Paperman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paperman
Paperman
Gatunek krótkometrażowy, animowany
Rok produkcji 2012
Data premiery Ziemia 2 listopada 2012
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 7 min.
Reżyseria John Kahrs
Scenariusz Clio Chiang, Kendelle Hoyer
Muzyka Christophe Beck
Produkcja Kristina Reed, John Lasseter (producent wykonawczy)
Wytwórnia Walt Disney Pictures
Dystrybucja Stany Zjednoczone Walt Disney Pictures
Nagrody Oscar 2013 za najlepszy krótkometrażowy film animowany
Strona internetowa

Papermanamerykański, czarno-biały, film wyprodukowany przez Walt Disney Animation Studios i wyreżyserowany przez Johna Kahrsa. Produkcja ma charakter krótkometrażowy i łączy tradycyjną animację z animacją komputerową. W 2013 r., film zdobył zarówno Oscara za najlepszy krótkometrażowy film animowany podczas 85-ceremonii Oscarów, jak i Annie Award za najlepszy krótkometrażowy film animowany.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Młody urzędnik stoi na peronie dworca kolejowego, trzymając teczkę, gdy zostaje trafiony przez kawałek latającego papieru. Papier ściga młoda kobieta, która straciła go w wyniku podmuch wiatru wywołanego przez przejeżdżającego pociągu. To samo dzieje się z mężczyzną, gdy kolejny podmuch wiatru z innego pociągu wyciąga kartkę papieru z jego teczki i wydmuchuje na twarzy kobiety. Pozostawia to czerwony znak szminki na papierze, ku uciesze kobiety. Mężczyznę również rozbawia ślad szminki i zdaje się być oczarowanym kobietą, jednak w tym momencie ta wsiada już do wagonu pociągu i odjeżdża. Mężczyzna przychodzi do pracy, przygnębiony, patrząc dalej na ślad szminki pozostawiony na formularzu. Wyglądając przez okno ze zdumieniem dostrzega tą samą kobietę w wieżowcu po drugiej stronie ulicy, siedzącą w biurze przy otwartym oknie. Po nieudanej próbie zwrócenia jej uwagi machaniem rąk, mężczyzna zaczyna składać samoloty ze stosu papierów na biurku, rzucając nimi w kierunku jej okna. Niestety, jego starania zdają się bezowocne, a papierowe samoloty z różnych przyczyn nie dolatują do okna kobiety. W desperacji, po wykorzystaniu wszystkich arkuszy papieru na biurku, używa w ostatnim akcie rozpaczy kawałka papieru z peronu na którym kobieta pozostawiła ślad szminki. Niestety w momencie kiedy mężczyzna przymierza się do rzutu samolotem, ten wylatuje mu z ręki zdmuchnięty przez nagły powiew wiatru. W tym momencie kobieta opuszcza swoje biuro, a mężczyzna zobaczywszy to porzuca swoją pracę i wybiega z budynku, z nadzieją spotkania. Niestety kobiety nie ma już na ulicy. Rozgniewany podnosi samolot złożony z formularza oznaczonego szminką i rzuca nim w kierunku nieba. Samolot leci przez miasto aż opada w ciemnym zaułku gdzie leżą też inne papierowe samoloty, które ożywają i zaczynają się mieszać, i latać nad ziemią. Samolot ze szminką odnajduje mężczyznę, a chmura pozostałych papierowych samolotów pcha go w kierunku stacji kolejowej, gdzie następnie wpycha do pociągu. W tym samym czasie samolot oznaczony szminką odnajduje kobietę, która biegnąc za nim wsiada do pociągu. Oboje spotykają się na stacji kolejowej gdzie zatrzymują się ich pociągi.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Podczas galii Oscarów, producentka filmu Christina Reed, w przypływie radości zaczęła puszczać z antresoli na widownię – papierowe samolociki, co było jawnym nawiazaniem do fabuły filmu. Mimo wszystko reagowała ochrona, która jak donosił później Hollywood Reporter, wyprosiła ją z sali. Sprawa została szybko wyjaśniona i producentka nagrodzonej animacji po 10 minutach wróciła na miejsce[1].

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]