Pamir (żaglowiec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pamir
Pamir
Bandera  Niemcy
Znak wywoławczy RNVF (F.Laeisz,1905/21)
RDWC (F.Laeisz,1924/31)
TPSR (Erikson,1931/50)
DKEF (1954/57)
Port macierzysty Hamburg
Data budowy 1905
Data wodowania 1905-07-29
Data zatonięcia 1957-09-21
Stocznia Blohm & Voss, Hamburg
Armator F. Laeisz, Hamburg;
Gustav Erikson, Mariehamn
Nowa Zelandia, Wellington
Gustav Erikson, Mariehamn
Stiftung Passat & Pamir, Lubeka
Materiał stal
Typ ożaglowania bark
Powierzchnia ożaglowania 3800 m²
Liczba żagli 34
Liczba masztów 4
Wysokość maks. masztów (H) 46 m
Długość całkowita (L) 96,34 m
Długość linii wodnej 91 m
Szerokość (B) 14,04 m
Zanurzenie (D) 7,99 m
Masa całkowita 6350 t
Pojemność 3020
Wyporność 4570 t
Prędkość maks. 16 w

Pamir – czteromasztowy bark, windjammer, ostatni towarowy żaglowiec, jaki kursował na trasie z Europy do Chile wokół przylądka Horn.

Czteromasztowiec Pamir był najmniejszym z serii sześciu bardzo podobnych statków o tonażu od 3020 do 3152 BRT, zbudowanych w latach 1903-1920 w hamburskiej stoczni Blohm & Voss dla sławnego przedsiębiorstwa żeglugowego F. Laeisz z Hamburga. Wcześniej, w latach 1892-1926, cztery podobne (nieco mniejsze) statki tego rodzaju wybudowała dla Laeiszów stocznia J. C. Tecklenborg z Geestemünde.

Siedem swoich pozostałych barków czteromasztowych firma F. Laeisz nabyła z drugiej ręki.

21 września 1957 r. w wyniku uderzenia gwałtownego szkwału oraz przesunięcia ładunku, wywrócił się i zatonął w pobliżu Azorów. Z 86 osób załogi przeżyło tylko 6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons