Papa D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Papa D
Papadance1.jpg
Papa Dance podczas koncertu w Żaganiu, wrzesień 2005
Inne nazwy Papa Dock, Papa Dance
Rok założenia 1984
Pochodzenie  Polska
Gatunek synthpop
Aktywność 1984-1985, 1986-1990, 2004-
Wytwórnia płytowa Savitor, Tonpress, Warner Music Poland, Pomaton EMI, Lemon Records, Fonografika
Powiązania Jan Sokół, ex-Dance
Obecni członkowie
Paweł Stasiak
Waldemar Kuleczka
Filip Siejka
Jacek Szewczyk
Dariusz Piskorz
Byli członkowie
Sławomir Wesołowski
Mariusz Zabrodzki
Grzegorz Wawrzyszak
Marek Karczmarek
Andrzej Zieliński
Tadeusz Łyskawa
Kostek Joriadis
Krzysztof Kasprzyk
Konstanty Dinos
Marcin Tywoniuk
Strona internetowa

Papa D (dawniej Papa Dance oraz Papa Dock) – polska grupa synthpopowa, powstała w 1984 z inicjatywy producentów muzycznychSławomira Wesołowskiego i Mariusza Zabrodzkiego.

Pierwszy skład (1984-1985)[edytuj | edytuj kod]

Początkowo zespół był tylko muzycznym eksperymentem założycieli zespołu – Sławomira Wesołowskiego i Mariusza Zabrodzkiego, którzy z pomocą wokalisty Grzegorza Wawrzyszaka w trójkę dokonali w studio programu III przy ul. Myśliwieckiej w Warszawie nagrań W 40 dni dookoła świata i Ordynarny faul, których wokalistą został Grzegorz Wawrzyszak. Na potrzeby teledysków do wokalisty dołączono dwóch muzyków. Pierwszy skład grupy tworzyli: Grzegorz Wawrzyszak (wokal), Marek Karczmarek (instr. klawiszowe) i Tadeusz Łyskawa (perkusja). Początkowo grupa działała pod nazwą Papa Dock, lecz wkrótce zmieniono ją pod naciskiem cenzury, gdyż była kojarzona z przydomkiem dyktatora Haiti François Duvaliera, brzmiącym Papa Doc.Dotychczasową nazwę zmieniono na Papa Dance.

Pierwsze przeboje – W 40 dni dookoła świata i Ordynarny faul z 1984 spotkały się z życzliwym przyjęciem publiczności. Wkrótce, z myślą o możliwości zaprezentowania się na żywo, do składu dołączono dwóch nowych muzyków grających na instrumentach klawiszowych: Konstantego Yoriadisa i Krzysztofa Kasprzyka. Kolejnymi hitami stały się piosenki nagrywane w studiu Tonpressu: Kamikaze wróć (wydana w 1985 na singlu przez Tonpress z piosenką Czy ty lubisz to co ja?) i Pocztówka z wakacji (wydana w 1985 na singlu Tonpressu z piosenką Kanał XO2). Do większych przebojów pierwszego składu należą też takie utwory jak: Panorama Tatr czy Te głupie strachy.

PapaD podczas koncertu „Lata z Radiem” w Krynicy Morskiej, 2011

Latem 1985 wydana została debiutancka płyta zatytułowana Papa Dance (Savitor), na której jedną piosenkę – Bez sensacji zaśpiewał perkusista – Tadeusz Łyskawa. Zespół wystąpił w 1985 na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie przebojów „Od Opola do Opola” z piosenką Kamikaze wróć i zdobył dzięki głosom publiczności drugie miejsce. Występ nie należał do udanych – zaczęto pisać, że zespół nie umie grać i śpiewać na żywo. Jesienią zespół nagrał dla zachodnioniemieckiej firmy Norton singiel z niemiecką i angielską wersją przeboju Kamikaze wróćKamikaze You Are Mine. Również jesienią na polskim rynku muzycznym ukazała się nakładem firmy Polmark kaseta magnetofonowa z częścią materiału z pierwszej płyty plus nagrania, które nie wyszły wcześniej na jakimkolwiek nośniku, czyli: w 40 dni dookoła świata, Ordynarny faul i utwór instrumentalny Papa Dance.

