Park Narodowy Écrins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Park Narodowy Écrins (fr: Parc national des Écrins) - największy obszarowo z dziesięciu parków narodowych we Francji. Leży w południowo-wschodniej Francji, w Alpach Delfinackich. Powierzchnia Parku wynosi 918 km², powierzchnia jego strefy ochronnej - 1780 km².

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Park obejmuje większą część grupy górskiej Écrins. Rozciąga się pomiędzy doliną Romanche w rejonie La Grave na północy i rejonem ]]Les Gourniers]] na południu oraz między doliną Vallouise na wschodzie i dolina Malsanne w rejonie Entraigues na zachodzie. 1/3 terenu Parku leży w departamencie Isère, zas 2/3 - w departamencie Alpy Wysokie. Strefa ochronna obejmuje tereny w górnych partiach dolin Drac, Romanche, Malsanne, Guisane i Durance.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest parkiem par excellence wysokogórskim. Na jego terenie wznosi się wielka liczba szczytów o wysokościach przekraczających 3000 m n.p.m., w tym tak znane, jak La Meije (3984 m n.p.m.), Ailefroide (3953 m n.p.m.), Mont Pelvoux (3946 m n.p.m.), Les Bans (3669 m n.p.m.) czy Olan (3564 m n.p.m.). Teren parku kulminuje w jedynym masywie czterotysięcznym Alp Delfinackich - Barre des Écrins (4102 m n.p.m.). Znaczną część terenu parku (według różnych źródeł od 12 000 ha do 17 000 ha) pokrywa z górą 40 lodowców, w tym tak znane jak Biały i Czarny Lodowiec, wskazywane jako klasyczne przykłady alpejskich lodowców dolinnych. Park jest stosunkowo ubogi w jeziora górskie: wśród nich należy wymienić jeziora Eychauda, Lauvitel i Vallon.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Północne i zachodnie części parku poddawane są wpływom klimatu oceanicznego, podczas gdy część południowa (doliny Drac i Durance) odczuwają już wyraźnie wpływy śródziemnomorskie.

Geologia[edytuj | edytuj kod]

Flora[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku zidentyfikowano ok. 1800 gatunków roślin kwiatowych. Występuje tu szereg gatunków rzadkich lub zagrożonych roślin górskich i alpejskich, jak obuwik pospolity, mikołajek alpejski, lilia bulwkowata czy endemiczny dla Alp Zachodnich i Apeninów orlik alpejski. Rośnie tu także kilka gatunków bylic, używanych do produkcji miejscowych tradycyjnych nalewek ziołowych zwanych tu génépi.

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej charakterystycznymi gatunkami fauny są tu duże kopytne: kozica (w liczbie od ok. 7 tys. do ok. 12 tys. sztuk) i koziorożec alpejski (ok. 600 szt. w trzech rozdzielnych populacjach). Z innych gatunków ściśle alpejskich na terenie parku należy wymienić świstaka, zająca bielaka i pardwę górską. Z rzadkich gatunków awifauny warto zauważyć orła przedniego czy rzadkiego sępa płowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Écrins został utworzony w 1973 w oparciu o funkcjonujący od lat międzywojennych obszar chroniony o nazwie "Parc domanial du Pelvoux".

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku wytyczono ponad 1000 km szlaków turystycznych, z czego wyznakowano i objęto utrzymaniem ok. 740 km. Są wśród nich szlaki z wielkiej frankofońskiej sieci Grande Randonnée - m. in. GR 54 Tour de l'Oisans" oraz (na peryferiach parku) GR 50 "Tour du Haut Dauphiné". Regiony Champsaur i Valgaudemar trawersuje regionalny szlak "Tour du Vieux Chaillol". Na terenie parku znajduje się ok. 30 schronów i schronisk turystycznych. Park odwiedza rocznie około 800.000 turystów. Jest on także miejscem uprawiania alpinizmu i narciarstwa wysokogórskiego.

Park został Park został wyróżniony Dyplomem Europejskim Obszarów Chronionych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alpes du Nord. Savoie-Dauphiné. Guide de tourisme Michelin. wyd. Michelin et Cie, 1991, ISBN 2-06-700301-1.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Fotografie parku
  2. http://home.kpn.nl/worteljc/Ecrins.html
  3. Oficjalna strona parku