Pani Jeziora (postać)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy legendy. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Pani Jeziora, grafika George'a Wooliscrofta i Louisa Rheada do cyklu poematów Alfreda Tennysona The Idylls of the King

Pani Jeziora – jedna z postaci pojawiających się w legendach o królu Arturze – sojuszniczka Merlina, która uczestniczyła w wielu tajemniczych misjach[1]. Czasami ukazuje się tylko jej ramię, zawsze strojne w biały, lśniący złotogłów. Innym razem kroczy ona po wodzie, a nawet pojawia się na zamku. Bóstwo matriarchalne.

Imię[edytuj | edytuj kod]

Do dziś trwa spór o jej właściwe imię. W niektórych wersjach legendy Pani Jeziora nie jest imieniem lecz tytułem przekazywanym pośród kapłanek mieszkających na mitycznej wyspie Avalon. Wedle różnych źródeł nazywana jest Morganą lub Morgianą, w innych – Nimue, Nimueh, Niniae, Nimianą albo Vivianą – co by potwierdzało wcześniejszą tezę. Wedle innych źródeł utożsamiana jest z Marią Magdaleną, towarzyszką Jezusa Chrystusa. Emblemat „Maria z Morza" (zaczerpnięty z późniejszych insygniów Boulogne) stał się oznaką pielgrzymów przed epoką Karola Wielkiego, a wersja tej samej oznaki trafiła do Szkocji, zanim pieczęcie herbowe stały się powszechne w Brytanii. W jedenastowiecznej Szkocji port Edynburga, Leith, przyjął własne godło, obrazujące „Marię z Morza" i jej Graalowe Dziecię w łodzi żaglowej pod osłoną chmury. Było to nawiązanie do postaci Jakuba (Józefa z Arymatei), „Chmury" – Przywódcy Pielgrzymów.

Znana jest również po prostu jako Dame du Lac, co znaczy po francusku Pani (z) Jeziora.

Bóstwo[edytuj | edytuj kod]

Pani Jeziora mogła być celtycką boginią (lub przynajmniej mityczną kobietą z zaświatów) o bliżej nieokreślonej funkcji.

W Le Morte d'Arthur Malory'ego to ona wręcza królowi Arturowi magiczny miecz Excalibur. Jest również przybraną matką jednego z Rycerzy Okrągłego Stołu - imieniem Lancelot, którego wychowywała po śmierci jego ojca.

Przypisy

  1. Wielka Historia Świata. Poznań: Educational Oxford, 2005, s. t. XII, s. 297-300.
Wikimedia Commons