Pancerniki typu New Mexico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pancerniki typu New Mexico
Uss new mexico bb.jpg
USS "New Mexico"
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Stocznia Brooklyn Navy Yard
Newport News Shipbuilding
New York Shipbuilding Corporation
Wejście do służby 1918
Zbudowane okręty 3
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność USS "New Mexico": standardowa: 32 000 t
Długość 190 m
Szerokość 30 m
Zanurzenie 9 m
Napęd turboelektryczny: 27 500 KM ("New Mexico")
turbiny parowe: 32 000 KM "Mississippi" i "Idaho"
4 śruby
Prędkość 21 węzłów
Załoga 1084
Uzbrojenie 12 × 356 mm (4xIII)
25 × 127 mm zredukowane wkrótce do 14 × 127 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pancerniki typu New Mexico – typ amerykańskich okrętów, których budowa rozpoczęła się w 1915 roku. Jednostki te, w liczbie trzech sztuk, były ulepszonym projektem pancerników typu Nevada, których projekt przedstawiono 3 lata wcześniej. Artyleria główna składająca się z 12 dział została odziedziczona po pancernikach typu Pennsylvania, ale w ulepszonych potrójnych wieżach zamontowano dłuższe (50 kalibrów) działa 356 mm. Poprawiono także sylwetkę kadłuba, wyposażając go w wąski i ostry kliprowy dziób, nadający okrętom lepszą dzielność morską i bardziej elegancki wygląd w porównaniu z półsiostrzanymi typami Nevada i Pennsylvania. Jeden okręt (USS "New Mexico" (BB-40)) został wyposażony w nowy system napędowy, w którym turbiny parowe zostały zastąpione przez generatory elektryczne, a śruby okrętowe były napędzane przez silniki elektryczne.

Okręty typu New Mexico, ukończone w czasie i krótko po I wojnie światowej, prowadziły aktywne działania we flocie pancerników amerykańskich w okresie międzywojennym. Wszystkie zostały przebudowane w latach 1931–1934, otrzymując zupełnie nowe nadbudówki, nowoczesne systemy kontroli ognia dla dział, nowe silniki i wzmocnione zabezpieczenie przeciw atakom z powierzchni i powietrza. Wybrzuszenia stabilizująco-przeciwtorpedowe zwiększyły szerokość okrętów do 32,4 m, a wyporność wzrosła o ponad tysiąc ton.

Osiem dział kal. 127 mm, umieszczonych pierwotnie w często zalewanych falami kazamatach poniżej pokładu głównego na dziobie i rufie zdemontowano, rozmieszczając wszystkie działa artylerii średniej w półkazamatowych wieżach w nadbudówce, co stanowiło znaczne ulepszenie w porównaniu z poprzednim rozwiązaniem[1].

W związku z narastającym zagrożeniem ze strony Niemiec, okręty te zostały w 1941 roku przesunięte z Pacyfiku na Atlantyk, w następstwie czego zmienił się stosunek sił floty japońskiej do Floty Pacyfiku. Po ataku na Pearl Harbor, który znacznie nadwerężył amerykańskie siły, pancerniki typu New Mexico wróciły na Pacyfik i brały udział w konflikcie z Japonią do końca. Ich ciężkie działa zapewniały wsparcie artyleryjskie w wielu operacjach desantowych, a "Mississippi" wziął udział w bitwie w cieśninie Surigao – ostatnim starciu w historii, kiedy to pancerniki walczyły między sobą. "New Mexico" i "Idaho" zostały wycofane ze służby niedługo po wojnie, natomiast "Mississippi" został przerobiony na okręt szkolny i testowy i służył jeszcze aktywnie przez dekadę. Pierwsza generacja rakiet kierowanych, wystrzeliwanych z okrętów, mających zastąpić działa okrętowe, po raz pierwszy wyszła w morze na pokładzie tego właśnie okrętu.

Przypisy

  1. Jane's W.W.I, s. 133, Jane's W.W.II, s. 263.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Pancerniki "Idaho", "New Mexico" i "Mississippi" w Pearl Harbor w grudniu 1943 roku