Parafia św. Jacka w Legnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Parafia Świętego Jacka
Kościół św. Jacka
Kościół św. Jacka
Siedziba Legnica
Adres ul. Nadbrzeżna 3
59-220 Legnica
Data powołania 1 marca 1972
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja Legnicka
Dekanat Legnica Katedra
Kościół Kościół św. Jacka w Legnicy
Proboszcz ks. dr Andrzej Ziombra
Wspomnienie liturgiczne Świętego Jacka
Położenie na mapie Legnicy
Mapa lokalizacyjna Legnicy
Parafia Świętego Jacka
Parafia Świętego Jacka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Świętego Jacka
Parafia Świętego Jacka
Ziemia 51°12′37″N 16°10′23″E/51,210278 16,173056

Parafia pw. Świętego Jacka w Legnicy znajduje się w dekanacie legnickim katedralnym w diecezji Legnickiej. Jej proboszczem jest ks. dr Andrzej Ziombra.[1] Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana 1 marca 1972. Mieści się przy ulicy Nadbrzeżnej.

HISTORIA PARAFII:

I. UWARUNKOWANIA HISTORYCZNE

II Wojna Światowa, niosąc śmierć i zniszczenie, stała się także powodem tułaczki milionów ludzi różnych narodowości i kultur. Same działania wojenne nie przyniosły Legnicy wielu zniszczeń materialnych. Miasto zostało zdobyte późnym wieczorem 9 lutego 1945 r. przez Armię Radziecką. Rozformowane oddziały radzieckie, a potem także szabrownicy i plądrownicy, przyczynili się do największych zniszczeń (1. Por. Legnica. Zarys monografii miasta, pod red. S. Dąbrowskiego, Wyd. DTSK Silesia, Wrocław-Legnica 1998, s 407 – 408.). Żołnierze Armii Czerwonej podpalili zamek, szereg budynków w śródmieściu, a także muzeum i dawne seminarium duchowne jezuitów. Wyludniona Legnica stała się punktem etapowym dla wojsk radzieckich i jednym wielkim szpitalem dla rannych i chorych żołnierzy. „Grasujące pijane grupy wojskowe wzniecały pożary nie tylko przypadkowo, lecz także po zrabowaniu cenniejszych rzeczy celowo oblewały budynki benzyną i podpalały (…) W tej sytuacji miasto zostało znacznie zniszczone, a z braku należytego zabezpieczenia postępował proces dekapitalizacji zasobów" (2. Legnica. Zarys monografii miasta., s. 409).

Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną dla niemieckiej ludności cywilnej nastały najcięższe czasy. Nie było elektryczności, wody, gazu. Miasto przestało normalnie funkcjonować. Ludność żywiła się jedynie zgromadzonymi zapasami. Barykadowano bramy wejściowe domów, aby chronić się przed rozbojem żołnierzy. W piwnicach budowano kryjówki dla kobiet, aby je chronić przed gwałtami. (…) Liczne były morderstwa ludności cywilnej. (…) Nałożono obowiązek meldowania się mężczyzn w wieku 15 – 60 lat. Jedną z takich grup eskortowano pieszo do Żmigrodu. Wśród wypędzonych byli m.in. księża katoliccy i protestanccy. Po pewnym czasie niemieccy księża katoliccy powrócili do miasta (ks. kanonik Karl Fischer, proboszcz ks. Johannes Smaczny, ks. Georg Nagler). Innych wywieziono wagonami towarowymi nad Morze Kaspijskie, gdzie wielu zmarło z głodu, ciężkiej pracy i chorób. Wśród zmarłych był pastor Walter Wenzlaff" (3. Tamże s. 410 – 412).

W kwietniu 1945r. przybyli do miasta pierwsi przedstawiciele cywilnych polskich władz administracyjnych. Rozpoczął się także proces zasiedlania Legnicy /wówczas Lignicy/ przez ludność polską. „Chronologicznie pierwszą grupę stanowili, wywiezieni na przymusowe roboty do III Rzeszy jeńcy z niemieckich Oflagów, niedawni niewolnicy obozów koncentracyjnych czy inni więźniowie z terenu III Rzeszy, a także przybysze z różnych stron Europy. Były to przeważnie pojedyncze, niezorganizowane osoby czy grupy. Obok wałęsających się i grabiących grup żołnierzy radzieckich poczęły pojawiać się też pojedyncze osoby czy grupy Polaków z najbliższych terenów Polski centralnej przybyłych na tzw. szaber, czyli wywóz pozostałych jeszcze dóbr. Nieraz zajmowali oni mieszkania, wywieszali polskie flagi i gromadzili dobra w celu ich wywiezienia. Osoby te czy grupy przeważnie nie były ewidencjonowane, stąd też nie one decydowały o zasiedleniu miasta.

Dopiero od końca kwietnia 1945 r. zaczęły przybywać do miasta różne grupy operacyjne tworzone przez partie polityczne, a także już osiedleńcy z przygranicznych powiatów Dolnego Śląska, z Wielkopolski, w tym z patronackiego Ostrowa Wielkopolskiego i innych najbliższych miast.

Dopiero w następnej kolejności rozpoczęły się przyjazdy zorganizowanych transportów przesiedleńców z Polski centralnej, którzy przyjeżdżali, aby sobie poprawić byt. Ci małorolni, czy bezrolni, osadnicy z okolic Kielc, Żywca czy Nowego Sącza adaptowali się najszybciej, gdyż otrzymywali gospodarstwa i ziemię. Dziś w literaturze grupę tę nazywa się migrantami lub przesiedleńcami wewnętrznymi. Pierwszy większy transport przesiedleńców z okolic Kielc (około 2000 osób) zorganizowany przez PUR dotarł do Legnicy 13 czerwca 1945r.

Drugim zorganizowanym kierunkiem imigracyjnym były województwa wschodnie II Rzeczypospolitej. Przesiedleńców tych zwano wówczas repatriantami. Dziś w literaturze nazywani są przesiedleńcami zewnętrznymi lub ekspatriantami. Ludność ta przybywała całymi rodzinami. Dla niej była to konieczność wynikająca z porozumienia zawartego między PKWN a rządami Ukrainy, Białorusi i Litwy o wysiedleniu Polaków. Oni też najgłębiej musieli zapuszczać korzenie, gdyż nie mieli dokąd wracać. W grupie tej spory udział mieli przesiedleńcy z województw: tarnopolskiego, stanisławowskiego (Drohobycz, Nadwórna), z Wołynia i wileńszczyzny oraz z innych okolic" (4. Tamże s. 422).

W grupie tej jako podgrupę wyróżnić można Polaków wywiezionych z województw wschodnich II Rzeczypospolitej w głąb ZSRR 17 IX 1939 r. Choć przybywali oni z głębi ZSRR znacznie później, byli jednak mieszkańcami Kresów Wschodnich. Spośród osadników to ludność najuboższa, często bez mężczyzn. Przybywały też dzieci bez obojga rodziców. Polacy ci byli wycieńczeni obozowym życiem, długą podróżą, obdarci i głodni.

Osobno należy wyróżnić też osadników wojskowych, którzy w znacznej mierze rekrutowali się spośród Polaków województw wschodnich wywiezionych w głąb ZSRR po 17 IX 1939 r. lub wcielonych do I i II Armii Wojska Polskiego po ponownym zajęciu województw przez ZSRR w 1944 r. Osadnictwo wojskowe wzmogło się szczególnie po ogłoszeniu demobilizacji (10 VIII 1945).

Bardzo barwną mozaikę stanowili Polacy przybywający z Zachodu i Południa: repatrianci i reemigranci (Niemcy, Francja, Belgia Jugosławia, Rumunia). Bardzo zróżnicowane były przyczyny ich wyjazdów przed wojną za granicę, przeważnie za chlebem, a w czasie wojny byli wywiezieni przymusowo. (…) Legnica była głównym punktem etapowym dla Polaków przyjeżdżających z Zachodu. Spośród przybyłych w mieście zatrzymywała się tylko nieliczna garstka. Polskim władzom centralnym chodziło głównie o repatriowanie z Francji i Belgii górników" (5. Tamże s. 423).

Z przemieszczeniem ludności niemieckiej, ich czasem i przebiegiem było różnie. Naprzód była to chaotyczna ucieczka przed zbliżającym się frontem. Wówczas w warunkach bardzo śnieżnej i mroźnej zimy wiele osób i zmarło na szlakach ewakuacyjnych z zimna i głodu. Nieznana liczba zginęła w czasie walk. Po przejściu frontu ludność miasta szacowano na 7000 osób, co chyba nie jest liczbą zawyżoną. Potem część ludności zginęła po zajęciu miasta przez Armię Radziecką, część została wywieziona nad Morze Kaspijskie, część zmarła z wycieńczenia i głodu, niektórzy popełnili samobójstwa, bogate żniwo zbierał tyfus, duże były ubytki naturalne. Od połowy maja do miasta powracali uciekinierzy, wywiezieni do kopania okopów i wysiedleni do Wądroża Wlk. Stąd w końcu maja 1945 r. oprócz 1085 Polaków, w mieście było już około 24000 Niemców. Potem część ludności wyjeżdżała do Niemiec samorzutnie i legalnie. Spis powszechny ludności z 14 II 1946 r. wykazał w mieście 11 328 Polaków i 12 692 Niemców. Można przyjąć, że była to przybliżona liczba (bez ruchu naturalnego) Niemców wysiedlonych wobec 78 456 stałych mieszkańców w 1939 r" (6. Tamże, s. 428).Wysiedlenia ludności niemieckiej rozpoczęły się 1 VII 1946 i zakończyły się w 1947 r., w Legnicy pozostało ok. 200 osób.

