Parietaria lekarska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Parietaria lekarska | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | różowce |
| Rodzina | pokrzywowate |
| Rodzaj | parietaria |
| Gatunek | parietaria lekarska |
| Nazwa systematyczna | |
| Parietaria officinalis L. Sp. pl. 2:1052. 1753 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Parietaria lekarska, pomurnik lekarski (Parietaria officinalis L.) - gatunek rośliny z rodziny pokrzywowatych. Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego i środkowej Europy[2]. W Polsce jest dość rzadki, archeofit[3].
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Liście
- Całobrzegie, błyszczące, obustronnie zaostrzone, podłużnie lancetowate lub prawie jajowate, długości do 10 cm
- Kwiaty
- Niewielkie, zielonkawe, zebrane w kuliste, gęste kwiatostany. W czasie owocowania przysadki są krótsze od okwiatu.
- Owoc
- Torebka zawierająca ciemnobrązowe nasiona
Biologia - ekologia [edytuj]
Bylina, hemikryptofit. Rośnie na przydrożach, przypłociach i siedliskach ruderalnych. Kwitnie od czerwca do września.
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina lecznicza
- Surowiec zielarski : Całe ziele
- Działanie: Posiadająca właściwości moczopędne, dawniej używana w leczeniu chorób pęcherza moczowego i nerek. Stosowano ją również przy leczeniu artretyzmu i reumatyzmu, jak również jako lek przeciwkaszlowy. Może być używana do łagodzenia bólu ran i oparzeń.
Nazewnictwo [edytuj]
- Nazwa parietaria pochodzi od łacińskiego słowa ściana, co odnosi się do głównego siedliska tej rośliny (pęknięcia murów).
Bibliografia [edytuj]
- Ben-Erik Wyk van, Michael Wink: Rośliny lecznicze świata. Wroclaw: MedPharm Polska, 2008. ISBN 978-83-60466-51-3.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-19].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-26].
- ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
