Papirus 111

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Papirus 111 (GA)
P. Oxyrhynchus 4495
P111-Luk-17 11-13-POxy4495-III.jpg

Łk 17,11-13
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^{111} (GA)
Zawartość Ewangelia Łukasza 17 †
Data powstania III wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Ashmolean Museum
Rozmiary 12 × 22 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 111 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^{111}wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii według Łukasza.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zachował się tylko fragment jednej karty Ewangelii według Łukasza (17,11-13.22-23)[1]. Oryginalna karta miała rozmiary 12 na 22 cm. Tekst pisany jest w 21-22 linijkach na stronę. Rękopis sporządzony został przez skrybę wprawionego w pisaniu dokumentów[2].

Nomina sacra pisane są skrótami[2].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Tekst fragmentu wykazuje całkowitą zgodność z Papirusem Bodmer XIV, jednego z najlepszych świadków tekstu aleksandryjskiego[2].

W Łk 17,12, przekazuje wariant απηντησαν (oni napotkali) – wspierany tylko przez Bodmer XIV. Pozostałe rękopisy mają υπηντησαν (oni spotkali).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rękopis prawdopodobnie powstał w Egipcie. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos figuruje na pozycji 4495. Tekst rękopisu opublikował Walter E. H. Cockle w 1999 roku[3]. INTF umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 111[1].

Rękopis datowany jest przez INTF na III wiek[1]. Zachodzi paleograficzne podobieństwo do P. Gissensis 40 (datowany na 215 rok). Comfort datuje go na I połowę III wieku[2].

Cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu (NA27).

Obecnie przechowywany jest w Ashmolean Museum (P. Oxy. 4495) w Oksfordzie[1][4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 List of the manuscripts at the Münster Institute
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 657. ISBN 0-8423-5265-1, 978-0-8423-5265-9.
  3. Cockle, Walter E. H. The Oxyrhynchus Papyri. Volume 45. London: Egypt Exploration Society, 1999. pp. 19–20.
  4. „Continuation of the Manuscript List” Institute for New Testament Textual Research, University of Münster. Retrieved April 9, 2008

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cockle, Walter E. H. The Oxyrhynchus Papyri. Volume 45. London: Egypt Exploration Society, 1999. pp. 19–20.
  • Elliott, J. K. (2000). „Seven Recently Published New Testament Fragments from Oxyrhynchus”. Novum Testamentum 42 (3): 211.
  • Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 659-660. ISBN 0-8423-5265-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]