Powojenna migracja ludności miała miejsce na całym Dolnym Śląsku, jednak Legnica stała się miastem wyjątkowym w tym względzie, ponieważ w lipcu 1945 r. wybrana została na siedzibę Północnej Grupy Wojsk Armii Czerwonej. W związku z tym marszałek Rokossowski zażądał przeniesienia wszystkich urzędów oraz ludności polskiej do wydzielonej dzielnicy na przedmieściach. Na przeprowadzkę dano 24 godziny, a późniejszy raport UB donosił: "Przesiedlenie to przypominało pewne momenty z okresu okupacji niemieckiej, a stosowane do ludności żydowskiej przy wysiedleniach względnie organizowaniach getta". Mieszkania były brutalnie zabierane przez Sowietów, którzy pozwalali zabierać tylko bagaż podręczny. Tysiące ludzi koczowało pod gołym niebem. Te wydarzenie wywołały falę ucieczek polskiej ludności z ziem zachodnich, i pojawiła się nawet plotka o masakrze Polaków przez Sowietów. jesienią większość obiektów użyteczności publicznej była zajęta przez wojskowe władze sowieckie. Wtedy też pozwolono na ponowne zasiedlanie miasta przez Polaków. W kwietniu 1946 r. zarząd miejski w Legnicy szacował, że było w niej 16 700 Polaków, 12 800 Niemców i ponad 60 000 Rosjan. Obecność Rosjan blisko 50-cioletnia pozostawiła na wizerunku miasta i jego mieszkańców piętno, które odcisnęło się również na wizerunku moralnym. Ostatnie oddziały Armii Radzieckiej opuściły miasto dopiero 5 września 1993 roku.

W takich oto warunkach tworzyły się w powojennej Legnicy pierwsze polskie rzymskokatolickie wspólnoty parafialne.

II. KORZENIE PARAFII ŚW. JACKA

Do 1945 roku Legnica była zdominowana przez wyznawców Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Sytuacja zmieniała się diametralnie po wojnie. Gdy pierwsi Polscy przybyli do Legnicy, najokazalsze kościoły: dwa w samym centrum miasta - średniowieczny Liebfrauenkirche (Mariacki) i Peter und Paul Kirche (Św. Piotra i Pawła) oraz Keiser-Friedrich Gedächtnis Kirche (Pamięci Cesarza Fryderyka) nad Kaczawą należały do protestantów. Katolicy gromadzili się w kościele Johannes Kirche (św. Jana) i na przedmieściu w kościele Dreifaltigkeitskirche (Świętej Trójcy). W okresie międzywojennym wśród legnickich katolików była spora liczba Polaków, którzy przybyli do miasta jako robotnicy rolni lub sezonowi. Obecność Polaków w Legnicy przed wojną była tak znacząca, że kuria wrocławska przysyłała do obsługi parafialnej księdza ze znajomością języka polskiego. Ostatnim był ks. Georg Gretz, który opiekował się grupą Polaków przywiezionych do Legnicy na roboty przymusowe w 1939 r.


Gehenna, jaką przeżyło miasto po wkroczeniu Armii Radzieckiej nie oszczędziła także kościołów legnickich, zwłaszcza katolickich. Słynne inicjowane przez czerwonoarmistów podpalania, nazywane przez legniczan Freudenfeuer /ogniowe wiwaty/, dotknęły także kościoły. Kościół Świętej Trójcy ocaliła nieugięta postawa proboszcza ks. Johannesa Smacznego, który na terenie tzw. Zakaczawia sprawował zaraz po wojnie opiekę duszpasterską nie tylko nad katolikami niemieckimi, ale również nad coraz liczniej przybywającymi do miasta Polakami. „Ludzie, opuściwszy swoje strony rodzinne, przybywając na daleki zachód, jedyną pociechę znajdują w tym, że jest tu kościół katolicki i są księża” – zauważyła to m.in. Zofia Bukowiecka-Kruszynowa w artykule zamieszczonym w „Odrze” z 1946 r. (7. Tamże, s. 574).

Pierwsi polscy księża przybyli tu dopiero pod koniec sierpnia 1945 r. wraz z repatriantami ze wschodnich terenów II Rzeczypospolitej. Byli to: ks. Tadeusz Łączyński, ks. Jan Winiarski i ks. Onufry Stankiewicz. Wraz z nimi przyjechały do Legnicy Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi. Największe skupisko Polaków znajdowało się przy kościele Świętej Trójcy, przy którym zatrzymali się ks. Winiarski i ks. Stankiewicz wraz z siostrami Rodziny Maryi, ciągle jeszcze pozostającym w zarządzaniu przez duszpasterstwo niemieckie. Niestety spowodowało to napięcia i pewnego rodzaju antagonizmy. Duszpasterstwo polskie mogło się rozwinąć dopiero po opuszczeniu Legnicy przez księży niemieckich w lipcu 1946 roku. Do opieki duszpasterskiej nad niemieckimi katolikami pozostał jedynie ks. Georg Nagler.

Trzeba tu jeszcze dodać kwestię osiedlonych w Legnicy i okolicach wiernych Kościoła Greckokatolickiego /dzisiaj bizantyjsko-ukraińskiego/ w ramach Akcji „Wisła”. Byli to Bojkowie, Łemkowie i Ukraińcy. Ludność ta spotkała się z trudną i nieprzychylną atmosferą życiową, podsycaną przez kampanię prasową. Ponadto ówczesne władze komunistyczne zakazały także jakiejkolwiek działalności duszpasterskiej Kościołowi Greckokatolickiemu. Dzięki pomocy prymasa Polski ks. kardynała Augusta Hlonda wierni i duchowieństwo tego Kościoła mogło egzystować w obrębie Kościoła Rzymskokatolickiego (8. Por. Tamże, s. 577).

Skierowany do pracy duszpasterskiej wśród Polaków przy kościele Świętej Trójcy ks. Jan Winarski, który objął parafię 17 września 1945 r., w sprawozdaniu dla administratora apostolskiego Dolnego Śląska we Wrocławiu obliczył ludność polską zamieszkałą na wschodnim brzegu Kaczawy na ok. 12.000 oraz ludność niemiecką na ok. 500 osób. Ponieważ kościół Świętej Trójcy służył ciągle katolikom polskim i niemieckim, zaczęto korzystać z opuszczonego kościoła poewangelickiego nad Kaczawą, gdzie zaczęły się odbywać tzw. nabożeństwa szkolne, tym bardziej, że w jego sąsiedztwie znajdowały się czynne już wówczas szkoły. Równocześnie, pełniący wówczas obowiązki dziekana, ks. Jan Podkopał, w piśmie do administratora apostolskiego, proponuje nowy podział terytorialny parafii katolickich w Legnicy. W tym czasie w Legnicy wśród ewangelików pracował polski ksiądz ewangelicki – ks. Zajączkowski, który korzystał z kościoła mariackiego. Pierwotnie planowano, aby jednak tę świątynię uczynić kościołem parafialnym nowej wspólnoty katolickiej, a kościół „nad rzeką” Kaiser-Friedrichkirche kościołem dla ewangelików. Ostatecznie jednak, przy usilnych staraniach ks. Jana Winiarskiego, wikariusza kooperatora i prefekta szkół, Administratura Apostolska we Wrocławiu zezwala na przejęcie kościoła Kaiser-Friedrichkirche w zamian za kościół Najśw. Maryi Panny /mariacki/. Przeciwny temu był ówczesny dziekan legnicki ks. Stanisław Sadowski. Pismo w tej sprawie datowane 17 września 1948 r. zezwala na poświecenie kościoła i nadanie mu tytułu. W ślad za nim idzie drugie pismo z datą 22 września 1948 r., gdzie wymieniony jest jako kościół św. Jacka i jest mowa o potrzebie jego rektora, którym zostaje ks. Jan Winiarski. Dnia 3 sierpnia 1949 r. kościół szkolny św. Jacka, na prośbę ks. Winiarskiego otrzymuje na własność, z zasobów parafii Świętej Trójcy, monstrancję, cyborium, kielich, mszał oraz szaty liturgiczne. Ponadto ks. Winiarski zwrócił się z prośbą, do ks. infułata Karola Milika, administratora apostolskiego, aby ten poczynił starania u prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego na uzyskanie przywileju odpustu ku czci św. Jacka. Prawdopodobnie starania te się nie powiodły, bo stosowne w tej sprawie indulty datowane są na 28 kwietnia 1961 r. jako wynik starań ówczesnego Biskupa Wrocławskiego Bolesława Kominka, na prośbę dziekana ks. Tytusa Korczyka, który chciał zalegalizować od dawna obchodzone odpusty. Zatem pierwszy właściwy odpust w filialnym kościele św. Jacka obchodzono 17 sierpnia 1961 r.

W międzyczasie, przy kościele filialnym św. Jacka ks. Winiarski prowadził regularne duszpasterstwo. W protokole powizytacyjnym podpisanym przez ks. dziekana Piotra Jaroszka, z dn. 11 października 1951 r. czytamy m.in.: „…ks. Winiarski prowadzi rektorat kościoła poewangelickiego św. Jacka. Kościół jest czysto i schludnie utrzymany w stylu neogotyckim. Frekwencja wiernych prawie dwukrotnie większa niż w kościele parafialnym. Celem uregulowania dwutorowości w pracy parafialnej należałoby parafie podzielić w tym sensie, by z parafii sw. Piotra i Pawła wydzielić tę część przy rzece, która przylega do kościoła św. Jacka : byłoby ok. 3.000 dusz, a resztę oddzielić z parafii Świętej Trójcy. Powstałaby około 7000 dusz parafia" (9. Protokół powizytacyjny, z dn. 17.10.1951 r., Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

Mimo takich spostrzeżeń, kościół św. Jacka ciągle pozostawał filią parafii Świętej Trójcy. Dnia 18 września 1955 r. odbyło się w nim bierzmowanie, które przyjęły 1234 osoby /518 mężczyzn i 716 kobiet/. Sakramentu udzielił delegat ordynariusza wrocławskiego ks. infułat Kazimierz Kotula.

