Papieska elekcja 1153

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papieska elekcja 1153
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
8 – 12 lipca 1153
Główne postacie
Dziekan Corrado Demetri (do wyboru 12 lipca)
Imar (od 12 lipca)
Protoprezbiter Gregorio Centu
Protodiakon Odone Bonecase
Wybory
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

30
5
Wybrany Papież
Pope Anastasius IV.jpg
Corrado Demetri
Przybrane imię: Anastazy IV

Papieska elekcja 8-12 lipca 1153 – odbyła się po śmierci papieża Eugeniusza III i zakończyła wyborem kardynała Corrado Demetri, który przyjął imię Anastazy IV.

Śmierć Eugeniusza III[edytuj | edytuj kod]

Eugeniusz III, pierwszy papież z zakonu cystersów, zmarł 8 lipca 1153 w Tivoli. W trakcie niemal całego swego pontyfikatu miał on poważne problemy z komuną miejską w Rzymie i często musiał rezydować poza Wiecznym Miastem. Liderem stronnictwa przeciwnego świeckiej władzy papieża był Arnold z Brescii. Problemy Eugeniusza III z rzymianami miały duży wpływ na sukcesję po nim.

Kardynałowie elektorzy[edytuj | edytuj kod]

Za pontyfikatu Eugeniusza III doszło do formalnego ukonstytuowania Świętego Kolegium Kardynałów jako korporacyjnej struktury kościelnej, grupującej kardynałów trzech stopni: biskupów, prezbiterów i diakonów. W lipcu 1153 roku Święte Kolegium liczyło prawdopodobnie 35 kardynałów, nie wiadomo jednak ilu z nich uczestniczyło w elekcji. Na podstawie danych o zagranicznych misjach legackich w tym roku oraz innych funkcjach pozakurialnych pełnionych przez kardynałów można stwierdzić, że co najmniej pięciu kardynałów było nieobecnych, zatem maksymalna liczba wyborców następcy Eugeniusza III wynosi 30, a niewykluczone, że było ich nawet mniej[1]:

Sześciu elektorów mianował Innocenty II, pięciu Celestyn II, siedmiu Lucjusz II, jednego Paschalis II, a pozostałych jedenastu Eugeniusz III.

Nieobecni[edytuj | edytuj kod]

Co najmniej pięciu kardynałów było nieobecnych w kurii na początku lipca 1153 roku, w tym czterech legatów na misjach zagranicznych i opat Montecassino:

Dwóch nieobecnych mianował Eugeniusz III, po jednym Innocenty II, Celestyn II i Lucjusz II.

Wybór Anastazego IV[edytuj | edytuj kod]

Dzień po śmierci Eugeniusza III kardynałowie zebrali się w celu dokonania wyboru jego następcy. 12 lipca, czwartego dnia dnia obrad jednogłośnie wybrali kardynała biskupa Sabiny Corrado Demetri, rodowitego rzymianina, który za pontyfikatów Innocentego II i Eugeniusza III kilkakrotnie pełnił funkcję wikariusza Rzymu i Italii i utrzymywał dobre stosunki z komuną miejską. Elekt przybrał imię Anastazy IV. Jego wybór został przyjęty przez mieszkańców Wiecznego Miasta bardzo pozytywnie i jeszcze tego samego dnia nowy papież bez żadnych problemów został intronizowany w Bazylice Laterańskiej.

Przypisy

  1. Np. kardynał Rudolf z S. Lucia nie występuje jako sygnatariusz bulli papieskich w okresie od 4 czerwca 1152 aż do 30 grudnia 1153[1], co skardynał ugerowałoby, że w tym czasie nie urzędował w kurii papieskiej, jednak przyczyny tej ewentualnej absencji nie są znane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ambrogio Piazzoni "Historia wyboru papieży", Wyd. M, Kraków 2003
  • Kazimierz Dopierała "Księga papieży", Wyd. Pallotinum, Poznań 1996
  • Ian Stuart Robinson, The Papacy 1073-1198. Continuity and Innovation, Cambridge University Press 1990
  • Philipp Jaffé, Regesta pontificum Romanorum ab condita Ecclesia ad annum post Christum natum MCXCVIII, vol. II, Lipsk 1888
  • J.M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130-1181, Berlin 1912

Uzupełniające źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]