Paradoks Downsa-Thomsona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Paradoks Downsa-Thomsona (paradoks Pigou-Knighta-Downsa) – obserwacja mówiąca, że prędkość osoby poruszającej się samochodem osobowym jest determinowana przez średnią prędkość od drzwi do drzwi odpowiadającej jej podróży transportem zbiorowym[1][2].

Obserwuje się, że wzrastająca przepustowość dróg może prowadzić do dużego spadku płynności ruchu. Zjawisko występuje, gdy podróżujący rezygnują z transportu publicznego na rzecz prywatnego, co skutkuje niedoinwestowaniem transportu publicznego, a w efekcie zmniejszeniem częstotliwości kursowania lub podniesieniem opłat za korzystanie z niego. W efekcie stymuluje to dalsze decyzje o rezygnacji z transportu zbiorowego, co powoduje większe niż pierwotnie zakorkowanie ulic.

Konkluzją paradoksu jest stwierdzenie, że rozwój sieci drogowej w celu rozładowania zatorów drogowych jest nie tylko nieefektywny, ale często przynosi rezultaty przeciwne do zamierzonych. Zjawisko zostało szczegółowo opisane przez Martina Mogridge’a na przykładzie Londynu. Opracowanie zostało wydane pt. Travel in towns: jam yesterday, jam today and jam tomorrow?.

Jest to rozwinięcie teorii Downsa (1992) „potrójnej konwergencji”. Downs stworzył teorię wyjaśniającą trudność w usunięciu z autostrad korków związanych z godzinami szczytu. Zgodnie z tą teorią, zwiększenie przepustowości autostrady powoduje wystąpienie trzech efektów: kierowcy używający dotychczas dróg alternatywnych zaczynają korzystać z rozbudowanej autostrady, kierowcy do tej pory jeżdżący poza godzinami szczytu zaczynają jeździć w godzinach szczytu, a użytkownicy transportu publicznego rezygnują z niego na rzecz własnego samochodu.

Zjawisko opisane przez paradoks Downsa-Thomsona może odnosić się także do sieci komputerowych.

Paradoks nazwano imieniem Anthony’ego Downsa i J.M. Thomsona, a druga nazwa pochodzi od Downsa, Arthura Cecila Pigou i Franka Knighta.

Przypisy

  1. Jan Jakiel, Łukasz Oleszczuk: Prawo Lewisa – Mogridge’a (pol.). W: Rozwiązania transportowe w aglomeracjach [on-line]. SISKOM. [dostęp 2014-02-01]. s. 21.
  2. Marek Karabon: Kontr-intuicyjne metody ograniczania korków w miastach (pol.). [dostęp 2014-02-01].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • On a Paradox of Traffic Planning, translated from the (1968) original D. Braess paper from German to English by D. Braess, A. Nagurney, and T. Wakolbinger (2005), Transportation Science 39/4, 446-450.
  • Mogridge, Martin J.H. Travel in towns: jam yesterday, jam today and jam tomorrow? Macmillan Press, London, 1990. ISBN 0-333-53204-X
  • Downs, Anthony, Stuck in Traffic: Coping with Peak-Hour Traffic Congestion, The Brookings Institution: Washington, DC. 1992. ISBN 0-8157-1923-X
  • Thomson, J. M. (1972), Methods of traffic limitation in urban areas. Working Paper 3, Paris, OECD.