Pakicetus
| Pakicetus | |
 Pakicetus inachus |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | walenie |
| Podrząd | prawalenie |
| Rodzina | Pakicetidae |
| Podrodzina | Pakicetinae |
| Rodzaj | Pakicetus Gingerich & Russell, 1981 |
| Gatunki | |
|
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Pakicetus – rodzaj prawalenia z rodziny Pakicetidae. Został nazwany w 1981 roku przez Philipa Gingericha i Donalda Russella. Gingerich i Russell do rodzaju Pakicetus zaliczyli nazwany przez nich w 1981 roku P. inachus, będący gatunkiem typowym, oraz P. attocki, opisany w 1980 roku przez Westa jako należący do rodzaju Protocetus. Sam rodzaj Pakicetus Gingerich i Russell zaklasyfikowali do rodziny Protocetidae i opisali jako niewielkiego walenia charakteryzującego się niezwykle wysokimi grzebieniami strzałkowym i karkowym oraz małą puszką mózgową. Holotypem gatunku typowego jest tylna część czaszki odkryta w datowanych na wczesny lub środkowy eocen osadów formacji Kuldana w Pakistanie. Pakicetus miał grubą pustą w środku kość w tylno-dolnej części czaszki, otaczającą ucho środkowe i ucho wewnętrzne, charakterystyczną dla wszystkich waleni (ang. auditory bulla), jednak wykazywał tylko niektóre spośród przystosowań do słyszenia pod wodą występujących u przedstawicieli tej grupy[1]. Budowa czaszki sugeruje jednak, że przedstawiciele Pakicetidae prowadzili lądowy tryb życia, a ich szkielet wykazywał przystosowania do biegania. Niektóre spośród ich zmysłów występują również u zwierząt wodnych, jednak nie muszą oznaczać wodnego trybu życia. Hans Thewissen i współpracownicy w 2001 roku zasugerowali, że Pakicetidae były wodno-lądowe w nie większym stopniu niż tapiry[2].
Opisany w 2001 roku szkielet Pakicetus attocki dowodzi, że było to zwierzę osiągające rozmiary zbliżone do wilka. W 2009 roku Lisa Noelle Cooper i współpracownicy opisali dwa kolejne gatunki rodzaju Pakicetus – P. calcis i P. chittas – których skamieniałości odnaleziono w środkowoeoceńskich osadach formacji Kuldana w północnym Pakistanie[3].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Philip D. Gingerich, Donald E. Russell. Pakicetus inachus, A New Archaeocete (Mammalia, Cetacea) from the Early-Middle Eocene Kuldana Formation of Kohat (Pakistan). „Contributions from the Museum of Paleontology, University of Michigan”. 25 (11), s. 235–246, 1981 (ang.).
- ↑ J. G. M. Thewissen, E. M. Williams, L. J. Roe, S. T. Hussain. Skeletons of terrestrial cetaceans and the relationship of whales to artiodactyls. „Nature”. 413, s. 277–281, 2001. doi:10.1038/35095005 (ang.).
- ↑ Lisa Noelle Cooper, J. G. M. Thewissen, S. T. Hussain. New Middle Eocene Archaeocetes (Cetacea:Mammalia) from the Kuldana Formation of Northern Pakistan. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 29 (4), s. 1289–1299, 2009. doi:10.1671/039.029.0423 (ang.).
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Lenny Flank: Ambulocetus as a Fossil Transitional (ang.). [dostęp 22 grudnia 2009].
- Introduction to the Cetacea. Whales and Dolphins (ang.). University of California Museum of Paleontology. [dostęp 22 grudnia 2009].
|
|||||||