Po półtora roku działalności założyciele zespołu rozwiązali grupę, a w jej miejsce powołali do życia duet (Paweł Stasiak i Kostek Joriadis). Pozostali muzycy przez kilka miesięcy używali bezprawnie nazwy Papa Dance (działały wówczas dwa zespoły o tej nazwie), lecz wkrótce zmuszeni byli zmienić nazwę. W wyniku konkursu jaki przeprowadzono na antenie Programu Czwartego Polskiego Radia, grupa przyjęła nazwę Ex-Dance[1]. Autorem tekstów utworów Papa Dance był m.in. Jan Sokół, ojciec muzyka hip-hopowego, Sokoła[2][3].

Drugi skład – Papa Dance New Sound (1986)[edytuj | edytuj kod]

Na miejscu starego Papa Dance Wesołowski i Zabrodzki powołali do życia duet Papa Dance New Sound, w skład którego weszli: Paweł Stasiak i Kostek Joriadis. Grupa znana jest za sprawą piosenek: Naj Story (która na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1986 zdobyła 3. nagrodę w głosowaniu publiczności, jak również była jedynym przebojem zespołu, który osiągnął 1. pozycję na Liście Przebojów Programu III), Miłość z walkmana, O-la-la oraz Ocean wspomnień (która zdobyła tytuł przeboju roku w I programie Polskiego Radia, a w 1987 ukazała się na singlu z piosenką Bez dopingu, wydanym przez Arston).

Papa Dance New Sound nagrał materiał na płytę Poniżej Krytyki. Duet nagrał również w nowych wersjach stare przeboje Mateusza Święcickiego: Jedziemy autostopem (z repertuaru Karin Stanek) oraz Był taki ktoś – zaśpiewany wspólnie z jego pierwszą wykonawczynią – Kasią Sobczyk. Duet wziął udział w nagraniu teledysku dla niemieckiej TV do piosenki Kamikaze You Are Mine którą promował Paweł Stasiak. Duet nagrał również, wydany przez Elizabeth Sound Music, singiel z niemieckim wokalistą Jesse Colem Little Lady (na str. B był utwór Lovers Lane, a w Polsce wydała go firma Tonpress). Kilka miesięcy później z duetu odszedł Kostek Joriadis. Do oficjalnego składu oprócz Pawła Stasiaka dołączono muzyków dotychczas towarzyszących duetowi podczas koncertów.

Trzeci skład (1986-1990)[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1986 powstał trzeci (wzbogacony brzmieniowo o gitary) skład grupy. Od tej pory tworzyli ją: Paweł Stasiak (wokal), Jacek Szewczyk (gitara solowa), Waldemar Kuleczka (gitara basowa), Konstanty Dinos (instrumenty klawiszowe; odszedł z zespołu po około roku), Andrzej Zieliński (instr. klawiszowe; obecnie z Grzegorzem Wawrzyszakiem tworzy reaktywowany Ex-Dance) i Tadeusz Łyskawa (perkusja). Grupa bardzo szybko zdobyła popularność wśród nastoletniej publiczności dzięki takim przebojom jak: Maxi singiel (pierwsze miejsce w głosowaniu publiczności na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1987), Nasz Disneyland (1. miejsce w głosowaniu publiczności na KFPP w Opolu w 1988) czy Nietykalni (nagroda Bursztynowa Patera na KFPP w Opolu w 1988 w koncercie premier, stanowiąca jednocześnie zaproszenie od organizatorów Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Rostoku do udziału w nim).

Zespół koncertował w Związku Radzieckim, gdzie między innymi wziął udział w Festiwalu Polskiej Piosenki w Witebsku. W Moskwie na koncercie Papa Dance gościło 120.000 widzów. Grupa współpracowała z czeskim wokalistą Petrem Kotvaldem, z którym nagrała anglojęzyczną piosenkę It’s A Simple Song (w chórkach pojawiła się Anna Jurksztowicz). Papa Dance wydał w tamtym czasie dwie płyty długogrające: Poniżej Krytyki (nagrana w 1986 jeszcze w duecie Paweł/Kostek, Arston 1987) i Nasz Ziemski Eden (nagrywana w latach 1987-1988, a wydana przez Tonpress w 1989, wersja na kasecie magnetofonowej wydana przez Polmark). Wraz z płytą Nasz Ziemski Eden pojawił się w sprzedaży maxisingiel Nasz Disneyland (Tonpress 1989). Rok później materiał z płyt winylowych, wydanych w 1989, ukazał się na płycie CD Tonpressu jako jeden z pierwszych polskich kompaktówNasz Ziemski Eden. Ponadto utwory Papa Dance znalazły się na składankach Dyskoteka Pana Jacka:Na dzień dobry jestem dobry i Złudzenia telelenia na części pierwszej oraz Kosmiczne Disco na części drugiej.

