Park Narodowy Westland
| Park Narodowy Westland Lista światowego dziedzictwa UNESCO |
|
| Położenie | West Coast (Nowa Zelandia) |
| Data utworzenia | 1960 |
| Powierzchnia | 1175 km² |
|
Położenie na mapie Nowej Zelandii
  Park Narodowy Westland
|
|
 43°23′S 170°11′E / -43.383333333333, 170.18333333333Na mapach: 43°23′S 170°11′E / -43.383333333333, 170.18333333333 |
|
Park Narodowy Westland (ang. Westland National Park) - jeden z czternastu parków narodowych w Nowej Zelandii. Pełna nazwa to Westland Tai Poutini National Park. Zlokalizowany jest na zachodnim wybrzeżu Wyspy Południowej. Został utworzony w 1960 roku. Zajmuje powierzchnię 1175 km². Tak jak pozostałe parki narodowe w Nowej Zelandii, jest zarządzany przez Departament Konserwacji. Należy do grupy Te Wāhipounamu - czterech nowozelandzkich parków narodowych wpisanych razem na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Obszar parku rozciąga się od górskich szczytów w Alpach Południowych, przez tropikalne puszcze, aż do plaż nad Morzem Tasmana w regionie West Coast. W krajobrazie parku można spotkać zarówno wysokie góry, lodowce, jak i mokradła. Na terenie parku są pozostałości po wydobyciu złota.
Spis treści |
Miejsca na terenie parku [edytuj]
- Lodowiec Fox Glacier
- Lodowiec Franz Josef Glacier
- Jezioro Matheson
Flora [edytuj]
W Parku Narodowym Westland występują typowe dla Nowej Zelandii wiecznie zielone tropikalne puszcze. Na terenie całego parku rośnie ponad 600 gatunków i odmian roślin naturalnie występujących w Nowej Zelandii. Wiele z nich zagrożonych jest przez inwazyjne gatunki zwierząt roślinożernych, między innymi introdukowaną pałankę kuzu (lis workowaty).[1]
Fauna [edytuj]
Na terenach podmokłych w pobliżu wybrzeża można spotkać gatunki takie jak perkoz dwuczuby i czapla biała. W niższych partiach lasu zamieszkuje populacja odmiany kiwi: zagrożonego Apteryx rowi.[2]
Przypisy
- ↑ Westland Tai Poutini National Park Management Plan, Departament of Conservation. Departament Konserwacji Nowej Zelandii. [Dostęp 8 lipca 2009].
- ↑ Departament of Conservation. Departament Konserwacji Nowej Zelandii. [Dostęp 8 lipca 2009].
|
|||||||||||||
