Papey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyspa Papey to największa wyspa przy wschodnim wybrzeżu Islandii. Zajmuje tylko około 2 kilometry kwadratowe powierzchni i można się na nią dostać tylko z portu Djupivogur położonego na głównej wyspie. W 1902 r. na wyspie była tylko jedna farma i kościół. Najwyższy punkt wyspy – Hellisbjarg ma tylko 58 m wysokości. Wyspa jest pokryta roślinnością, nierówna i bagnista. Klify obfitują w ptactwo wodne, a wiele edredonów gnieździ sie na wyspie podczas sezonu rozrodczego.

Wokół głównej wyspy jest jeszcze kilka mniejszych wysepek. Latarnia morska została wybudowana w 1922. Papey została przypuszczalnie zasiedlona przez irlandzkich mnichów po okresie kiedy w Islandii zaczęło się osadnictwo nordyckie. Islandczycy zostali nazwani „papeyar” (z islandzkiego cz. papejar) co odnosiło się do nazwy wyspy.

Szczątki małych, drewnianych krzyży zostały odkryte w 1927 r. i są tam ślady starych ruin, które nie zostały jeszcze odkopane. W 1972 r. islandzki archeolog Kristian Eldjarn odkopał farmę z X wieku. Sama wyspa miała kilka zalet w przeszłości I niektórzy rolnicy wzbogacili się dzięki niej.

Na Papey są dwa naturalne porty. Główny port to Selavogur na zachodzie oraz Attaeringsvogur na północnym zachodzie. Na zachodzie wyspy znajduje się także imponująca skała nazwana Kastali(Zamek). Latarnia morska znajdująca się na najwyższym punkcie wyspy została zbudowana w 1922 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]