Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej
Logo parku
Logo parku
Położenie gminy: Janów, Sokółka, Knyszyn, Czarna Białostocka, Szudziałowo, Dobrzyniewo Kościelne, Wasilków, Supraśl, Krynki, Gródek, Michałowo
Data utworzenia 1988 r.
Powierzchnia 744,47 km²
Otulina 522,55 km²
Liczba rezerwatów 20
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej
Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej
Ziemia 53°14′N 23°23′E/53,233300 23,383300
Oficjalna strona
Portal Portal Ochrona środowiska
Siedziba dyrekcji Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej
Kwiat goździka pysznego
(Dianthus superbus)

Park Krajobrazowy Puszczy Knyszynskiej im. prof. Witolda Sławińskiegopark krajobrazowy znajdujący się na terenie województwa podlaskiego w gminach Janów, Sokółka, Knyszyn, Czarna Białostocka, Szudziałowo, Dobrzyniewo Kościelne, Wasilków, Supraśl, Krynki, Gródek, Michałowo.

Powierzchnia całkowita: 126702 ha (w tym otulina 52 255 ha)
Położenie geograficzne: 53°14′N 23°23′E

Celem powołania Parku była ochrona naturalnych zespołów leśnych, dolin rzecznych, licznie występujących obszarów źródliskowych oraz różnorodnych form polodowcowej, falistej rzeźby terenu, z morenowymi pagórkami i zagłębieniami wytopiskowymi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Puszcza Knyszyńska, pozostając w cieniu niedalekiej Puszczy Białowieskiej, leżała przez długi czas na uboczu zainteresowań przyrodników. Pierwszy rezerwat przyrody o nazwie Budzisk i powierzchni zaledwie kilkunastu hektarów utworzono tu dopiero w 1970 r. Drugi, równie niewielki rezerwat o nazwie Karczmisko powstał dwa lata później. Cztery kolejne rezerwaty utworzono dopiero w 1987 r.[1]

Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej został powołany uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 24 maja 1988 r. Powierzchnia parku w chwili powołania wynosiła 73 094 ha, a jego strefy ochronnej 52 255 ha. W chwili powołania Park otrzymał imię prof. Witolda Sławińskiego i był największym parkiem krajobrazowym w kraju.

Krajobraz[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba terenu Parku została ukształtowana w czasie zlodowacenia środkowopolskiego. Jej cechą charakterystyczną jest mozaika form geomorfologicznych, którą tworzą ciągi moren czołowych, kemy, ozy, misy wytopiskowe i sandry. Występują nieliczne wydmy, powstałe w wyniku procesów eolicznych.[1] Wzniesienia Parku, w kilku miejscach przekraczające wysokość nawet 200 m n.p.m., poprzedzielane są obszarami równin, zabagnionymi nieckami i dolinami niedużych rzek. Przez środek obszaru szeroką doliną płynie rzeka Supraśl. W całej Puszczy Knyszyńskiej jest wiele torfowisk i obszarów podmokłych, tworzących się w dolinach rzek i strumieniach oraz w zagłębieniach bezodpływowych. Jeziora zachowały się w stanie szczątkowym i to jedynie na obszarach pogranicznych Puszczy na wschodzie i południowym wschodzie.

78% powierzchni Parku przypada na lasy, które w dużym stopniu zachowały charakter naturalny. Jest to las monumentalny zbliżony do południowej tajgi z dużą ilością starych i potężnych drzew. Dominują bory sosnowe i sosnowo-świerkowe. W północnej i południowej części Puszczy występują grądy, a wzdłuż dolin rzek i strumieni rosną łęgi jesionowo-olszowe i olsy.

Grunty orne zajmują 13% powierzchni Parku, łąki i pastwiska 7%, inne tereny (zabudowa, drogi, wody) 2%.[1]

Flora[edytuj | edytuj kod]

W parku rosną 843 gatunki roślin naczyniowych, m.in.:

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku bytuje 153 gatunki ptaków i 5 gatunków gadów, m.in.:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Kołos Aleksander: Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej, w: "Przyroda Polska" nr 5 (389), maj 1989 r., s. 10-12;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kołos Aleksander: Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej, w: "Przyroda Polska" nr 5 (389), maj 1989 r., s. 10-12;
  2. Walczak M., Bilińscy A. i W.: Parki krajobrazowe i rezerwaty, Wydawnictwo WIDEOGRAF II, Chorzów 2005.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]