W roku 1955 przeprowadzono w kościele św. Jacka remont okien i centralnego ogrzewania. Z zachowanych dokumentów wynika, że kościół św. Jacka pod opieką ks. Winiarskiego, mimo iż administracyjnie zależny od proboszcza parafii Świętej Trójcy ks. Stanisława Szczepańskiego, żył swoim życiem na wzór kościoła parafialnego, co budziło niezadowolenie ks. Szczepańskiego, który postulował, by uczynić go kościołem pomocniczym. Ówczesny ordynariusz ks. Kazimierz Lagosz odłożył załatwienie tej sprawy do lata 1956 r. Sprawa utworzenia niezależnej parafii przy kościele św. Jacka pojawia się w dokumentach archiwalnych w roku 1959, gdy ks. Jan Winiarski jest już proboszczem i dziekanem w Lubaniu. On to otrzymuje z kurii wrocławskiej polecenie, by przeprowadził rozeznanie w tej sprawie. Dnia 17 lutego 1958 r. przedstawia kurii dwa rozwiązania: pierwsze – nowa parafia powstałaby z wydzielonych terytoriów parafii św. Piotra i Pawła oraz Świętej Trójcy; drugie – nowa parafia powstałaby jedynie z wydzielonego terytorium parafii Świętej Trójcy. Jakkolwiek rozwiązano by kwestię, według ks. Winiarskiego utworzenie nowej parafii jest celowe. W związku z powyższym dnia 21 kwietnia 1959 r. kuria wrocławska wystąpiła do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu o zezwolenie na utworzenie nowej parafii przy kościele św. Jacka. Niestety urząd przesyła odpowiedź negatywną (10. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu, Wz-11/45/59, z dn. 19.05.1959).

Dnia 10 marca 1965 r. o. Aleksander Glinka z zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, za pozwoleniem kurii biskupiej we Wrocławiu erygował w kościele filialnym św. Jacka Drogę Krzyżową. Z okazji Roku Milenijnego (1000-lecie Chrztu Polski) ks. prałat Tytus Korczyk podjął się remontu wnętrza kościoła św. Jacka. Zalecenie wykonania tej pracy znalazło się w dekrecie powizytacyjnym z dnia 24 czerwca 1961 r., gdzie była mowa także o konieczności wykonania estetycznego uporządkowania placu przy kościele św. Jacka. Nową polichromię wykonał artysta malarz pan Jan Molga, którego zaangażował ówczesny wikariusz kooperator parafii Świętej Trójcy ks. Władysław Bochnak. Z rozmowy z ks. infułatem Władysławem Bochnakiem, obecnym proboszczem parafii katedralnej w Legnicy i wikariuszem generalnym biskupa legnickiego wynika, że wraz ze skierowaniem wówczas do pracy w Legnicy, otrzymał on od biskupa Pawła Latuska, zajmującego się wówczas sprawami personalnymi Archidiecezji Wrocławskiej, specjalne zadanie zajęcia się duszpasterstwem dzieci i młodzieży oraz roztoczeniem troski nad kościołem filialnym pw. św. Jacka, który mógłby służyć temu duszpasterstwu.

Ksiądz infułat wspominał, jak bardzo miejscowi parafianie byli wdzięczni za podjęcie się remontu kościoła św. Jacka. Okazali to także przez wielkie zaangażowanie w te prace, np. mieszkańcy Starych Piekar przynosili specjalnie jajka, z których p. Molga przygotowywał zaprawę pod nowe malowidła. Pigmenty do malowania sprowadzano specjalnie z Anglii.

III. POCZĄTKI PARAFII:

Przełomową datą w powojennej historii kościoła św. Jacka w Legnicy jest dzień 1 sierpnia 1968 r, kiedy to kuria arcybiskupia we Wrocławiu mianuje dotychczasowego administratora parafii p.w. N. Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu ks. Tadeusza Kisińskiego, wikariuszem kooperatorem parafii pw. Świętej Trójcy z przeznaczeniem do obsługi kościoła św. Jacka w Legnicy, a 2 września tego roku kuria określa terytorium, które ma należeć do kościoła św. Jacka. W ślad za tym pismem idzie polecenie arcybiskupa wrocławskiego Bolesława Kominka skierowane do ks. Tytusa Korczyka, aby ułatwił ks. obsługę kościoła św. Jacka. Do pomocy ks. Kisińskiemu przydzielono dotychczasowego wikariusza parafii Świętej Trójcy, ks. Kazimierza Rąckiego. Faktyczne objęcie administrowania kościołem przez ks. Kisińskiego nastąpiło 1 września 1968 roku. Założono wówczas księgi parafialne i rozpoczęto odrębną katechizacje. Jedną z pierwszych inicjatyw gospodarczych nowego duszpasterza było założenie oświetlenia wokół kościoła. W pracach tych pomagała liczna grupa wiernych, którym przewodniczył pan Jan Popławski. W dalszej kolejności wykonano nową instalację nagłośnieniową.


Dnia 25 października 1968 roku kuria arcybiskupia kieruje drugie pismo do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z prośbą o zezwolenie na utworzenie parafii pw. św. Jacka w Legnicy. Podobnie jak za pierwszym razem odpowiedź jest negatywna (11 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu, Wz-4/40/41/657/68, z dn. 20.11.1968). W sprawozdaniu przedwizytacyjnym /11.05.1969/ ks. Kisiński w uwagach ogólnych o parafii zanotował: „Środowisko robotnicze niezamożne, duży procent ludzi w podeszłym wieku i emerytów, mało dzieci i młodzieży. Środowisko podatne na pracę duszpasterską.”

Tuż po objęciu kościoła św. Jacka przez ks. Kisińskiego powierzona Mu wspólnota przeżyła dwa bolesne doświadczenia – włamanie do kościoła. Pierwsze miało miejsce w nocy z 26/27 października 1968 r, drugie w nocy 7/8 lutego 1969r. Milicja sprawców nie wykryła i śledztwo w tej sprawie umorzono. Pierwszą wizytację kanoniczna przeprowadził dnia 11 maja 1969 r. ówczesny biskup pomocniczy Paweł Latusek w towarzystwie ks. Edwarda Góreckiego.

Z dniem 28 lutego1970 r. kuria arcybiskupia mianuje wikariuszem kooperatorem kościoła św. Jacka ks. Stanisława Jazowieckiego.

Trzecia prośba kurii arcybiskupiej do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej o zezwolenie na utworzenie parafii przy kościele pw. św. Jacka w Legnicy nosi datę 7 grudnia 1970 r. Na marginesie kopii tego pisma widnieje notatka: decyzja odmowna z dn. 9.01.1971 (12 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu, Wz-5/50/501/986/71 z dn. 9.01.1971).

Zwieńczeniem wykonania nowej polichromii i wystroju kościoła z roku 1966 było wykonanie i umieszczenie w nastawie ołtarza głównego obrazu św. Jacka, którego autorem był Jan Molga. Poświęcenia obrazu dnia 10 października 1971 r. dokonał ówczesny biskup pomocniczy z Wrocławia Wincenty Urban.

W odpowiedzi na kolejną prośbę kurii arcybiskupiej z dnia 13 stycznia 1972 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu wydaje pozytywną decyzję w sprawie utworzenia parafii przy kościele św. Jacka i mianowanie administratorem tejże parafii ks. Tadeusza Kisińskiego.

Parafia św. Jacka w Legnicy, mocą dekretu Arcybiskupa Wrocławskiego Bolesława Kominka, z dn. 18 lutego 1972 r. (13. Kuria Arcybiskupia Wrocławska, dekret z dn. 18.02.1972 . l.dz. 665/72) rozpoczyna swoje istnienie z dniem 1 marca 1972 r. Administratorem parafii w tym samym dniu zostaje mianowany ks. Tadeusz Kisiński, a ks. Jazowiecki zostaje mianowany wikariuszem kooperatorem parafii św. Jacka z dniem 18 maja 1972 r. Decyzja kurii Arcybiskupiej o utworzeniu parafii św. Jacka spotkała się z dość nieprzychylnym stanowiskiem ks. Tytusa Korczyka, proboszcza parafii pw. Świętej Trójcy oraz tamtejszego wikariusza.

Dnia 11 czerwca 1972 r. „ruszył zegar na wieży kościoła św. Jacka. Zegar był nieczynny od II wojny światowej. Kapitalnego remontu dokonał proboszcz parafii własnymi rękoma. Remont trwał 1 miesiąc. /…/ Zegar nakręca się 1 raz na tydzień. Do nakręcania zaangażowano p. Władysława Jarosza, dawnego ministranta /…/ Na remont wierni złożyli około 25.000 zł., co wystarczyło na pokrycie kosztów" (14. cyt. pochodzi z Kroniki Parafialnej pod datą 11.VI.1972).

W kronice parafialnej zanotowano pod datą 17 sierpnia 1972, że odbyła się uroczystość odpustu parafialnego o godz. 19.00, w której uczestniczyło ok. 4 tysiące wiernych.

Z dniem 1 września 1972 r. obowiązki wikariusza kooperatora objął Pallotyn ks. Henryk Mojecki, który został przyjęty do pracy w Archidiecezji Wrocławskiej na 3-letni okres próbny. Natomiast 30 czerwca 1973 r. wikariuszem kooperatorem parafii został mianowany neoprezbiter ks. Benedykt Marczak.

W dniach od 9 do 17 marca 1974 r. odbyły się misje parafialne, które prowadzili ojcowie redemptoryści z Barda pod przewodnictwem o. Stanisława Golca. Do spowiedzi przystąpiło ok. 3 .000 wiernych, a w czasie misji rozdano ok. 10.000 Komunii Św.! W czasie trwania misji 10 marca 1974 r. odszedł do wieczności kardynał Bolesław Kominek arcybiskup metropolita wrocławski. Tymczasowo rządy w Archidiecezji objął wybrany przez kapitułę wrocławską biskup Wincenty Urban.

Z dniem 1 lipca 1974 r. obowiązki wikariusza obejmuje neoprezbiter ks. Tadeusz Fitych, w miejsce odwołanego ks. Benedykta Marczaka.

