Park Narodowy Ujung Kulon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Park Narodowy Ujung Kulon (oznacza: Zachodni kraniec) położony jest na najbardziej wysuniętym na zachód krańcu Jawy, Banten, Indonezja. Obejmuje swoim zasięgiem grupę wulkanicznych wysp Krakatau i inne wyspy, w tym Panaitan, Handeuleum i Peucang w Cieśninie Sunda.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Park zajmuję powierzchnię 1206 km² (w tym 443 km² to powierzchnie wód). Większa jego część leży na półwyspie sięgając Oceanu Indyjskiego. W 1883 roku eksplozja pobliskiego wulkanu Krakatau wywołała tsunami, które spustoszyło wioski wraz z uprawami na przybrzeżnych obszarach zachodniej części półwyspu i pokryło całą okolicę warstwą pyłu wulkanicznego o grubości 30 cm. Spowodowało to całkowitą ewakuację ludności zamieszkującej półwysep, tym samym tworząc warunki sprzyjające rozwojowi fauny i flory.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Ujung Kalon jest pierwszym Parkiem Narodowym Indonezji wpisanym do Listy światowego dziedzictwa UNESCO w 1991 dzięki posiadaniu największych powierzchni nizinnych lasów tropikalnych na Jawie.

Jest również jednym z zaledwie dwóch obszarów występowania zagrożonych wyginięciem nosorożców jawajskich. Liczebność ludności zamieszkującej park waha się od pięćdziesięciu do sześćdziesięciu, a jeszcze mniejsza liczba mieszkańców (10 lub mniej) zamieszkuje Park Narodowy Cát Tiên w Wietnamie.

W ciągu ostatnich 10 lat udało się zarejestrować narodziny 14 nosorożców dzięki kamerom i nagraniom video. Podczas badań nad tymi zwierzętami okazało się, że żyje tam co najmniej jeden przedstawiciel gatunku płci żeńskiej, co zapewni żywotność populacji. Od lutego 2011 zarządzanie kamerami video i śledzenie nagrań należy do obowiązków dyrekcji Narodowego Parku Ujung Kulon[1].

W parku ochronie podlega 57 gatunków rzadkich roślin. 35 gatunków ssaków m.in. banteng, gibon srebrzysty, lutung jawajski, makak jawajski, lampart, kanczyl jawajski i sambar jawajski. Występują tam też 72 gatunki gadów i płazów i 240 gatunków ptaków.

Liczebność krokodyli i aligatorów na terenie parku jest niezbadana – są rzadko spotykane, mimo to czasem można je zauważyć. Zdarzają się doniesienia o zauważeniu krokodyla gawialowego, jednakże żadne z nich nie zostały potwierdzone. W dodatku, krokodyl słonowodny był w przeszłości obecny w jawajskich nadrzecznych ekosystemach, jednakże obecnie nie pojawia się na tych obszarach.

Przypisy