Panzerhaubitze 2000

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PzH 2000
PzH 2000
Dane podstawowe
Państwo  Niemcy
Producent Krauss-Maffei Wegmann
Typ pojazdu haubicoarmata samobieżna
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Dane techniczne
Silnik o mocy 986 KM
Długość 11,7 m
Szerokość 3,6 m
Wysokość 3,1 m
Masa bojowa: 55 300 kg
Osiągi
Prędkość 60 km/h
Zasięg 420 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 3,00 m
Ściany (wys.) 0,70 m
Kąt podjazdu 60
Dane operacyjne
Uzbrojenie
haubicoarmata L52
karabin maszynowy MG3
Użytkownicy
Grecja, Holandia, Niemcy, Szwecja, Włochy, Katar, Chorwacja

Panzerhaubitze 2000 (PzH 2000) – niemiecka samobieżna haubicoarmata kalibru 155 mm, opracowana przez firmy Krauss-Maffei Wegmann, MAK System Gesellschaft oraz Rheinmetall dla Bundeswehry. Konstrukcja została opracowana z myślą o zastąpieniu pojazdów M109A3G.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1986 roku zawieszono prace nad wspólnym europejskim działem samobieżnym SP-70. Niemieckie firmy zbrojeniowe samodzielnie kontynuowały prace nad konstrukcją o jeszcze lepszych parametrach. Podstawą do prac były nowe wymagania przedstawione przez Bundeswehrę:

  • kaliber 155 mm
  • autonomia i automatyzacja w zakresie określania położenia własnego i wypracowywania danych do prowadzenia ognia.
  • donośność przy strzelaniu standardowymi pociskami minimum 31,5 km
  • automatyczne podawanie i ładowanie amunicji z zachowaniem możliwości awaryjnego ładowania ręcznego.

Niemiecka armia planowała wstępnie zamówić 1254 sztuk haubicoarmat, ale ostatecznie w 1996 roku Wegmann otrzymał zamówienie na 185 dział[1]. W 1998 roku Wegman i Krauss-Maffei połączyły się, dzięki czemu prace konstrukcyjne mogły ulec przyśpieszeniu.

Budowa i możliwości[edytuj | edytuj kod]

Lufa ma długość ok. 8 m (52 kalibry) i jest wyposażona w hamulec wylotowy i przedmuchiwacz. Posiada zamek klinowy o ruchu pionowym, z mechanizmem półsamoczynnego działania zawiera magazynek na 30 zapłonników. Ma półsamoczynny zmechanizowany układ zasilania amunicją. Jego magazyn mieści 60 pocisków i 67 ładunków miotających umieszczonych w woreczkach. Do strzelania stosowana jest amunicja rozdzielnego ładowania typu ERFB/BB na odległość 40 000 m. Na wyposażeniu jest również panoramiczny dzienno-nocny celownik z dalmierzem laserowym.

PzH 2000 charakteryzuje się wysoka szybkostrzelnością: 3 strzały można oddać w 9 sekund, 10 strzałów w 56 sekund (od 10 do 13 strzałów na minutę w zależności od stopnia nagrzania lufy). W kwietniu 2006 roku na poligonie w RPA PzH 2000 wystrzeliła pocisk z pomocniczym napędem rakietowym na rekordową odległość 56 km.

W roku 2013 firma Raytheon przeprowadziła testy strzelania z samobieżnej haubicy PzH 2000 przy użyciu 155 mm pocisków precyzyjnych M982 Excalibur. Zgodnie z przedstawionym wynikami, wystrzelono 10 pocisków na odległości od 9 do 48 km uzyskując dokładność trafień do 3 metrów.[2][3][4]

Zastosowanie bojowe[edytuj | edytuj kod]

W dniach 16–28 sierpnia 2006 roku holenderskie PzH 2000 wzięły udział w działaniach bojowych w południowym Afganistanie w ramach operacji „Medusa” skierowanej przeciwko Talibom. Trzy haubicoarmaty prowadziły wsparcie ogniowe na odległość ponad 30 km. [5]

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Następujący kraje posiadają lub planują zakup haubicoarmat PzH 2000:

  • Niemcy - 185
  • Włochy - 70 [5]
  • Grecja - 24 - przekazane pomiędzy lipcem 2003 a czerwcem 2004 roku[5]
  • Holandia - 18
  • Szwecja -1
  • Katar – w kwietniu 2013 roku Katar kupił 24 haubice samobieżna PzH 2000. Zakup był połączony z zakupem 62 czołgów Leopard 2. Jest to pierwszy kontrakt w zakresie eksportu ciężkich pojazdów pancernych na Bliski Wschód, zdobyty przez firmy niemieckiego przemysłu obronnego. Haubice dla Kataru będą wyposażone w inercyjny system nawigacyjny SIGMA 30[6].
  • Chorwacja – w lipcu 2014 roku Niemcy wyraziły zgodę na zakup przez Chorwację 12 sztuk PzH 2000 za kwotę 41 milionów euro. Sprzęt będzie pochodzić z rezerw Bundeswehry. Umowa obejmuje remont pojazdów, dostawę części zamiennych, modernizację (w tym nowy system kierowania ogniem), szkolenie załóg i zakup pojazdów pomocniczych. Dostawy mają być realizowane w latach 2015–2017[7][8][9].
  • Litwa – kupi dwanaście PzH 2000 od Niemiec (podobnie jak w przypadku Chorwacji również chodzi o zakup pojazdów z rezerw niemieckiej armii)[10].

Przypisy

  1. PzH 2000 (ang.). Military-Today. [dostęp 2015-03-03].
  2. Strzelanie z PzH 2000. Agencja Lotnicza Altair, 2013-12-11. [dostęp 2015-03-02].
  3. Excalibur na niemieckich haubicach. Berlin testuje pociski artyleryjskie kierowane GPS. Defence24, 2013-12-12. [dostęp 2015-03-02].
  4. Raytheon Excalibur demonstrates unparalleled precision in live-fire testing from PzH2000 self-propelled howitzer (ang.). Raytheon, 2013-12-10. [dostęp 2015-03-03].
  5. 5,0 5,1 5,2 PzH 2000 155mm Self-Propelled Howitzer, Germany (ang.). Army-technology. [dostęp 2015-03-03].
  6. Systemy nawigacyjne Sagema dla katarskich haubic PzH 2000. Defence24, 2014-04-15. [dostęp 2015-03-02].
  7. Paweł Behrendt: Chorwacja kupuje PzH 2000. konflikty.pl, 2014-07-22. [dostęp 2015-03-02].
  8. Chorwacja kupuje niemieckie PzH 2000. Agencja Lotnicza Altair, 2014-12-11. [dostęp 2015-03-02].
  9. Tuzin PzH 2000 dla Chorwacji. Agencja Lotnicza Altair, 2014-07-16. [dostęp 2015-03-02].
  10. Paweł Behrendt: PzH 2000 dla Litwy. Konflikty.pl, 2015-04-15. [dostęp 2015-04-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak – Encyklopedia współczesnej broni palnej. WIS 1994 ISBN 83-86028-01-7