W lutym 1975 r. parafia podjęła się renowacji witraży. Inwestycja ta kosztowała ok. 30.000 zł, na co złożyli się przede wszystkim renciści i emeryci. Natomiast w kwietniu tegoż roku wyzłocono wskazówki zegara wieżowego złotem 16-karatowym

Z dniem 20 czerwca 1975 r. obowiązki wikariusza obejmuje neoprezbiter ks. Antoni Akińcza.

W styczniu 1976 r. Ojciec Święty Paweł VI ustanawia biskupa Henryka Gulbinowicza ordynariuszem Archidiecezji Wrocławskiej.

Dnia 23 maja 1976 r. bp Wincenty Urban przeprowadził wizytację kanoniczną. W dekrecie powizytacyjnym czytamy m.in.: „Wspólnota parafialna liczy obecnie ok. 10.000 wiernych, w tym ok. 3,500 rodzin, z których większość stanowią robotnicy zatrudnieni w kolejnictwie i renciści. Około 50 % ludności to ludzie starsi, wysłużeni, emeryci, zamieszkujący stare budownictwo od roku 1945. Stąd też praca duszpasterska jest nastawiona na opiekę nad ludźmi starymi, chorymi, samotnymi oraz biednymi, oczekującymi pomocy duchowej i materialnej. Normalna działalność parafii utrudnia w znacznym stopniu brak własnej plebanii, kancelarii oraz innych pomieszczeń koniecznych dla sprawnego funkcjonowania wszelkich agend duszpasterskich. Ksiądz Proboszcz i jego Współpracownicy korzystają chwilowo z gościnności sąsiedniej parafii Świętej Trójcy i zamieszkują część tzw. wikarówkę. /…/ Wierni odznaczają się dobrą religijnością, przynajmniej w tej części, która obejmuje osoby od początku związane z tym środowiskiem. Obojętnych pod względem religijnym oblicza się na 20%, a niewierzących ok. 5%. /…/ W pięciu Mszach św. odprawianych w niedziele uczestniczy przeciętnie ok. 5.000 osób. Rocznie rozdziela się ponad 100.000 Komunii św. /…/ Są w parafii rodziny wielodzietne mające ponad siedmioro dzieci. /…/ Duże spustoszenie w życiu rodzinnym i społecznym czyni alkoholizm, wybryki chuligańskie /…/ Rodzice narzekają na trudności wychowawcze z dorastającą młodzieżą, są zapracowani i twierdzą , że nie mogą poświęcić więcej czasu swoim dzieciom. /… / Katechizacja odbywa się w trzech pomieszczeniach w kościele parafialnym. Jedno stanowi obszerna kaplica Dobrego Pasterza, która służy zarazem różnym zebraniom duszpasterskim oraz celom liturgicznym, druga Matki Bożej Królowej Polski pod jednym z balkonów, z osobnym wejściem z zewnątrz i trzecia niewielka pod chórem" (15. Protokół powizytacyjny, z dn. 10.06.1976 r., l.dz. 2588/76, Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

Z dniem 18 października 1976 r. parafia otrzymuje nowego wikariusza w osobie ks. Tadeusza Farysia, a dnia 20 czerwca 1977 r. obowiązki wikariuszy parafii św. Jacka obejmują neoprezbiterzy ks. Jerzy Jerka i ks. Zenon Stoń.

IV. BUDUJEMY PLEBANIĘ

Dnia 7 marca 1977 rozpoczyna się kolejny ważny etap historii parafii św. Jacka, która otrzymuje pozwolenie od wojewody legnickiego na budowę plebanii przy kościele /ul. Nadbrzeżna 3/.

Dnia 7 sierpnia 1977 Legnicę dotyka klęska powodzi. W Kronice Parafialnej ks. proboszcz Kisiński zanotował: „ Powódź w Legnicy. 3/4 miasta zalane wodą. W wodzie cały park i niemal całe miasto na lewym brzegu Kaczawy. Kościół św. Jacka nie był zalany. Prosimy wszystkich o głęboką troskę o dobro wspólne i indywidualne. Prosimy o dalszą pomoc sąsiedzką. Na skrzyżowaniu ulic Obrońców Stalingradu i Marchlewskiego przed dworcem kolejowym było półtora metra wody. Woda sięga do mostu" (16. cyt. pochodzi z Kroniki Parafialnej pod datą 7.VIII.1977).


Kuria arcybiskupia ustanawia wikariuszem parafii św. Jacka z dniem 21 czerwca 1978 r. ks. Bogusława Konopkę, a rok później, 25 czerwca 1979 r. neoprezbitera ks. Stanisława Boczonia.

Od roku 1977 w kronice parafialnej coraz częściej pojawiają się informacje dotyczące budowy nowej plebanii. Są to informacje o zakupie materiałów budowlanych, prośby o prace społeczne, itp., a pod datą 30 stycznia 1978 r. zanotowano: „Rozpoczęcie kopania rowów pod fundamentu plebanii i lanie ław fundamentowych do 12 lutego br. 13 II zakończenie ław fundamentowych" (17. cyt. pochodzi z Kroniki Parafialnej pod datą 30.I.1978).

Dnia 6 sierpnia 1978 r. świat obiega wiadomość o śmierci papieża Pawła VI, a 27 sierpnia tegoż roku Kościół cieszy się wyborem na Stolicę Piotrową kardynała Albino Luciani, który przybiera imię Jana Pawła I. Po miesiącu nagle umiera Jan Paweł I, Konklawe wybiera Polaka kardynała Karola Wojtyłę na papieża, który przyjmuje imię Jana Pawła II. W 1979 roku parafia św. Jacka wraz z całą Polską przeżywa radość z pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny.

Pod datą 27 października 1979 zanotowano: „Ukończenie dachu, tj. przykrycia plebanii" (18. cyt. pochodzi z Kroniki Parafialnej pod datą 27.X.1979).

Dnia 24 lutego 1980 r. zamontowano w kościele nowe pancerne tabernakulum, wykonane we Wrocławiu, którego koszt wyniósł 35.000 zł.

Przy dacie 13 maja 1981 r. g. 17.00 kronikarz parafialny odnotowuje: „Bandycki zamach na Ojca Świętego na placu św. Piotra. W parafii modły i błagania o zdrowie Ojca Świętego i Księdza Kardynała Wyszyńskiego. 14 maja Msza św. polowa przed kościołem zmówiona przez Solidarność w intencji Ojca Świętego. We Mszy św. uczestniczyło około 5 tysięcy ludzi, choć w tym czasie odprawiano Msze św. we wszystkich kościołach Legnicy" (19. cyt. pochodzi z Kroniki Parafialnej pod datą 13.V.1981).

W roku 1981 /17 maja/ parafia św. Jacka przeżywa kolejną wizytacje kanoniczną, którą przeprowadził bp Wincenty Urban. Biskup wizytator w dekrecie powizytacyjnym zanotował: „ Parafia pw. św. Jacka w Legnicy stanowi część miasta obejmującą tzw. stare budownictwo, zamieszkałe przez ludność starszego pokolenia i liczy obecnie około 9000 wiernych. Profil społeczny jest robotniczy, a spora ilość osób, to emeryci i renciści. Zwiększa się z każdym rokiem ilość pogrzebów, a coraz mniej jest dzieci i młodzieży. Młodsze rodziny przechodzą do nowego budownictwa w innych dzielnicach miasta. W związku z tym po zbudowaniu nowego kościoła na Osiedlu Piekary na terenie sąsiedniej parafii Świętej Trójcy , należałoby pomyśleć o korekcie granic parafii. /…/ kościół jest udostępniany również celom duszpasterstwa wiernych obrządku grecko-katolickiego./…/ We Mszach św. bierze udział łącznie ok. 3.000 wiernych, a w dni powszednie ok. 200 parafian" (20. Protokół powizytacyjny, z dn. 14.09.1981 r., l.dz. 3794/81, Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

Z dniem 25 czerwca 1981 r. odwołano z parafii dwóch wikariuszy ks. Konopkę i ks. Boczonia. Ich obowiązki przejęli nowi - neoprezbiterzy: ks. Jan Marciniak i ks. Aleksander Trojan.

Dnia 9 sierpnia 1981 ówczesne władze administracyjne notarialnie przekazały parafii na wieczystą dzierżawę działkę pod budowę punktu katechetycznego. Budowę budynku katechetycznego rozpoczęto jesienią tegoż roku.

Ze względu na zamieszkanie na terenie parafii dużej ilości rodzin kolejarskich, kościół św. Jacka staje się coraz bardziej identyfikowany z duszpasterstwem tej grupy zawodowej. Ks. Kisiński zostaje duszpasterzem kolejarzy. W związku z tym 22 listopada 1981 na Święto Kolejarzy przybywa arcybiskup wrocławski Henryk Gulbinowicz, który poświęca sztandar NSZZ „Solidarność” kolejarzy w Legnicy. Tydzień później do kościoła św. Jacka przybywa nowy prymas Polski arcybiskup Józef Glemp z okazji jubileuszu wiernych Kościoła Greckokatolickiego, dostojnika witają przed kościołem bardzo licznie zgromadzeni wierni z całego miasta.

W okresie stanu wojennego i po jego zniesieniu oraz w okresie burzliwych przemian społeczno-ustrojowych w Ojczyźnie kościół św. Jacka staje się miejscem sprawowanych Mszy św. za Ojczyznę i modlitw w intencji internowanych i prześladowanych politycznie oraz ich rodzin.

W tym czasie trwa ciągle budowa domu katechetycznego, dołączonego do nowo wybudowanej plebanii. Okazuje się, że zasoby pieniężne jakie zdołała zgromadzić parafia są niewystarczające, dlatego w styczniu 1983 r. proboszcz parafii, ks. Kisiński, prosi kurię wrocławską o subwencję pieniężna na ten cel. Pomoc w wysokości 200.000 zł. zostaje przydzielona. Prace wykończeniowe mogą być zatem kontynuowane. Dodatkową pomocą jest zwolnienie parafii ze świadczeń na rzecz diecezji do lipca 1984 r.

