Pangolin pięciopalczasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pangolin pięciopalczasty
Manis pentadactyla[1]
Linnaeus, 1758
Pangolin pięciopalczasty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd łuskowce
Rodzina łuskowcowate
Rodzaj Manis
Gatunek pangolin pięciopalczasty
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pangolin pięciopalczasty, pangolin chiński, łuskowiec chiński (Manis pentadactyla) – ssak łożyskowy zaliczany do łuskowców.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Żyje w lasach południowych Chin, Nepalu, Birmy, Laosu, Wietnamu i północnych Indii.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Charakteryzuje się dobrze widocznymi małżowinami usznymi – największymi wśród łuskowców. Długością dorównuje łuskowcowi stepowemu, ale jest od niego znacznie lżejszy. Łuski tego gatunku są jasnobrązowe lub zółtobrązowe. W poszukiwaniu pokarmu ssak ten wspina się na drzewa. Na nich często przesypia dzień.

Pangolin jest zwierzęciem niewielkim, średnio od głowy do ogona osiąga długość 60 cm (z czego ogon mierzy ok. 18 cm). Ma wąski, długi pyszczek, i bardzo długi język (nawet do 40 cm) który umożliwia mu łapanie mrówek i termitów, a łapy są wyposażone w długie, zakrzywione pazury, pozwalające na rozkopywanie mrowisk i rozwalanie termitier. Jego ciało jest pokryte rzędami nachodzących na siebie łusek. W razie niebezpieczeństwa, pangolin zwija się w kulkę, chroniąc delikatny brzuch.

Są to zwierzęta nocne (rzadziej wieczorne), prowadzące samotniczy tryb życia. Większość czasu spędzają na ziemi, chociaż umieją dobrze pływać i wspinać się na drzewa. Ich dieta składa się z mrówek i termitów. Gody odbywają się pod koniec lata lub wczesną jesienią, wtedy samce bywają agresywne. Ciąża trwa 5 miesięcy. Samica wydaje na świat 1-3 młode, które rodzą się na wiosnę. Ich łuski przez pierwsze dni życia są miękkie i delikatne. Młode potrafią same chodzić, ale często przemieszczają się łapiąc się ogona matki.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Pomimo tego, że gatunek wpisany jest do międzynarodowej Czerwonej Księgi gatunków zagrożonych, jest masowo zabijany w celu zdobycia mięsa i łusek, powszechnie używanych w medycynie wschodniej.

Przypisy

  1. Manis pentadactyla w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Manis pentadactyla. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]