Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Bełchatowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika
Państwo  Polska
Siedziba Bełchatów
Adres ul. Czyżewskiego 3,
97-400 Bełchatów
Data powołania 1 września 1991
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Archidiecezja łódzka
Dekanat bełchatowski
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika
Proboszcz ks. kan. Paweł Augustyniak
Wezwanie św. Stanisław
Wspomnienie liturgiczne 8 maja
Położenie na mapie Bełchatowa
Położenie na mapie Polski
Ziemia 51°22′02,7″N 19°23′01,0″E/51,367417 19,383611
Strona internetowa

Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Bełchatowieparafia rzymskokatolicka w Bełchatowie, w dekanacie bełchatowskim, archidiecezji łódzkiej.

Historia parafii[edytuj | edytuj kod]

Na początku XIX wieku aktualne miejsce usytuowania parafii stanowiło najprawdopodobniej miejsce pochówku osób zmarłych w wyniku epidemii cholery, która w latach 1805–1806 pochłonęła prawie 30% mieszkańców Bełchatowa[1]. Na placu tym stał krzyż, który świadczyć miał o dawniejszym pochówku. W początkach XX wieku odbywały się zaś na nim targi trzody chlewnej, zaś sama ziemia była w posiadaniu właściciela smolarni. Właściciel ten podarował ją Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bełchatowie. Gdy w 1911 ks. Leon Zaremba (ówczesny proboszcz parafii NNMP) ogłosił, że plac przy ulicy Wschodniej (dzisiejsza ulica Czyżewskiego) stał się terenem parafii, wniesiono wokół niego prymitywny mur okalający (wał), który zamykał się w granicach ulic Wschodniej, Poprzecznej oraz alei Kaczkowskich (dzisiejsza ulica 1 Maja). Czwarty proboszcz parafii NNMP, ks. Władysław Ciesielski, wzniósł na tym terenie kaplicę, która w późniejszym okresie miała stać się prezbiterium świątyni. W latach 1936-1963 plac od parafii dzierżawiła rodzina Zochniaków, po okupacji także rodzina Kurskich.

W 1963, gdy rozpoczynano budowę osiedla Tysiąclecia, ówczesny proboszcz parafii NNMP ks. Antoni Łukasik wymówił Stanisławowi Kurskiemu dzierżawę, zaś z władzami miasta udało mu się uzgodnić, że ziemia wywożona z nowo budowanego osiedla była dostarczana na teren zajmowany przez parafię. W 1965 ks. Łukasik rozpoczął remont kaplicy z przeznaczeniem na kaplicę pogrzebową, zaś jej poświęcenia dokonał biskup Jan Fondaliński. W kaplicy odbywały się również msze – co niedzielę o godzinie ósmej.

Rozbudowa kościoła w latach 70. spotkała się z oporem lokalnych władz. Teren będący własnością parafii NNMP miał – zgodnie z planami rozbudowy Bełchatowa, po odkryciu złóż węgla brunatnego oraz uruchomieniu kopalni – zostać zagospodarowany pod budowę osiedla mieszkaniowego. Pracownik geodezji Zygmunt Nadany dostarczył kopię dokumentów wywłaszczeniowych księdzu Łukasikowi, ten zaś po skontaktowaniu się z kurią oraz prawnikiem rozpoczął działania mające uchronić tereny parafii przed zajęciem. Zdecydowano się na wystosowanie petycji do ówczesnego I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka (na tę petycję nigdy nie otrzymano oficjalnej odpowiedzi). Jednak podjęte rozmowy z władzami miasta doprowadziły do stanu, jaki aktualnie posiada parafia.

W latach 1977–1979 przy kaplicy rozpoczęto dobudowę kościoła (kaplica stanowiła jego prezbiterium). Po bokach tej kaplicy dobudowana została zakrystia i tylne wejście do kościoła. Autorem projektu architektonicznego i zaadaptowania kaplicy do całej bryły kościoła był architekt Mirosław Rybak. Poświęcenia kościoła dokonał biskup Józef Rozwadowski.

Erygowanie nowej parafii (która została wydzielona od parafii macierzystej, Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) nastąpiło 1 września 1991. Pierwszym proboszczem został ks. Paweł Augustyniak.

W 1999 miało miejsce rozbudowanie istniejącego prezbiterium oraz zabudowanie tarasów wejściowych według projektu architekta Tadeusza Kędziaka z Bełchatowa.

Poświęcenia kościoła dokonał 3 marca 2002 roku arcybiskup Władysław Ziółek.