Dnia 28 maja 1983 r. w kościele św. Jacka w Legnicy odbywają się święcenia kapłańskie dwóch diakonów Kościoła Greckokatolickiego. Święceń udziela arcybiskup wrocławski Henryk Gulbinowicz.

21 czerwca 1983 roku duża liczba tutejszych parafian uczestniczy w spotkaniu z Ojcem Świętym Janem Pawłem II na wrocławskich Partynicach, podczas jego II pielgrzymki do Ojczyzny.

Dnia 25 czerwca 1984 r. kościół św. Jacka gościł delegata Ojca Świętego arcybiskupa Marusyna, przewodniczącego Watykańskiej Kongregacji Kościołów Wschodnich, któremu towarzyszył metropolita wrocławski, przybyłemu na zaproszenie Kościoła Greckokatolickiego.

Na odpust parafialny 17 sierpnia 1984 r. przybył arcybiskup metropolita wrocławski, który dokonał poświęcenia nowej plebanii i ukończonego już wtedy domu katechetycznego.

W październiku 1984 roku mieszkańcy dzielnicy zwanej Pawice, obsługiwanej dotąd przez parafię pw. św. Jana Chrzciciela w Legnicy wystosowali do kurii metropolitalnej we Wrocławiu prośbę, aby ze względów komunikacyjnych /lepszy dojazd/ odłączyć ich od dotychczasowej parafii i przyłączyć do parafii pw. św. Jacka. Po konsultacjach z miejscowymi duszpasterzami kuria biskupia wydała rozporządzenie z datą 13.12.1984 r., aby opiekę nad mieszkańcami Pawic przejęła parafia św. Jacka bez jakichkolwiek zmian terytorialnych. Tak też się stało.

Rok 1984 w parafii zakończył się wizytą jeszcze jednego dostojnika kościelnego. Był nim prymas Polski kardynał Józef Glemp, który jako ówczesny ordynariusz Kościoła Greckokatolickiego w Polsce, przybył tu wizytując wiernych tego Kościoła. Obecność wiernych Kościoła Greckokatolickiego, który wówczas nie miał jeszcze statusu prawnego Polsce ze względów politycznych, w rzymskokatolickiej świątyni parafii św. Jacka, a dokładniej wykorzystywanie jej dla sprawowania liturgii obydwu obrządków, stwarzało dość trudną sytuację dla wiernych jednej i drugiej wspólnoty. Ponieważ „nieistniejący” wg. ówczesnego prawa polskiego Kościół, nie mógł występować o pozwolenie na budowę kościoła, sprawę tę kuria arcybiskupia zleciła proboszczowi parafii św. Jacka, który miał wystarać się o pozwolenie na budowę pomocniczego obiektu sakralnego. Po jego wybudowaniu miał on służyć na nabożeństwa greckokatolickie. Ksiądz Kisiński zaproponował, aby zamiast budowy nowego kościoła spróbować przejąć niewykorzystywany kościół ewangelicko – augsburski N. M. Panny. Kuria nie wyraziła na to zgody.

Rok 1985 przynosi kolejne zmiany personalne w parafii. Nowymi wikariuszami z dniem 12.06.1985 r. w miejsce ks. Marciniaka i ks. Trojana zostają neoprezbiter ks. Krzysztof Bigoń i ks. Stanisław Binek.

W 1986 r. Ks. kardynał Henryk Gulbinowicz arcybiskup metropolita wrocławski przeprowadza wizytację kanoniczną w dekanacie Legnica. Wizytacja rozpoczyna się od wizytacji parafii św. Jacka, która wówczas jest parafia dziekańską. W dekrecie powizytacyjnym można przeczytać m.in.: „Parafia św. Jacka w Legnicy jest obecnie parafią dziekańską, a równocześnie najmniejszą w tym mieście. Początkowo liczba wiernych wynosiła ponad 10.000, a obecnie liczba zmalała. Młodzi masowo przeprowadzają się na osiedla. Obecnie w większości parafię stanowią ludzie starsi, emeryci i renciści. W roku 1981 pogrzebów 82, a w roku 1985 pogrzebów 149. Ludzie są szczerze pobożni i znają się wzajemnie, po sąsiedzku i chętnie sobie pomagają. Wierni są ofiarni i chętnie spieszą z pomocą. Przy budowie plebanii i domu katechetycznego na każde wezwanie przychodziło około 30 osób do pracy. Jest jednak duży margines ludzi żyjących z dala od Kościoła, często przez pijaństwo i rozwody" (21. Protokół powizytacyjny, z dn. 15.05.1986 r., l.dz. 1568/86, Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

Dnia 14 lutego 1987 r. wikariuszem parafialnym w parafii św. Jacka zostaje przeniesiony z parafii Włochy ks. Jerzy Mitręga, a 12 czerwca tego roku dołącza do niego ks. Sławomir Białobrzeski, neoprezbiter.

Dekretem z dn. 10 marca 1987 r. metropolita wrocławski dokonuje reorganizacji „niektórych rozległych dekanatów Archidiecezji”. W ten sposób Legnica zostaje podzielona na dwa dekanaty Legnica Wschód z siedzibą przy parafii Świętej Trójcy i Legnica Zachód z siedzibą przy parafii św. Apostołów Piotra i Pawła. Parafia św. Jacka zostaje włączona do dekanatu Legnica Zachód.

Dnia 28 sierpnia 1988 r. Kościół Greckokatolicki obchodzi jubileusz 1000-lecia chrztu Rusi Kijowskiej. Główne uroczystości, na które przybywa ks. kardynał Józef Glemp, prymas Polski, wraz z towarzyszącymi licznymi biskupami, odbywają się w kościele św. Jacka. Wydarzenie to upamiętnia mosiężna tablica zamontowana na ścianie po prawej stronie wejścia do kościoła.

W roku 1989 powraca sprawa budowy obiektu sakralnego dla Kościoła Greckokatolickiego. Opieszałość, czy wręcz niechęć, miejscowych władz powoduje poważne utrudnienia w tym względzie, mimo, rozmów jakie kardynał Gulbinowicz przeprowadził z wojewodą legnickim. Władze wojewódzkie tłumaczyły tę zwłokę „pomyłką”, sugerując jakoby parafia św. Jacka planowała budowę kościoła prawosławnego.

Dla wiernych parafii greckokatolickiej, którzy korzystają z kościoła św. Jacka dzień 30 lipca 1989 r. zapisuje się jako data historyczna i radosna. Ich dotychczasowy proboszcz ks. Jan Martyniak zostaje podniesiony do godności biskupa przez Ojca Świętego Jana Pawła II.

Z dniem 26 czerwca 1989 r. następuje kolejna zmiana na stanowisku wikariusza parafialnego, którym zostaje ks. Zbigniew Drobot; natomiast 25 czerwca 1990 r. wikariuszami zostają mianowani: neoprezbiter ks. Dariusz Kowalczuk i ks. Marek Mikicionek, a dokładnie rok później /25 czerwca 1991 r./ ks. Roman Raczak.

W międzyczasie parafia przeżywa kolejną wizytację pasterską. Tym razem wizytację przeprowadza 7 kwietnia 1991 r. ks. Biskup Tadeusz Rybak. Z dekretu powizytacyjnego: „ Położona w śródmieściu Wspólnota Parafialna obejmuje ok. 8.500 mieszkańców, którzy ze względu na warunki mieszkaniowe dość często emigrują do innych dzielnic, a w miarę jak powoli rozwija się nowe budownictwo mieszkalne, przybywają inni ludzie. Te zmiany w ostatnich czasach wpłynęły dość znacznie na oblicze duchowe i stan społeczny. /…/ Starsza generacja parafian, która stanowią już teraz przeważnie emeryci i renciści, to ludzie związani mocno i tradycyjnie z Kościołem, życzliwi i oddani. Na nich to opiera się systematyczne życie Wspólnoty i oni materialnie najbardziej wspierają funkcjonowanie parafii. Dość poważna część osób lub rodzin jest luźno związana z Kościołem i raczej obojętna religijnie. Niektórzy stanowią margines społeczny, są to alkoholicy i rozwodnicy, a także przestępcy kryminalni, gdyż tworzą meliny pijackie i dokonują bandyckich napadów rabunkowych, połączonych czasem z morderstwem. W ocenie ogólnej ks. Proboszcz zauważa osłabienie religijności i spadek poziomu moralnego w ciągu ostatnich lat. Po wybudowaniu nowych mieszkań w centrum miasta i zasiedleniu ich przez normalne rodziny rozwojowe, można będzie liczyć na poprawę tej niewesołej sytuacji" (22. Protokół powizytacyjny, z dn. 07.04.1991 r., l.dz. 3700/91, Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

W tym czasie wikariuszem parafialnym zostaje ks. Krzysztof Kiełbowicz oraz na prośbę miejscowego proboszcza, tutejszy parafianin ks. Klemens Dzikowicz, który po sekularyzacji z zakonu paulinów został prezbiterem diecezjalnym.

V. W NOWEJ DIECEZJI

Bullą „Totus tubus Poloniae Populus” Ojciec Święty Jan Paweł II dnia 25 marca 1992 r. powołał do istnienia Diecezję Legnicka, a jej biskupem uczynił dotychczasowego biskupa pomocniczego Archidiecezji Wrocławskiej Tadeusza Rybaka; biskupem pomocniczym Diecezji Legnickiej został biskup Adam Dyczkowski, któremu na plebanii parafii św. Jacka przygotowano tymczasowe mieszkanie. Pierwszym ważnym wydarzeniem w życiu młodej diecezji było rozpoczęcie peregrynacji cudownej kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Uroczystość odbyła się w Lubinie. Następnie obraz nawiedzał wszystkie parafie Diecezji Legnickiej. Do parafii św. Jacka w Legnicy przybył on 18 sierpnia 1993 r. i był witany przez ok. 3.500 wiernych. Do spowiedzi przystąpiło ok. 40% wiernych parafii, rozdano ok. 7.500 Komunii św. Na pożegnanie obrazu w dniu 19 sierpnia 1993 r. przybyło ok. 4.000 wiernych parafii.

