Papirus 30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Papirus 30
P. Oxyrhynchus 1598
POxy1598 (1Th 5.8-10).jpg

1 Tes 5,8-10
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^{30}
Zawartość 1 Tes 4-5 †; 2 Tes 1 †
Data powstania III wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Gandawa
Rozmiary 17 × 27 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria I
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 30 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^{30} – grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera niewielkie fragmenty obu Listów do Tesaloniczan[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zachowały się jedynie fragmenty kodeksu z tekstem 1 Tes 4,12–5:18.25–28; 2 Tes 1,1–2; 2,1.9–11. Oryginalne karty kodeksu miały rozmiar 17 na 27 cm. Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę i w 33 linijek na stronę[2]. Litery są wielkie, nomina sacra pisane są w skróconej formie. Liczba stron – 207 i 208 – wskazuje, że oryginalny rękopis zawierał komplet Listów Pawła[3].

Rękopis sporządzony został starannie. Wielkość liter oraz rozmiar kart wskazują, że był używany do czytań liturgicznych[2].

Według Comforta jest jednym z sześciu wczesnych rękopisów, który zawierał pełny zbiór Listów Pawła. Pozostałe pięć rękopisów to: \mathfrak{P}^{13}, \mathfrak{P}^{15}/\mathfrak{P}^{16}, \mathfrak{P}^{46}, \mathfrak{P}^{49}, \mathfrak{P}^{92}[4].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Tekst grecki rękopisu reprezentuje tekst aleksandryjski, Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii I[1]. Jest bliższy Kodeksowi Synajskiemu niż Watykańskiemu (według Comforta 11 na 13 wariantów)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rękopis odkryty został w Oksyrynchos przez Grenfella i Hunta, którzy opublikowali jego tekst w 1919 roku. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos znajduje się na pozycji 1598[5]. Ernst von Dobschütz umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 30[6].

Aland datował go na III wiek[1], Comfort na początek III wieku, ze względu na podobieństwo do rękopisów: P. Dura-Europos 2, P. Oxy. 867, P. Oxy. 1398, oraz P. Oxy 1600[2].

Obecnie przechowywany jest w bibliotece Uniwersytetu w Gandawie (Inv. 61)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 97. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 128.
  3. B. P. Grenfell & A. S. Hunt: Oxyrynchus Papyri XIII. London: EEP, 1919, s. 12.
  4. Philip W. Comfor, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 358. ISBN 10-0-8423-5265-1.
  5. B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrynchus Papyri XIII, (London 1919), ss. 12–14
  6. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 74. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]