Paraplakodus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paraplakodus
Paraplacodus
Peyer
Okres istnienia: Anizyk-ladyn
245–230 mln lat temu
Paraplakodus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady/zauropsydy
Nadrząd Sauropterygia
Rząd Plakodonty
Rodzina Paraplacodontidae
Rodzaj Paraplacodus
Gatunek P. broilli

Paraplacodus (z gr. "prawie plakodus") jest nazwą rodzajową plakodonta żyjącego w środkowym triasie (anizyk i ladyn, około 245-230 milionów lat temu). Jego szczątki odkryto w północnych Włoszech, a nazwę nadał mu Bernard Peyer.

Paraplakodus, jak wszystkie plakodonty, był zwierzęciem wodnym. Długość jego ciała wynosiła 1,5 metra. Żywił się prawie wyłącznie skorupiakami, na co wskazują jego zęby. Szczęka górna wyposażona była w trzy, a żuchwa w dwa rzędy wystających zębów. Ponadto zwierzę zaopatrzone było w zaokrąglone zęby, służące do miażdżenia skorupek.

Grube żebra tworzyły prawie kwadratową w przekroju klatkę piersiową zwierzęcia, która pozwalała paraplakodusowi pozostawać blisko dna w czasie polowania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dixon D., The Complete Book of Dinosaurs. Hermes House 2006.