Pamela Melroy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pamela Melroy
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 17 września 1961
Palo Alto
Narodowość amerykańska
Status w stanie spoczynku
Funkcja pilot wahadłowca,
dowódca misji
Czas spędzony w kosmosie 38 dni 20 godzin 3 minuty
i 29 sekund
Misje STS-92, STS-112, STS-120
Emblematy załóg STS-92 STS-112 STS-120
Stopień US Air Force O6 shoulderboard rotated.svg pułkownik United States Air Force
Odznaczenia
Bronze oakleaf-3d.svg
Medal za Chwalebną Służbę - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Air Medal - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Medal za Osiągnięcie Lotnicze - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
National Defense Service Medal Armed Forces Expeditionary Medal (dwukrotnie) NASA Distinguished Service Medal NASA Outstanding Leadership Medal NASA Space Flight Medal (dwukrotnie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Peggy Whitson (z prawej), dowódca Ekspedycji 16 wita przybyłą na ISS Pamelę Melroy, dowódcę misji STS-120

Pamela Ann Melroy (ur. 17 września 1961 w Palo Alto) – amerykańska astronautka, pilot wojskowy, pułkownik United States Air Force.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1979 – ukończyła szkołę średnią (Bishop Kearney High School) w Rochester w stanie Nowy Jork.
  • 1983 – została absolwentką Wellesley College, otrzymując licencjat z fizyki i astronomii. Po studiach wstąpiła do Sił Lotniczych Stanów Zjednoczonych.
  • 1984 – została skierowana na wstępne szkolenie lotnicze do bazy Reese, usytuowanej k. Lubbock w Teksasie. W tym samym roku uzyskała magisterium w dziedzinie astronomii w Massachusetts Institute of Technology.
  • 1985–1991 – po zakończonym w 1985 szkoleniu rozpoczęła służbę w bazie lotniczej Barksdale, zlokalizowanej k. Bossier City w Luizjanie. Latała samolotem KC-10. Pełniła funkcje: drugiego pilota, dowódcy oraz pilota-instruktora. Brała udział w operacjach wojennych: „Just Cause” w Panamie oraz „Desert Shield” i „Desert Storm” w Zatoce Perskiej. Wylatała ponad 200 godzin w ramach akcji bojowych i zabezpieczających.
  • Czerwiec 1991 – została przyjęta do Szkoły Pilotów Doświadczalnych Sił Powietrznych (Air Force Test Pilot School), mającej siedzibę w bazie Edwards w Kalifornii.
    • Po jej ukończeniu otrzymała przydział do grupy testującej samoloty C-17 (C-17 Combined Test Force). Służyła w niej jako pilot doświadczalny do momentu przyjęcia do korpusu astronautów NASA.
  • 1 lutego 2007 – opuściła siły powietrzne, przechodząc w stan spoczynku.

Jako pilot wylatała ponad 6000 godzin na ponad 50. typach samolotów.

Kariera astronauty i praca w NASA[edytuj | edytuj kod]

  • 8 grudnia 1994 – została przyjęta do 15. grupy astronautów NASA.
  • 1996 – w maju zakończyła przeszkolenie podstawowe, po którym uzyskała uprawnienia pilota wahadłowca oraz przydział do Biura Astronautów NASA. Pracowała w ekipach zabezpieczających start i lądowanie wahadłowców.
  • 11–24 października 2000 – jako pilot wahadłowca uczestniczyła w misji STS-92.
  • 7–18 października 2002 – była pilotem promu Atlantis podczas misji STS-112.
  • 19 czerwca 2006 – otrzymała oficjalną nominację na dowódcę wyprawy STS-120, którą zaplanowano na październik 2007.
  • 23 października – 7 listopada 2007 – była dowódcą piętnastodniowej misji STS-120.

STS-92 (Discovery F-28)[edytuj | edytuj kod]

W dniach 11–24 października 2000 była pilotem wahadłowca podczas misji STS-92. Wyprawą dowodził Brian Duffy. Uczestniczyli w niej także specjaliści misji: Leroy Chiao (MS-1), William McArthur (MS-2), Peter J. K. Wisoff (MS-3), astronauta japoński Koichi Wakata (MS-4) oraz Michael E. Lopez-Alegria (MS-5). 14 października wahadłowiec przycumował do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Począwszy od 15 października przez trzy kolejne dni astronauci pracowali na zewnątrz ISS. W tym czasie połączyli kablami energetycznymi i telemetrycznymi moduł Unity z kratownicą oznaczoną jako Z1, zainstalowali na Unity łącznik PMA-3 (Pressurized Mating Adapter 3) oraz zamontowali na wspomnianej kratownicy kontener ze sprzętem dla astronautów pracujących na zewnątrz stacji. 20 października Discovery odłączył się od ISS. 24 października, z dwudniowym opóźnieniem spowodowanym złą pogodą, po wykonaniu 202 okrążeń Ziemi wylądował w bazie Edwards.

STS-112 (Atlantis F-26)[edytuj | edytuj kod]

7 października 2002 poleciała w kosmos na pokładzie wahadłowca Atlantis – ponownie jako pilot promu – w ramach misji STS-112. W wyprawie uczestniczyli również: Jeffrey S. Ashby – dowódca oraz David A. Wolf (MS-1), Sandra H. Magnus (MS-2) Piers J. Sellers (MS-3) i Fiodor N. Jurczichin (MS-4) – specjaliści misji. Dwa dni później, 9 października, Atlantis połączył się z Międzynarodową Stacja Kosmiczną. Podstawowym celem, jaki miała zrealizować załoga były dalsze prace związane z rozbudową stacji. Tym razem astronauci zajęli się przede wszystkim montażem nowych elementów kratownicy. Poza tym załoga wahadłowca przeniosła na pokład ISS ponad 800 kg wyposażenia i wykonała kilka drobnych prac remontowych samej stacji. 16 października prom odcumował od stacji, ale jeszcze przez dwa dni pozostawał na orbicie. 18 października 2002 wylądował na Przylądku Canaveral.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczyła Pamela A. Melroy
Nr Data startu Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
11 października 2000
24 października 2000
STS-92
Discovery F-28
Pilot wahadłowca
12 dni 21 godzin 42 minuty i 41 sekund
2
7 października 2002
18 października 2002
STS-112
Atlantis F-26
Pilot wahadłowca
10 dni 19 godzin 57 minut i 49 sekund[1]
3
23 października 2007
7 listopada 2007
STS-120
Discovery F-34
Dowódca misji
15 dni 2 godziny 22 minuty i 59 sekund
Łączny czas spędzony w kosmosie — 38 dni 20 godzin 3 minuty i 29 sekund

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. NASA: Podsumowanie misji STS-112 (ang.). [dostęp 2010-09-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]