Parch prószysty ziemniaka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sadzenie zdrowych bulw jest podstawowym sposobem zapobiegania tej chorobie

Parch prószysty ziemniaka (Spongospora subterranea (Wallr.) Lagerhn f. sp. subterranea Tomlinson) – choroba grzybowa ziemniaka.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Parch prószysty ziemniaka występuje we wszystkich rejonach uprawy ziemniaka. Największe straty choroba wywołuje na glebach ciężkich, które są dodatkowo wilgotne i źle przewietrzane, szczególnie w latach chłodnych i wilgotnych[1].

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej na bulwach, rzadziej na korzeniach, tworzą się jasne brodawki o średnicy nie przekraczającej 7 mm. Rozwój choroby powoduje, że brodawki pękają i wysypuje się z nich brunatny proszek. Resztki rozerwanej perydermy tworzą płytkie strupy. Strupy występują w postaci pojedynczych ranek lub w skupieniach[1].

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Choroba ta jest wywoływana przez grzyb Spongospora subterranea f. sp. subterranea, który jest bezwzględnym pasożytem i endobiontem. Grzyb tworzy holokarpiczną plechę w postaci śluźni[1].

Patogeneza choroby i cykl rozwojowy[edytuj | edytuj kod]

Formą przetrwalnikową u Spongospora subterranea jest zarodnia przetrwalnikowa, która jest obecna na bulwach oraz na ich resztkach w glebie. Zakażenie następuje poprzez wniknięcie pojedynczych zarodników, typu zoospor do komórek skórki. Zarodniki przedostają się przez zranienia, przetchlinki oraz włośniki korzeni. W zakażonych komórkach rozwijają się plazmodia. Plazmodia dzielą się z kolei na zarodniki pływkowe (zoospory). Uszkodzenie wierzchnich tkanek ziemniaka, powoduje jego oszpecenie i ułatwia zakażenie przez inne patogeny np. powodujące zgniliznę[1].

Zwalczanie[edytuj | edytuj kod]

  • Sadzenie zdrowych kwalifikowanych bulw
  • W przypadku wystąpienia choroby przerwa w uprawie 5–6 lat[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Zbigniew Borecki: Nauka o chorobach roślin. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987. ISBN 83-09-00983-6.