Dnia 27 czerwca 1994 r. wikariuszem parafii zostaje ks. Marian Zieja, a 26 czerwca 1995 r. po rocznym urlopie naukowym w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim obowiązki wikariusza obejmuje ks. Czesław Włodarczyk. Ks. Zieja po roku pracy w parafii zostaje mianowany proboszczem nowej parafii w Legnicy pw. Św. Joachima i Anny i podejmuje się budowy nowego kościoła, korzystając z budynku łaziennego byłej Armii Radzieckiej, stacjonującej niegdyś w mieście. Natomiast ks. Włodarczyk po roku zostaje mianowany sekretarzem Caritas Diecezji Legnickiej, a ich obowiązki przejmuje z dniem 25 czerwca 1996 r. dotychczasowy student biblistyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ks. Jan Klinkowski.

Dnia 17 marca 1996 r. w parafii rozpoczyna swoją działalność Stowarzyszenie Rodzin Katolickich.

Dzień 2 czerwca 1997 r. to historyczna data w życiu młodej ciągle Diecezji Legnickiej i wyjątkowe wydarzenie historii miasta Legnicy, które na zaproszenie biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka i wiernych Kościoła legnickiego oraz Władz Miejskich, nawiedza papież Jan Paweł II. Ojciec Święty sprawuje Mszę św. na legnickim lotnisku, wypełnionym przez ogromną rzeszę pielgrzymów i dokonuje koronacji łaskami słynącej ikony Matki Bożej Łaskawej z Krzeszowa, nawiedza także katedrę legnicką i gości w domu Biskupim. Ojciec Święty podczas pobytu w naszym mieście przejeżdża tuż obok kościoła św. Jacka, gdzie jest pozdrawiany przez licznie zgromadzonych wiernych.

VI. ZMIANA PROBOSZCZA

W 68 roku życia, po 29 latach pracy w parafii św. Jacka w Legnicy, dotychczasowy jej proboszcz, ks. Tadeusz Kisiński, 3 marca 1997 r. pisze do biskupa legnickiego prośbę o zwolnienie z obowiązków proboszcza i przeniesienie w stan spoczynku. Biskup przychyla się do tej prośby i z dniem 30 czerwca 1997 r. zwalnia ks. Kisińskiego z obowiązków proboszcza parafii, a ustanawia nim dotychczasowego proboszcza parafii pw. Świętego Krzyża w Rzeszotarach ks. Roberta Kristmana. Nowy proboszcz objął kanonicznie parafię (zgodnie z dekretem podpisanym 20.VI. 1997 r. przez biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka) w poniedziałek dnia 30 czerwca 1997 r. Wprowadzenia proboszcza dokonał ks. infułat Władysław Bochnak, dziekan Dekanatu Legnica Zachód, podczas Mszy św. o godz. 18.00.


Emerytowany proboszcz, ks. Kisiński pozostaje w parafii jako rezydent i nie przestaje być aktywny duszpastersko. Wprowadza nowego proboszcza w specyfikę parafii, służy radą i pomocą. Współpraca między nimi układa się bardzo dobrze. Szczególnie umiłowaną posługą duszpasterską księdza emeryta jest konfesjonał.

Pierwsze dni duszpasterzowania nowego proboszcza zbiegły się ze zbliżającą się groźbą powodzi. Padające deszcze na przełomie czerwca i lipca w południowej Polsce doprowadziły do katastrofy powodziowej na południu kraju. Fala powodziowa zbliżała się do Legnicy i 7 lipca ogłoszono w mieście alarm. Fala kulminacyjna dotarła do miasta w niedzielę 20 lipca. Dzielnica Zakaczawie i kościół św. Jacka, położony tuż nad Kaczawą znalazł się w bezpośrednim zagrożeniu. Po wieczornej Mszy św. o g. 18.00 wierni zmuszeni byli wychodzić przez zakrystię ponieważ wszystkie pozostałe wejścia do świątyni były zamknięte i obłożone workami z piaskiem. W ten niezwykle dramatycznej sytuacji okazała się siła ludzkiej solidarności i przywiązania do Kościoła. Dzień i noc tutejsi mieszkańcy układali worki z piaskiem na brzegu rzeki. Na plebanii przygotowywano nieustannie ciepłe napoje i posiłki dla obrońców Zakaczawia.

Trwała ponadto nieustanna modlitwa za wstawiennictwem Matki Bożej Łaskawej, której - ukoronowany niedawno obraz krzeszowski - znajdował się jeszcze w katedrze oraz za wstawiennictwem św. Jacka. Jego opieka nad tutejszym ludem okazała się skuteczna, bowiem wysiłki obrońców Zakaczawia przyniosły efekty do tego stopnia, że 27 lipca 1997 r. można było w kościele św. Jacka odprawić uroczystą Mszę św. dziękczynną za wstawiennictwem naszego patrona za uchronienie Zakaczawia i miasta przez zalaniem. Niestety powódź nie ominęła mieszkańców Starych Piekar. Zniszczenia i szkody były duże. Proboszcz parafii ks. Robert Kristman tworzy grupę charytatywną, która zajmie się w pierwszym rzędzie pomocą poszkodowanym parafianom ze Starych Piekar. Z pomocą przychodzi od samego początku Caritas Diecezji Legnickiej. Już 3 sierpnia grupa dzieci powodzian wyjeżdża na trzytygodniowe kolonie. Pomoc organizowana jest sukcesywnie w postaci żywności, odzieży, sprzętu AGD oraz przekazywane są środki pieniężne na remont zalanych budynków.

W tym czasie w diecezji odbywa się peregrynacja kopii cudownego obrazu Matki Bożej Łaskawej z Krzeszowa. Do parafii św. Jacka kopia przybywa 5 września 1997 r. Licznie zgromadzeni parafianie wraz ze swoimi duszpasterzami uroczyście witają obraz przy moście na Kaczawie i czuwają całą dobę na modlitwie z Maryją, dziękując m.in. za uratowania dzielnicy przez powodzią.

Dnia 15 września 1997 r. wikariusz parafialny ks. dr Jan Klinkowski zostaje mianowany diecezjalnym asystentem Akcji Katolickiej.

Utworzona, w celu niesienia pomocy powodzianom, grupa charytatywna rozpoczyna swoją działalność jako Parafialny Zespół Caritas dnia 22 września 1997 r. Zakres działalności na terenie parafii jest ogromny. Już w październiku z okazji Tygodnia Miłosierdzia zespół zdołał przygotować pomoc dla 45 rodzin.

Lipcowa powódź co prawda nie zalała dzielnicy, ale ze względu na podwyższenie się poziomu rzeki, woda kanałami dostała się do piwnicy kościoła, wypełniając ją po sklepienie. Przez to zostały zniszczone piece grzewcze w i ucierpiała posadzka w prezbiterium. To spowodowało, że podjęto się częściowego remontu kościoła, który się rozpoczął 8 lutego 1998 r. Wymieniono posadzkę w prezbiterium i wykonano nowy kamienny ołtarz w miejsce dotychczasowego, który był zrobiony z drewnianych desek i płyty pilśniowej. Ze względu na remont niemożliwe stało się w dotychczasowej formie korzystanie z kościoła przez wiernych obrządku greckokatolickiego. Ówczesny proboszcz greckokatolicki, ks. Marek Sośnicki, rozpoczął użytkowanie budującej się cerkwi przy ul. Wrocławskiej. Fakt ten przyczynił się bezpośrednio do całkowitego opuszczenia przez grekokatolików kościoła św. Jacka po kilkunastoletnim korzystaniu ze świątyni.

Uroczystość poświęcenia nowego ołtarza, i pobłogosławienia prac remontowych dokonał 29 marca 1998 r. biskup legnicki Tadeusz Rybak, w obecności ok. 30 prezbiterów miasta i okolic oraz przy licznym udziale wiernych. W ołtarzu umieszczono relikwie świętych męczenników Aurelii, Klemensa, Tymoteusza, i Venerosa. Pod ołtarzem umieszczono pamiątkowe dokumenty.

W lipcu 1998 r. dzięki ofiarności tutejszych parafian dokonano renowacji nastawy ołtarzowej i ambony. Koszt tego przedsięwzięcia wyniósł 30.000 zł.

Z dniem 22 czerwca 1998 r. dotychczasowy wikariusz parafii św. Jacka ks. dr Jan Klinkowski zostaje mianowany przez biskupa legnickiego dyrektorem Diecezjalnego Kolegium Teologicznego i równocześnie odwołany z obowiązków wikariusza. Jego miejsce zajmuje ks. Piotr Szajner. Ks. Klinkowski pozostaje w parafii jako rezydent.

VII. PRZYBYWA ŚW. JACEK

Zbliża się rocznica 90-lecia budowy kościoła i 30 rocznica ustanowienia powojennego stałego duszpasterstwa przy kościele św. Jacka. Jest to dobra okazja, by ożywić kult św. Jacka – patrona parafii. Taka myśl przyświeca ks. proboszczowi od dawna. W tym czasie podejmuje on starania o uzyskanie Relikwii świętego. Starania te popiera biskup legnicki Tadeusz Rybak. W tym celu z odpowiednim pismem polecającym ks. proboszcz udaje się do krakowskich dominikanów. Ówczesny przeor konwentu krakowskiego o. Mirosław Pilśniak przekazuje relikwie św. Jacka z dokumentem stwierdzającym ich autentyczność podpisanym jeszcze przez metropolitę krakowskiego kard. Karola Wojtyłę. Uroczystość wprowadzenia relikwii odbywa się dnia 14 sierpnia 1998 r. podczas uroczystej Eucharystii sprawowanej na placu przed kościołem pod przewodnictwem ks. infułata Władysława Bochnaka, wikariusza generalnego w koncelebrze z prezbiterami miasta Legnicy oraz z byłymi wikariuszami parafii. W tym czasie rozpoczyna się także zwyczaj sprawowania comiesięcznych nabożeństw do św. Jacka, każdego 17 dnia miesiąca, na które przybywają nie tylko miejscowi parafianie, ale także inni mieszkańcy miasta. Pierwsze takie nabożeństwo odbyła się w dniu odpustu parafialnego, szczególnie uroczystego, któremu przewodniczył ówczesny biskup legnicki Tadeusz Rybak. W uroczystościach tych uczestniczyli także m.in. wojewoda legnicki p. Wiesław Sagan, wiceprezydent miasta Legnicy p. Stanisław Kot oraz przedstawiciele dyrekcji PKP z Wrocławia.

