Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielsku
kościół parafialny
kościół parafialny
Państwo  Polska
Siedziba Bielsko-Biała (Bielsko)
Adres Plac Księdza Marcina Lutra 2, 43-300 Bielsko-Biała
Data powołania 1782
Wyznanie Protestanckie
Kościół Ewangelicko-Augsburski
Diecezja cieszyńska
Kościół Kościół Zbawiciela w Bielsku-Białej
Proboszcz ks. bp. Paweł Anweiler
Położenie na mapie Bielska-Białej
Mapa lokalizacyjna Bielska-Białej
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielsku
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielsku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielsku
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielsku
Ziemia 49°49′22,2″N 19°02′27,0″E/49,822833 19,040833Na mapach: 49°49′22,2″N 19°02′27,0″E/49,822833 19,040833
Strona internetowa

Parafia Ewangelicko-Augsburska w Bielskuparafia luterańska w Bielsku-Białej, w dzielnicy Bielsko, należąca do diecezji cieszyńskiej. Mieści się przy placu Księdza Marcina Lutra[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

13 października 1781 r. cesarz Józef II Habsburg ogłosił Patent Tolerancyjny dla ewangelików, dzięki któremu mogli oni m.in. wznosić świątynie i tworzyć własne szkoły. Przystąpiono do tego również w Bielsku, będącym w XVII w. najsilniejszym ośrodkiem protestanckim na Śląsku Cieszyńskim. Z dolnego pastwiska miejskiego, znajdującego się na północ od istniejących jeszcze murów miejskich, wykupiono od Adama Klimkego sporych rozmiarów teren, na którym rozpoczęto budowę świątyni i szkoły ewangelickiej. Obszar ten nazwano Bielskim Syjonem, przywołując na na pamięć Syjon w Jerozolimie jako prawzór świętego miejsca i skupionej wokół niego społeczności wiernych.

Patent Tolerancyjny ustanowił również strukturę oficjalnie działającego Kościoła ewangelickiego w Przedlitawii. Wszystkie zbory zostały podległe konsystorzowi powstałemu w 1784 w Cieszynie a w 1785 przeprowadzonemu do Wiednia. W 1784 powstała superintendentura dla Moraw, Śląska i Galicji. W 1807 powstał seniorat śląski, któremu z czasem podległe zostały wszystkie zbory na Śląsku Austriackim.

Do parafii w Bielsku należały sąsiednie gminy od strony Bystrej Śląskiej i Mikuszowic Śląskich (z własną szkołą), do Międzyrzecza i Mazańcowic (również z własną szkołą). W 1827 wyodrębniła się parafia w Starym Bielsku, a po równouprawnieniu wyznaniowym w 1848 parafia w Międzyrzeczu.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. w Cieszynie został powołany tzw. seniorat, któremu podlegały wszystkie parafie Śląska Cieszyńskiego do roku 1920, kiedy to nastąpiło przekazanie zborów pod administrację Konsystorza Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie na skutek starań ks. Franciszka Michejdy i Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego. W 1936 r. cieszyński seniorat przemianowano na diecezję, której katedrą stał się Kościół Zbawiciela w Bielsku, a siedzibą biskupa budynek d. "starej" szkoły ewangelickiej, sąsiadujący ze świątynią.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Michejda: Dzieje Kościoła ewangelickiego w Księstwie Cieszyńskim (od Reformacji do roku 1909). Katowice: Dom Wydawniczy i Księgarski "Didache", 1992, s. 141-142. ISBN 83-85572-00-7.
  • Parafia ewangelicka Zbawiciela w Bielsku-Białej: Dzieje parafii bielskiej. [dostęp 24 września 2008].
  • Parafia ewangelicka Zbawiciela w Bielsku-Białej: Bielski Syjon. [dostęp 24 września 2008].
  • Jerzy Polak: Przewodnik po Bielsku-Białej. Bielsko-Biała: Towarzystwo Miłośników Ziemi Bielsko-Bialskiej, 2000. ISBN 83-9020079-7.