Wyposażenie kościoła[edytuj | edytuj kod]

Pomnik znajdujący się na terenie kościoła, upamiętniający Peowiaków i ochotników z Bełchatowa, poległych w walkach o niepodległość Polski

Główny ołtarz utworzony jest z płyt marmurowych, w które wmurowane są relikwie świętego Stanisława Biskupa i Męczennika, sprowadzone z katedry wawelskiej. Nad głównym ołtarzem znajduje się witraż przedstawiający ukrzyżowanego Chrystusa, zaprojektowany przez Marka Kurca z Łodzi. W dwóch bocznych ołtarzach znajdują się obrazy przedstawiające św. Maksymiliana (lewy ołtarz boczny) oraz Jezusa Miłosiernego (prawy ołtarz boczny).

Kościół wyposażony jest w 26 ławek z drewna dębowego. Na ścianach umieszczone są drzeworyty przedstawiające sceny z drogi krzyżowej (po 7 stacji na lewej i prawej ścianie świątyni).

W prezbiterium (umieszczonym za ołtarzem głównym) znajduje się malowidło ścienne przedstawiające św. Stanisława Biskupa.

Kościół posiada 4 dzwony. W oknach kościoła znajdują się witraże.

Podłoga kościoła tworzy charakterystyczny spad, który zaczyna się przy drzwiach wejściowych, a kończy przed podestem, za którym znajduje się prezbiterium.

Grupy parafialne[edytuj | edytuj kod]

Służba liturgiczna ołtarza, Żywy Różaniec, Rycerstwo Niepokalanej, Apostolstwo Trzeźwości, Asysta, chór, harcerze, katecheci, poradnictwo rodzinne, schola dziecięca, seniorzy DPS, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Kościół Domowy

Kapłani pełniący posługę w parafii[edytuj | edytuj kod]

Lista kapłanów pełniących posługę duszpasterską w parafii (aktualnie oraz w przeszłości)[2]

Proboszczowie[edytuj | edytuj kod]

  • ks. kan. Paweł Augustyniak (od 1991)

Wikariusze[edytuj | edytuj kod]

  • ks. Piotr Zwoliński
  • ks. Ireneusz Węgrzyn
  • ks. Stefan Magiera
  • ks. Leszek Kleszcz
  • ks. Piotr Skura
  • ks. Krzysztof Nalepa
  • ks. Marek Kordela
  • ks. Paweł Kruczek
  • ks. Ryszard Ciesonik
  • ks. Ryszard Jagła
  • ks. Daniel Rylski
  • ks. Janusz Rzepa
  • ks. Andrzej Wasiak
  • ks. Sławomir Wojdal
  • ks. Mariusz Skiba
  • ks. Zbigniew Dyks
  • ks. Adam Stańdo

oraz sprawujący posługę obecnie:

  • ks. Stanisław Kotowski
  • ks. Łukasz Goździk

Kapłani pochodzący z parafii[edytuj | edytuj kod]

Lista kapłanów oraz innych osób konsekrowanych pochodzących z parafii[2].

diecezjalni[edytuj | edytuj kod]

  • ks. Krzysztof Nowak, wyświęcony w 1992 roku
  • ks. Sebastian Rogut, wyświęcony w 2005 roku

zakonni[edytuj | edytuj kod]

  • ks. Zdzisław Płuska SCJ, wyświęcony w 1994 roku

Obszary wchodzące w skład parafii[edytuj | edytuj kod]

  • ulice: 1 Maja, Czyżewskiego, "Grota" Roweckiego, Harcerska, Jesienna, Jutrzenki, Kempfinówka, Letnia, Milenijna, Okrzei (numery 8A, 10A, 14, 18), Olsztyńska (numery 1-1B; 5-5C), Orzechowa, Owocowa, Piłsudskiego (numery 17, 23), Podleśna, Poranna, Północna, Przedwiośnie, Rzemieślnicza, Sienkiewicza (numery 17, 19), Sportowa, Targowa, Wiosenna, Wiśniowa, Wschodnia, Wspólna (numery 9, 15, 17, 19, 23), Zielona, Zimowa
  • oraz Plac Wolności, Dobiecin Wieś oraz Dobiecin Kolonia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marcin Chmielewski, Zarys historii Bełchatowa do 1918 roku [w:] Dariusz Rogut, Edward Alfred Mierzwa: Bełchatów : szkice z dziejów miasta. Piotrków Trybunalski: Naukowe Wydawnictwo Piotrkowskie przy Filii Akademii Świętokrzyskiej, 2005, s. 80. ISBN 83-88865-64-1.
  2. 2,0 2,1 Strona internetowa parafii, dział "duszpasterze" (pol.). [dostęp 23 października 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół p/w św. Stanisława Męczennika i Biskupa w Bełchatowie – szkic historyczny we wspomnieniach Bełchatowian i wg Kroniki Henryka Podwysockiego z roku 1971 i Zofii Binkowskiej, praca J. Nadanej z lat 1993-1997 [w:] Bełchatów i okolice we wspomnieniach seniorów bełchatowskich. Pokłosie konkursu Stowarzyszenia Przyjaciół Bełchatowa, wyd. Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Bełchatowie, Bełchatów, listopad 2003; opracowanie: Genowefa Dżuła