Rok 1999 przynosi ważne dla wspólnoty parafialnej wydarzenie. Uformowała się nowa Rada Parafialna składająca się z 13 osób, którą biskup legnicki zatwierdził 19 lutego 1999 r.

Niemal od początku swojego pobytu w parafii św. Jacka ks. proboszcz Robert Kristman widział problem braku właściwej opieki nad dziećmi i młodzieżą „Zakaczawia”, gdyż wiele z nich to dzieci rodzin patologicznych i ubogich materialne, co związane jest z dużym procentem bezrobocia. Proboszcz, chcąc jakoś rozwiązać ten problem, rozpoczął starania o stworzenie i zatwierdzenie przy parafii świetlicy środowiskowej, która objęłaby opieką tę grupę młodych parafian. Z pomocą przyszły Siostry Franciszkanki pracujące w parafii oraz katecheci i nauczyciele. W kwietniu 1999 r. Urząd Miasta zatwierdził powstanie świetlicy i jej statut. Świetlica przyjęła nazwę „Arka”. Swoją siedzibę świetlica znalazła w byłym domu katechetycznym i zaczęła intensywnie rozwijać swoją działalność. Wkrótce stała się przyjaznym miejscem pobytu pozaszkolnego dla ok. 80 dzieci i młodzieży z naszej dzielnicy.

Dzięki staraniom katechetki Szkoły Podstawowej nr 1, pani mgr Ewy Sudoł, bardzo intensywnie rozwija się wśród dzieci Koło Misyjne PDMD. Jest ono na tyle aktywne i liczne, że 4 września 1999 r. organizuje w parafii Diecezjalny Kongres Misyjny Dzieci, na który przybywają liczni przedstawiciele dzieci misyjnych z całej diecezji oraz zaproszeni goście m.in. misjonarki i misjonarze zwłaszcza z Indii. Kongres ten stał się prawdziwym świętem misyjnym.

W tym czasie w parafii zostaje wprowadzony zwyczaj sobotnich nabożeństw ku czci Najświętszej Maryi Panny, zgodnie z duchowością św. Jacka, i zwyczaju sprawowania o 9.00 sobotnich mszy św. ku czci Matki Bożej. Aby pomóc rozwojowi pobożności maryjnej i kultowi św. Jacka ks. proboszcz ułożył modlitewnik dla wiernych naszego kościoła, który został zatwierdzony przez biskupa legnickiego 12 sierpnia 1999 r.

W dniach od 16 do 19 września 1999 r. parafia św. Jacka w Legnicy przeżywa kolejną wizytację pasterską, którą przeprowadza biskup legnicki Tadeusz Rybak. Wizytacja rozpoczęła się uroczystymi nieszporami w kaplicy Dobrego Pasterza oraz prezentacją grup i stowarzyszeń działających przy parafii. Główne uroczystości wizytacyjne miały miejsce w niedzielę 19 września 1999r. W protokole powizytacyjnym można przeczytać m.in. : „ Ludność stanowiąca współcześnie parafię św. Jacka, to w dużej mierze ludzie pochodzący z południowo - wschodnich terenów Polski i z Kresów, którzy przybyli tu po wojnie oraz ich potomkowie, urodzeni w Legnicy. Większość Parafian cechuje wielka życzliwość, zrozumienie życia Kościoła, są ludźmi religijnymi. Wierni tworzą w zdecydowanej większości społeczność zintegrowaną. Obecnie parafia liczy ok. 6.000 mieszkańców" (23. Protokół powizytacyjny, z dn. 29.12.1999 r., l.dz. 2816/99, Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

Rozpoczyna się Jubileuszowy Rok Pański 2000. Do obchodów Roku Jubileuszowego parafia przygotowuje się poprzez misje jubileuszowe trwające od 17 do 24 października 1999 r., których podjęli się ojcowie dominikanie. Pamiątką tych rekolekcji jest ustawiony na placu przykościelnym Krzyż Misyjny oraz figura Serca Pana Jezusa. Uroczyste rozpoczęcie obchodów Roku Jubileuszowego miało miejsce w nocy z 31 grudnia 1999 r. na 1 stycznia 2000 r.

Rok Jubileuszowy to także rok wielu pielgrzymek do miejsc świętych. Wspólnota parafii św. Jacka rozpoczęła coroczne pielgrzymowanie do grobu swego patrona do Krakowa. Pierwsza taka pielgrzymka miała miejsce 14 października 2000 r.

VIII. CUD REMONTU KOŚCIOŁA

Według planów ks. proboszcza i Rady Parafialnej pamiątką Jubileuszu Roku 2000 miał być generalny remont wnętrza kościoła. Prace te ze względów ekonomicznych parafia mogła podjąć jednak dopiero w roku 2001. Prac renowacyjnych podjęła się firma pana Daniela Nowackiego. Prace rozpoczęły się wiosną 2001 r. od badań ścian kościoła, w wyniku których odkryto oryginalną secesyjną polichromię kościoła. Postanowiono ją odtworzyć. Koszty prac wyznaczonych na przynajmniej rok okazały się dość wysokie. Z pomocą przyszli miejscowi parafianie, z których większość to renciści i emeryci. To tylko dzięki ich ofiarności można było wyremontować kościół. Miesięcznie koszty remontu wynosiły ok. 35 tysięcy zł. Parafia nie otrzymała z zewnątrz żadnej pomocy. Utarło się przekonanie, że remont kościoła powiódł się dzięki cudownemu wstawiennictwu św. Jacka.

W międzyczasie dokonuje się zmiana na stanowisku wikariusz parafialnego. W miejsce ks. Szajnera z dniem11 czerwca 2001 r wikariuszem parafialnym zostaje ks. Przemysław Newecki.

Uroczystego poświęcenia prac remontowych dokonał biskup legnicki Tadeusz Rybak dnia 9 czerwca 2002 r. W tym dniu, kiedy parafia obchodziła również Jubileusz XXX – lecia swego istnienia otrzymała szczególny prezent, dekretem z dn. 8 maja 2002 r. bBiskup Tadeusz Rybak, w X roku istnienia Diecezji Legnickiej, podniósł kościół nad Kaczawą w Legnicy do godności Sanktuarium Św. Jacka. Nastąpiło to dzięki staraniom ks. proboszcza i tutejszych parafian oraz rozwijającego się kultu świętego patrona Zakaczawia. 24

Uroczystości XXX-lecia poprzedziło inne szczególne wydarzenie; 30 maja 2002 r. miała miejsce intronizacja figury Matki Bożej, którą mieszkańcy nazwali Matką Pięknej Miłości. Figura Maryi została ufundowana 2 lata wcześniej. Została wykonana w Świdnicy z lipowego drewna o naturalnej barwie. Jej wygląd nie zadawalał jednak ani proboszcza, ani parafian. Ponadto nastąpiły jej pęknięcia. Ks. proboszcz odnalazł artystę p. Andrzeja Walijewskiego, który podjął się przeróbki figury. Kiedy 29 maja 2002 r. ks. proboszcz przywiózł figurę, oczom wiernych ukazała się piękna postać Maryi z Dzieciątkiem na ręku, o delikatnym uśmiechu, jakby chciała wziąć pod swoją opiekę każdego, kto się do Niej ucieka – stąd, Matka Pięknej Miłości i akt oddania całej parafii pod opiekę Bogarodzicy. Następnego dnia /1 czerwca 2002 r,/ wprowadzono zwyczaj odprawiania pierwszosobotnich nabożeństw wynagradzających Niepokalanemu Sercu Maryi, które dziś cieszy się szczególnym umiłowaniem przez wiernych, a od 2 czerwca wierni zobowiązali się wspólnie odmawiać, codziennie przed Mszą św. wieczorną , modlitwę różańcową. Zwyczaj ten trwa do dziś.

W maju 2002 r. wraz z Matką Bożą sprowadzają się do parafii Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi. Dzięki zapobiegliwości i gospodarności ówczesnej przełożonej S. Sabiny Preuss, wspieranej dzielnie przez współsiostry Zgromadzenie sprzedało stary dom położony przy ruchliwej ulicy II Armii Wojska Polskiego (na terenie parafii Świętej Trójcy) i kupiły dom położony tuż przy plebanii parafii św. Jacka, przy ul. Nadbrzeżnej 8. Rozbudowały go, wyremontowały i dostosowały do potrzeb życia klasztornego. Poświęcenia nowego domu dokonał ks. biskup legnicki Tadeusz Rybak w czerwcu 2003 roku.

Dnia 14 sierpnia 2002 r. Sanktuarium św. Jacka nawiedził szczególny gość: J.E. kardynał Marian Jaworski, metropolita lwowski ze swoim biskupem pomocniczym Marianem Buczkiem. Natomiast 15 września tego roku Sanktuarium odwiedził arcybiskup Franciszek Pius Tamburrino, sekretarz Watykańskiej Kongregacji Kultu Bożego.

W tymże roku 2002 parafia św. Jacka oddaje część gospodarczych pomieszczeń domu katechetycznego do dyspozycji Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Diecezji Legnickiej. Młodzież pod kierunkiem ks. Sławomira Augustynowicza wyremontowała i zaadaptowała te pomieszczenia, tworząc Diecezjalne Centrum Duszpasterstwa Młodzieży „Emaus”. Z dniem 18 września 2002 r. biskup ustanawia ks. Augustynowicza dyrektorem tegoż centrum.

