Park Wilsona w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Park Wilsona
Obiekt zabytkowy nr rej. 147/Wlkp/A z 14 marca 1980, 1 czerwca 2004
Wejście do Parku Wilsona
Wejście do Parku Wilsona
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
ul. Matejki 18
Data założenia 1901
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Park Wilsona
Park Wilsona
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park Wilsona
Park Wilsona
Ziemia 52°23′57,55″N 16°54′07,09″E/52,399319 16,901969Na mapach: 52°23′57,55″N 16°54′07,09″E/52,399319 16,901969
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Park Wilsona w Poznaniu – jeden z poznańskich parków.

Zajmuje powierzchnię 7,2 ha, a jego początki sięgają 1834 roku, kiedy to teren dzisiejszego parku wykupiło Towarzystwo do Upiększania Miasta i założyło tu szkółkę drzew, którymi obsadzano miejskie ulice i place. W 1902 Towarzystwo przekazało szkółkę miastu i udostępniono ją publiczności. Powstał tu pierwszy w Poznaniu ogród botaniczny (urządzanie parku zakończono w 1904 według projektu Hermana Kube). Na terenie parku w 1910 wzniesiono palmiarnię (wzniesiono ją w ramach Wystawy Wschodnioniemieckiej Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa). Po wojnie, w 1926, park otrzymał jako patrona prezydenta USA Thomasa Woodrow Wilsona. W 1928 park został włączony w tereny PeWuKi; powstała wówczas parkowa fontanna. 4 lipca 1931 stanął tu pomnik prezydenta ufundowany przez Ignacego Jana Paderewskiego, który odsłoniła wdowa po prezydencie, prezydent RP Ignacy Mościcki, oraz prezydent Poznania Cyryl Ratajski. Autorem rzeźby był Gutzon Borglum - autor twarzy Jerzego Waszyngtona wyrzeźbionej w zboczu góry Rushmore. Pomnik zniszczyli hitlerowcy.

4 marca 1945, kilka dni po zakończeniu walk o Poznań, odbył się w parku (w obiektach Studium Wychowania Fizycznego) pierwszy w mieście publiczny koncert muzyczny po II wojnie światowej (udział wzięli m.in. Stefan Stuligrosz, Wiktor Buchwald i Wanda Falkówna)[1].

Po wojnie, w 1951 park przemianowano na park Marcina Kasprzaka, a na miejscu pomnika Wilsona, w 1963 stanął pomnik rewolucjonisty. W 1990 park wrócił do przedwojennej nazwy, a postać Marcina Kasprzaka zastąpiło w 1994 popiersie prezydenta Wilsona wyrzeźbione przez Zofię Trzcińską-Kamińską. Pomnik działacza trafił do Czołowa, wsi między Kórnikiem a Rogalinem, gdzie Marcin Kasprzak się urodził. W Parku stoi również murowana muszla koncertowa z 1936, a także odlana w 1891 zgodnie z projektem J. Pfhula rzeźba Perseusza i Andromedy. Była ona podarkiem dla miasta od cesarzowej Wiktorii z okazji jej wizyty w Poznaniu w 1888 r. Rzeźba była wówczas elementem odsłoniętej uroczyście 9 kwietnia 1891 r. fontanny na pl. Królewskim, dziś Cyryla Ratajskiego[2], a do Parku Wilsona przeniesiono ją w 1956. Park poddano rewitalizacji w latach 1993 i 1994 przywracając między innymi ogrodzenie i rzeźby z bramy wejściowej pochodzące sprzed 1929, autorstwa Edwarda Haupta. Na terenie parku znajdują się dwa drzewa pomniki przyrody: platan o obwodzie pnia 410 cm i wierzba o obwodzie 430 cm.

Park wpisany jest do rejestru zabytków[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Janina Mrówczyńska, Przemiany w życiu kulturalnym Poznania w latach 1945-1985, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 1991, s.134, ISBN 83-232-0322-9
  2. „Dziennik Poznański”. 11 kwietnia 1891, r. 33, nr 82. s. str. 3. 
  3. Joanna Bielawska-Pałczyńska (opr.) Poznań, Spis zabytków architektury, wyd. II, Poznań 2005, Wydawnictwo Miejskie dla Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków przy Urzędzie Miasta Poznania, ISBN 83-89525-37-2; str 47, poz. 367. Jako elementy zabytkowe Zespołu Ogrodu Botanicznego wymieniono:
    • Park (nr rej.: 147/Wlkp/A)
    • Palmiarnię (nr rej.: 147/Wlkp/A)
    • Betonhaus (Hala Betonowa - pawilon Wystawy Wschodnioniemieckiej na terenie MTP) (nr rej.: 320 z 17 września 1991)
    • Muszlę koncertową (nr rej.: 147/Wlkp/A)
    • Fontannę (nr rej.: 147/Wlkp/A)
    • Ogrodzenie z bramą (od narożnika ul. Berwińskiego i Głogowskiej) (nr rej.: 147/Wlkp/A)