W 1989 i 1990 zespół zarejestrował nowe nagrania: Okinawa, Dla Ciebie jestem (dziś wykonywany jako Ogień jest w Tobie, a w anglojęzycznej wersji jako Fire In Your Eyes), High Time oraz Before The Rainbow (dziś znany jako Bez braw na finał), które być może były zalążkiem czwartej płyty zespołu. Papa Dance wziął udział w jednej z pierwszych polskich reklam telewizyjnych dla firmy Konkret z Poznania (tekst reklamowy zaśpiewany do podkładu z piosenki Okinawa). Nagrał również w angielskich wersjach pięć utworów ze swojego repertuaru do filmu reklamowego Metalexportu. Latem 1989 grupa wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie jako reprezentant firmy Tonpress. Pod koniec 1989 i w 1990 grupa koncertowała w Stanach Zjednoczonych – głównie w klubach polonijnych. W tym czasie grupę opuszcza Jacek Szewczyk (git.solowa), a zastąpił go grający wcześniej w Lady Pank Edmund Stasiak. W USA Papa Dance wydali swój pierwszy składankowy CD The Best Of Papa Dance vol. 1 (Adriador 1990 USA). Podczas tego wyjazdu grupa została rozwiązana, i do wydania nowej płyty nie doszło. W latach 80. zespół Papa Dance dał około 600 koncertów, a płyty i kasety magnetofonowe rozeszły się w ponad półmilionowym nakładzie.

Powrót Papa Dance[edytuj | edytuj kod]

W ostatnich latach byli muzycy z zespołu Papa Dance próbowali reaktywować, nieistniejącą już od 1990 roku, formację. W obecnej chwili toczą się 3 postępowania sądowe, mające na celu wyjaśnienie dotyczące nadużyć przez byłych muzyków z byłej formacji Papa Dance, dot. praw autorskich należących wyłącznie do producentów formacji.

Papa D[edytuj | edytuj kod]

Papa D na benefisie Adama Małysza

Pod koniec listopada 2007 Papa Dance zmienił nazwę na Papa D. Zespół zakończył współpracę z perkusistą Tadeuszem Łysawą i współzałożycielem grupy – Mariuszem Zabrodzkim. Odtąd grupę tworzą: Paweł Stasiak – wokal, Jacek Szewczyk – gitara solowa, Waldemar Kuleczka – gitara basowa, Marcin Tywoniuk – instrumenty klawiszowe i Dariusz Piskorz – perkusja.

W listopadzie 2007 roku miał premierę utwór Będziemy tańczyć, zapowiadający piąty album zespołu Papa D. W marcu 2008 roku premierę miał kolejny singiel – Dla Ciebie, a w czerwcu pojawił się następny – Bezimienni, z którym zespół wystąpił na Sopot Hit Festiwal 2008 w konkursie na polski przebój lata. Latem Papa D trzykrotnie pojawił się na transmitowanym przez telewizyjną Dwójkę cyklu koncertów „Hity na czasie” Radia Eska.

Pod koniec sierpnia ukazała się cała płyta zatytułowana Bezimienni, zawierająca 12 premierowych nagrań. Od września wokalista Papa D – Paweł Stasiak był uczestnikiem ósmej edycji show „Taniec z gwiazdami” w stacji TVN.

Na początku roku 2009 z zespołu odszedł Marcin Tywoniuk, a jego miejsce zajął producent ostatniej płyty Filip Siejka.

26 marca 2011 zespół wystąpił na benefisie Adama Małysza.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Jako Papa Dance[edytuj | edytuj kod]

Jako Papa D[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Czytelnicy pytają, ex Dance odpowiada. Nie mamy nic do ukrycia w: Zarzewie, rok?, pod red. J. Dąbrowski – http://www.fotosik.pl/showFullSize.php?id=8204fbe1b7c029f2.
  2. Sokół i Pono (pol.). wywiadowcy.pl. [dostęp 2012-02-18].
  3. Jan Sokół Discography at Discogs (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2012-02-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]