Wspólnota parafialna, troszcząc się o wygląd kościoła, wprowadzając nowe formy pobożności, nie zapomina o konkretnych czynach miłości. Działający Parafialny Zespół Caritas ma pełne ręce roboty. Od września 2002 r. w ramach działalności świetlicy „Arka” zespół charytatywny przygotowuje w „dni szkolne” śniadania dla dzieci z rodzin niezamożnych. Korzysta z nich ok. 50 dzieci.

Koniec roku 2002 r. przyniósł bolesne wydarzenie w życiu parafii. W nocy 22/23 grudnia chuligani włamali się do kościoła poprzez zsyp na węgiel; zupełnie zniszczyli drzwi od piwnicy oraz drzwi do kościoła. Próbowali rozbić tabernakulum, jednak dzięki Bogu, nie zdołali tego uczynić. Tabernakulum do dziś nosi na sobie rysy tamtej świętokradzkiej próby. Sprawców policja nie zdołała ująć.

Rozwijający się kult św. Jacka zatacza coraz szersze kręgi pobożności. Po kolejnych pielgrzymkach do Krakowa powstaje myśl, aby sprowadzić także relikwie bł. Bronisławy Odrowążówny, związanej z postacią Jacka Odrowąża. Po podjętych staraniach u sióstr norbertanek z Karkowskiego Zwierzyńca relikwie błogosławionej zostają wprowadzone do sanktuarium 29 sierpnia 2003 r. Uroczystościom przewodniczy Kustosz Sanktuarium MB Fatimskiej w Wilkowie, tutejszy parafianin, ks. kanonik Ryszard Hajduk.

Rok 2003 był ważnym rokiem w życiu Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, pracujących w parafii. Ojciec Święty beatyfikował ich ojca założyciela arcybiskupa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. 9 czerwca 2003 r. do Sanktuarium Św. Jacka przybyły matka generalna Fabiola Ruszczyk, matka prowincjalna Regina Pobiedzińska i wiele sióstr Rodziny Maryi, by dziękować Bogu za dar beatyfikacji. Uroczystościom przewodniczył biskup legnicki Tadeusz Rybak.

Dnia 22 września 2003 r. zostaje odwołany z parafii wikariusz ks. Przemysław Newecki. Jego obowiązki z dniem 31 października tegoż roku obejmuje ks. Krzysztof Zambroń.

Z dniem 7 grudnia 2003 r. we wspólnocie parafialnej rozpoczynają posługiwanie świeccy szafarze Komunii św. trzej wybrani i odpowiednio przygotowani do tego panowie: p. Ryszard Kaszczyszyn, p. Mirosław Małachowski i p. Jan Woszczyło.

Dnia 2 kwietnia 2005 r. licznie zgromadzeni w sanktuarium parafianie oraz rzesze młodzieży wraz z całym światem żegnali „odchodzącego do Domu Ojca” papieża Jana Pawła II. Po tym wydarzeniu pozostała, przechowywana w archiwum parafii, pamiątkowa księga, zawierająca wiele wzruszających wpisów pozostawionych przez wiernych nawiedzających w tych wyjątkowych dniach Sanktuarium św. Jacka.

IX. NOWY PASTERZ DIECEZJI

Rok 2005 przyniósł w życiu diecezji szczególne wydarzenie. Dotychczasowy biskup legnicki Tadeusz Rybak, osiągnąwszy wiek emerytalny, złożył na ręce Ojca Świętego rezygnację z urzędu. Papież przyjął rezygnację i ustanowił nowym biskupem legnickim dotychczasowego biskupa pomocniczego Archidiecezji Katowickiej Stefana Cichego. Ingres nowego biskupa został wyznaczony na 30 kwietnia 2005 r.

Nowy biskup legnicki przybył do tutejszej wspólnoty parafialnej i jej świątyni dnia 1 czerwca 2005 r., aby udzielić sakramentu bierzmowania. W tym samym miesiącu (12 czerwca) parafia przeżywała jeszcze jedną radosną uroczystość. Tutejszy parafianin ks. Paweł Matusik, wyświęcony w Archidiecezji Lubelskiej (tam bowiem odbył studia teologiczne i formację do kapłaństwa) odprawił Mszę św. prymicyjną. Tydzień później pod przewodnictwem biskupa Józefa Pazdura, biskupa pomocniczego Archidiecezji Wrocławskiej, przy licznie zgromadzonych prezbiterach, parafianach i gościach emerytowany proboszcz parafii - ks. Tadeusz Kisiński obchodził Złoty Jubileusz Kapłaństwa.

Dla upamiętnienia Sługi Bożego Jana Pawła II, na wniosek ks. proboszcza i tutejszych parafian, Rada Miasta uchwaliła, aby plac, na którym stoi Sanktuarium św. Jacka nazwać Placem Kardynała Karola Wojtyły.

Sanktuarium św. Jacka zostało wybrane na miejsce ustanawiania psałterzystów diecezji legnickiej. Pierwsza taka uroczystość odbyła się 19 maja 2006 r. i przewodniczył jej biskup legnicki Stefan Cichy.

Dnia 26 czerwca 2006r. zostaje odwołany z parafii ks. Krzysztof Zambroń, wikariuszem parafialnym zostaje mianowany ks. Janusz Kozyra.

Rok 2006 przynosi także wydarzenie kolejnej wizytacji pasterskiej, która przeprowadził w dniach 16-19 listopada biskup Stefan Cichy. W ramach wizytacji miały miejsce najpierw odwiedziny ks. biskupa w 2 szkołach istniejących na terenie parafii: w Szkole Podstawowej nr 1 (16.11) i w II Liceum Ogólnokształcącym (17.11). Spotkanie z parafią rozpoczęło się od wizyty w domu sióstr franciszkanek w sobotę (18.11), a po I nieszporach odbyło się spotkanie z Radą Parafialną. W niedzielę /19.11/ biskup wizytator spotykał się z poszczególnymi grupami wiernych. Wizytacja zakończyła się II nieszporami w niedzielę. W zaleceniach powizytacyjnych biskup zalecił dalsze rozbudzanie pobożności eucharystycznej i zachęcanie wiernych do liczniejszego regularnego uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. Ponadto biskup zalecił odnowić stronę internetową parafii (25. Protokół powizytacyjny, z dn. 19.01.2007 r., l.dz. 71/2007, Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej).

Rok 2007 rozpoczął oficjalne przygotowania parafii do obchodów Jubileuszu 100-lecia istnienia kościoła parafialnego, którego obchody zaplanowano na czerwiec 2008 r.

X. PREZBITERZY SANKTUARIUM ŚW. JACKA

ks. Tadeusz Kisiński - wikariusz kooperator par Św. Trójcy dla obsługi kościoła św. Jacka /od 1.08.1968/ ks. Kazimierz Rącki - wikariusz kooperator par Św. Trójcy dla obsługi kościoła św. Jacka /od 1. 08. 1968/ ks. Stanisław Jazowiecki wikariusz kooperator par Św. Trójcy dla obsługi kościoła św. Jacka /od 28. 02. 1970 ks. Tadeusz Kisiński – administrator parafii św. Jacka /od 1. 03. 1972 do 29.06.1997/ ks. Stanisław Jazowiecki – wikariusz kooperator parafii św. Jacka /od 18 .05. 1972/ ks. Henryk Mojecki – wikariusz kooperator /od 1.09. 1972/ ks. Benedykt Marczak – wikariusz neoprezbiter /od 30. 06. 1973/ ks. Tadeusz Fitych – wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 1.07.1974/ ks. Antoni Akińcza – wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 20.06.1975/ ks. Tadeusz Faryś - – wikariusz kooperator /od 18. 10. 1976/ ks. Jerzy Jerka – wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 20.06.1977/ ks. Zenon Stoń – wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 20.06.1977/ ks. Bogusław Konopka – wikariusz kooperator /od 21.06.1978/ ks. Stanisław Boczoń – wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 25.06.1979/ ks. Jan Marciniak – wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 25.06.1981/ ks. Aleksander Trojan– wikariusz kooperator - neoprezbiter /od 25.06.1981/ ks. Krzysztof Bigoń – wikariusz parafialny - neoprezbiter /od 28.06.1985/ ks. Stanisław Binek – wikariusz parafialny /od 28.06.1985/ ks. Jerzy Mitręga – wikariusz parafialny /od 14.02.1987/ ks. Sławomir Białobrzeski – wikariusz parafialny - neoprezbiter /od 30.06.1987/ ks. Zbigniew Drobot – wikariusz parafialny /od 26.06.1989/ ks. Dariusz Kowalczuk – wikariusz parafialny- neoprezbiter /od 25.06.1990 do 30.06.1992/ ks. Marek Mikicionek – wikariusz parafialny /od 25.06.1990/ ks. Roman Raczak – wikariusz parafialny /od 25.06.1991 do 30.06.1992/ ks. Krzysztof Kiełbowicz – wikariusz parafialny /od 28.06.1993/ ks. Marian Zieja – wikariusz parafialny /od 27.06.1994 do 26.06.1995/ ks. Czesław Włodarczyk – wikariusz parafialny /od 26.06.1995 do 24.06.1996/ ks. Jan Klinkowski– wikariusz parafialny /od 25.06.1996 do 22.06.1998/ ks. Robert Kristman – proboszcz parafii /od 29.06.1997/ ks. Piotr Szajner – wikariusz parafialny /od 22.06.1998 do 25.06.2001/ ks. Przemysław Newecki – wikariusz parafialny /od 25.06.2001 do 22.09.2003/ ks. Krzysztof Zambroń – wikariusz parafialny /od 31.10.2003 do 26.06.2006/ ks. Janusz Kozyra – wikariusz parafialny /od 26.06.2006/ ks. Andrzej Ziombra - proboszcz parafii/od 27.06.2011/ ks. Tadeusz Żurek - rezydent /od 27.06.2011 do 30.11.2012/ ks. Janusz Wilk - wikariusz parafialny /od 27.06.2011 do 25.06.2012/- obecnie rezydent ks. Krzysztof Antończak - wikariusz parafialny/ od 25.06.2012/

Źródło: http://www.jacek-legnica-sanktuarium.pl/

Lista proboszczów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]