Pancerniki typu Bismarck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pancerniki typu Bismarck
Bundesarchiv Bild 193-03-5-18, Schlachtschiff Bismarck.jpg
Pancernik "Bismarck" 15 września 1940 r.
Opis typu
Kraj budowy  III Rzesza
Użytkownicy  Kriegsmarine
Stocznia Blohm + Voss (Hamburg)
Kriegsmarinewerft Wilhelmshaven (Wilhelmshaven)
Wejście do służby 24 sierpnia 1940 r.
Zbudowane okręty 2
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność Bismarck:
standardowa: 45 000 t
pełna: 53 000 t
Tirpitz
standardowa: 42 900 t
pełna: 53 500 t
Długość 251 m
Szerokość 36 m
Zanurzenie 8,7 m
Napęd 12 kotłów parowych Wagnera
3 turbiny parowe
3 śruby
Prędkość 30 węzłów
Zasięg Bismarck:
9280 mil morskich przy przędkości 16 węzłów; 8870 mil morskich przy przędkości 19 węzłów
Tirpitz
8870 mil morskich przy przędkości 19 węzłów
Załoga 108 oficerów, 2500 marynarzy
Uzbrojenie 8 dział 380 mm
12 dział 150 mm
16 dział 105 mm
16 dział 37 mm
20 dział 20 mm
Opancerzenie burty: 320 mm
pokład pancerny: 80-100 mm
pokład górny: 50 mm
wieże działowe: 178-362 mm
Wyposażenie lotnicze 1 katapulta, 4 wodnosamoloty Arado Ar 196
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pancerniki typu Bismarck – typ dwóch niemieckich pancerników zbudowanych przez Kriegsmarine, krótko przed wybuchem II wojny światowej. Pancerniki te były największymi okrętami w historii Niemieckiej Marynarki Wojennej i najcięższymi pancernikami, jakie kiedykolwiek zbudowano w historii Europy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Położenie stępki pod "Bismarcka" odbyło się w lipcu 1936, a całkowite zakończenie budowy we wrześniu 1940. Stępkę pod jego okręt siostrzany Tirpitz położono w październiku 1936 r., a budowę zakończono w lutym 1941. Obydwa okręty były bardzo podobne do pancerników z I wojny światowej typu Bayern, w tym, że zamontowano na nich takie same baterie artyleryjskie oraz to samo opancerzenie. Chociaż posiadały nowoczesne silniki dużej mocy oraz były dobrze uzbrojone, to przestarzała kofiguracja opancerzenia powodowała słabe zabezpieczenie urządzeń sterowych i systemów komunikacji[1].

Obydwa okręty tego typu odbyły jednak krótką służbę. "Bismarck" przeprowadził zaledwie jedną operację, operację Rheinübung, rajd na Atlantyk Północny przeciwko konwojom płynącym pomiędzy Ameryką Północną a Wielką Brytanią. Podczas operacji "Bismarck" zatopił krążownik liniowy HMS "Hood" i uszkodził nowy pancernik floty brytyjskiej HMS "Prince of Wales" w czasie bitwy w Cieśninie Duńskiej. Po trzydniowym poszukiwaniu "Bismarcka" Royal Navy zatopiła pancernik, jednak dokładne przyczyny jego zatonięcia nie są znane. Według zeznań uratowanych rozbitków z "Bismarcka", jego załoga samozatopiła swój okręt.

Służba "Tirpitza" była także krótka. "Tirpitz" został wysłany na wody norwerskie w 1942, zagrażając tym samym swoją obecnością w tym rejonie szlakom konwojów wysyłanych z Wielkiej Brytanii do Związku Radzieckiego, w wyniku umowy Lend-Lease Act. Pancernik był nieustannie atakowany przez miniaturowe okręty podwodne Royal Navy i samoloty Royal Air Force. W końcu ciężkie bombowce Avro Lancaster trafiły "Tirpitza" trzema bombami Tallboy, które spowodowały olbrzymie uszkodzenia na okręcie, a następnie go zatopiły. "Tirpitz" został pocięty na złom między 1948 a 1957 r. Jednak duża część jego kadłuba wciąż pozostaje na miejscu, w którym został zatopiony w 1944 r.

Podczas budowy dwóch pancerników typu Scharnhorst niemiecka flota potrzebowała okrętów, które mogłyby się równać z okrętami wojennymi Royal Navy. W ten sposób niemiecka flota zamówiła 2 pancerniki:

  • Bismarck – zwodowany w 1939, w służbie od 1940 r.
  • Tirpitz – zwodowany w 1939, w służbie od 1941 r.

Okręty były bardzo nowoczesne. Uzbrojenie było wystarczająco silne w porównaniu z innymi pancernikami innych flot. Mogły one także osiągnąć prędkość równą 57 km/h. Bismarck odbył tylko jeden patrol zatapiając 24 maja 1941 krążownik liniowy HMS "Hood" – dumę Royal Navy. Jednak nie cieszył się długo zwycięstwem. 27 maja 1941 po brawurowej ucieczce został on zatopiony przez ogień artyleryjski pancerników HMS "King George V" i HMS "Rodney".

Tirpitz nie został wysłany na rajd korsarski, a do walki z konwojami na Morzu Barentsa, które były wysyłane do Murmańska i Archangielska w wyniku umowy Lend-Lease Act. Wziął on także udział w potyczkach przeciwko okrętom eskortującym konwoje. "Tirpitz" został zatopiony 12 listopada 1944 przez atak 32 bombowców Avro Lancaster w fiordzie norweskim koło Tromsø, w którym sprawował funkcję jako bateria obrony wybrzeża.

Przypisy

  1. Steve Crawford: Pancerniki i lotniskowce, Bellona, Warszawa 2010

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]