Papirus 39

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest dobry artykuł
Papirus 39
P. Oxyrhynchus 1780
Papyrus 39 (GA) POxy1780.jpg

Pełny tekst fragmentu, na stronie recto u góry widnieje numer strony οδ (= 74)
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^{39}
Zawartość Ewangelia Jana 8 †
Data powstania III wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Nowy Jork
Rozmiary 26 × 8 [16] cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria I
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 39 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^{39} – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na III wiek, zawiera niewielkie fragmenty Ewangelii Jana[1][2]. Strony papirusu są numerowane. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu.

Spis treści

Opis [edytuj]

Zachowały się jedynie fragmenty kodeksu z tekstem Ewangelii Jana 8,14–22 (znaczna część karty uległa zniszczeniu). Oryginalny kodeks zawierał prawdopodobnie całą Ewangelię Jana, ponieważ na stronie recto fragmentu widnieje numer strony οδ (= 74). Oryginalne karty kodeksu miały rozmiar 26 na 16 cm (obecnie 25,6 na 8)[3].

Tekst pisany jest 1 kolumną na stronę, 25 linijek na stronę[1], litery są wielkie, pionowe[4] i pięknie kaligrafowane. Zdaniem Comforta rękopis sporządził profesjonalny skryba[3].

Nomina sacra (imiona święte) zapisywane są skrótami: ΠΗΡ (Ojciec), ΠΡΑ (Ojca), ΙΗΣ (Jezus)[3].

Tekst [edytuj]

Tekst grecki rękopisu reprezentuje proto-aleksandryjską tradycję tekstualną[5]. Kurt Aland opisał go jako „tekst ścisły” i zaklasyfikował do kategorii I[1]. Według Grenfella i Hunta tekst jest pokrewny dla Kodeksu Watykańskiego. Ellwood Schofield ocenił, że jest całkowicie zgodny z Kodeksem Watykańskim. Potwierdził to Philip Comfort. Po odkryciu \mathfrak{P}^{75} okazało się, że jest mu bliski pod względem tekstualnym[3]. Nie zawiera unikalnych nie występujących w innych rękopisach wariantów tekstowych.

Historia [edytuj]

Odkrywcy fragmentu datowali go na IV wiek[4]. C. H. Roberts oraz T. C. Skeat twierdzili, iż powstał w pierwszej połowie III wieku[3]. Aland datował go na III wiek i data ta jest podtrzymywana przez INTF[1][2]. Comfort opowiedział się za pierwszą połową III wieku[3]. Przyjmuje się, że rękopis powstał w Egipcie[6].

Fragment odkryty został w Oksyrynchos przez Grenfella i Hunta, którzy opublikowali jego tekst w 1922 roku[7]. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos znajduje się na pozycji 1780. Ernst von Dobschütz umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 39[8]. W 1924 roku został przekazany do baptystycznego Crozer Theological Seminary (ze względu na finansowanie prac w Oksyrynchos). W 1980 Crozer Seminary zostało połączone z ekumenicznym Colgate Theological Seminary w Rochester[9]. Do roku 2003 przechowywany był w Ambrose Swasey Library (Inv. 8864) w Rochester[1]. 20 czerwca 2003 roku został sprzedany za 400 000 dolarów i jest to jak dotąd najwyższa cena, jaką zapłacono za chrześcijański tekst w publicznym przetargu[9]. W 2004 roku był wystawiany w wielu amerykańskich muzeach. Obecnie przechowywany jest w Nowym Jorku (Artists Right Society, Inc., 536 Broadway, 5th Floor)[9][2].

Rękopis badany był przez takich paleografów i krytyków tekstu, jak Ellwood M. Schofield[10], Guglielmo Cavallo, Philip Comfort i David Barett. Facsimile kodeksu publikowali Kenneth W. Clark[11] i Guglielmo Cavallo[12].

Cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu. W 27 wydaniu Nestle-Alanda (NA27) został zaliczony do rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności, co oznacza, że każdy jego wariant odbiegający od tekstu rezultatywnego jest odnotowywany w aparacie krytycznym[13].

Zobacz też [edytuj]

Portal Biblia
Portal:
Biblia

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 98. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 Handschriftenliste. W: INTF [on-line]. Münster Institute. [dostęp 21 stycznia 2012].
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 147. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  4. ↑ 4,0 4,1 B. P. Grenfell, A. S. Hunt: Oxyrhynchus Papyri XV. London: Egypt Exploration Fund, 1922, s. 7.
  5. ↑ Philip W. Comfort: Encountering the Manuscripts: An Introduction to New Testament Paleography & Textual Criticism. Nashville, Tennessee: Broadman & Holman Publishers, 2005, s. 65. ISBN 978-0-8054-3145-2.
  6. ↑ P. Oxy. 15 1780 LDAB.
  7. ↑ Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri XV, 1922, ss. 7–8.
  8. ↑ K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 74. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 Western & Oriental Manuscripts Sotheby's
  10. ↑ E. M. Schofield, The Papyrus Fragments of the Greek New Testament, Louisville: Southern Baptist Theological Seminary, 1936, 273-277.
  11. ↑ Kenneth W. Clark, A Descriptive Catalogue of Greek New Testament Manuscripts in America. Chicago: The University of Chicago Press, 1937, s. 29.
  12. ↑ G. Cavallo, Ricerche sulla maiuscola biblica (1967) Firenze, pl. 27
  13. ↑ Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C.M. Martini, B.M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*.

Bibliografia [edytuj]

  • B. P. Grenfell, A. S. Hunt: Oxyrhynchus Papyri XV. London: Egypt Exploration Fund, 1922, s. 7–8.
  • Ellwood M. Schofield, The Papyrus Fragments of the Greek New Testament, Southern Baptist Theological Seminary, Louisville, 1936, ss. 273–277.
  • Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 147–149. ISBN 978-0-8423-5265-9.

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Wykaz kodeksów papirusowych Nowego Testamentu
Papirusy
P 1 * P 2 * P 3 * P 4 * P 5 * P 6 * P 7 * P 8 * P 9 * P 10 * P 11 * P 12 * P 13 * P 14 * P 15 * P 16 * P 17 * P 18 * P 19 * P 20 * P 21 * P 22 * P 23 * P 24 * P 25 * P 26 * P 27 * P 28 * P 29 * P 30 * P 31 * P 32 * P 33 * P 34 * P 35 * P 36 * P 37 * P 38 * P 39 * P 40 * P 41 * P 42 * P 43 * P 44 * P 45 * P 46 * P 47 * P 48 * P 49 * P 50 * P 51 * P 52 * P 53 * P 54 * P 55 * P 56 * P 57 * P 59 * P 60 * P 61 * P 62 * P 63 * P 64 * P 65 * P 66 * P 68 * P 69 * P 70 * P 71 * P 72 * P 73 * P 74 * P 75 * P 76 * P 77 * P 78 * P 79 * P 80 * P 81 * P 82 * P 83 * P 84 * P 85 * P 86 * P 87 * P 88 * P 89 * P 90 * P 91 * P 92 * P 93 * P 94 * P 95 * P 96 * P 97 * P 98 * P 99 * P 100 * P 101 * P 102 * P 103 * P 104 * P 105 * P 106 * P 107 * P 108 * P 109 * P 110 * P 111 * P 112 * P 113 * P 114 * P 115 * P 116 * P 117 * P 118 * P 119 * P 120 * P 121 * P 122 * P 123 * P 124 * P 125 * P 126 * P 127
P 33 = P 58 * P 33 = P 58
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Papirus_39&oldid=36091371”