Papirus Nasha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zdjęcie papirusu

Papirus Nasha – zbiór 4 niewielkich fragmentów Starego Testamentu, które zostały odnalezione przez angielskiego uczonego Waltera L. Nasha w 1902 roku w Egipcie i podarowane bibliotece uniwersytetu w Cambridge. Po raz pierwszy zostały one opisane przez Stanleya A. Cooka w 1903 roku.

Te fragmenty zostały zapisane na papirusie i zawierają tylko kilka urywków z Księgi Wyjścia oraz Księgi Powtórzonego Prawa. Papirus Nasha uznawany jest dziś za najstarszy znany tekst pochodzący ze Starego Testamentu. Początkowo uważano że pochodzi z II wieku, lecz później ustalono jego wiek na II wiek p.n.e.

Do czasu odkrycia zwojów z Qumran Papirus Nasha był jedynym zachowanym starożytnym papirusem biblijnym w języku hebrajskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]