Parki narodowe w Ameryce Południowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Park Narodowy Lençóis Maranhenses

W Ameryce Południowej znajduje się ok. 230 parków i rezerwatów przyrody.

Spis treści

Argentyna[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Nahuel Huapi[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Nahuel Huapi (Parque Nacional Nahuel Huapi) najstarszy park Argentyny, położony na wschodnich zboczach Andów. W języki miejscowych Indian oznacza tygrysia wyspę. Jego powierzchnia wynosi 3190 km². Park został założony w 1903 roku. Pierwotnie zajmował 75 km² i był prywatnym terenem badacza i podróżnika Francisco Perito Moreno, który obszar otrzymał od rządu argentyńskiego. Jego obecne wymiary zostały ustanowione w 1925 roku a nazwa została nadana w 1934 roku.
W parku dominują doliny polodowcowe oraz liczne jeziora. Największym z nich jest jezioro Nahuel Huapi o powierzchni 557 km² i głębokości sięgającej do 450 metrów, leżące u podnóża śnieżnego stożka wulkanicznego Mt. Tronnador. Na jeziorze położone jest jezioro Victoria. Na terenie Parku narodowego położone jest miasto San Carlos de Beriloche.

Klimat, fauna i flora[edytuj | edytuj kod]

W Parku Narodowym Nahuel Huapi średnie temperatury w lecie (styczeń) utrzymują się na poziomie 13 °C a zimie (lipiec) ok. 2 °C. Opady roczne wahają się od 500 mm do 2500 mm rocznie i uwarunkowane jest to wysokością nad poziomem morza.
W parku występują, do wysokości 1500 m n.p.m., bujne lasy bukowe (buk południowy) rosnące na zboczach górskich. Głównymi gatunkami zwierząt są pudu, huemale, dzięcioły czerwonogłowe, drozdy i jastrzębie. Na brzegach żyją kaczki, gęsi i czarnoszyje łabędzie.

Park Narodowy Lanín

Park Narodowy Pilcomayo[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Pilcomayo (Parque Nacional Río Pilcomayo) znajduje się w środkowej części Niziny La Platy (Gran Chaco) przy ujściu rzeki Pilcomayo do Paragwaju. Zajmuje obszar 280 km² i został założony w 1951 roku. Na terenie parku rosną widne lasy, zarośla kolczaste, występują płaty trawiastej sawanny, roślinność wodna i bagienna. Fauna reprezentowana jest przez m.in. kapibary, pekari, pancerniki, kajmany (szerokopyski i krokodylowy) oraz liczne gatunki ptactwa wodnego.

Park Narodowy Lanín[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Lanín położony w prowincji Neuquén, na obszarze północnej Patagonii.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Lanín.

Park Narodowy Ziemi Ognistej[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Ziemi Ognistej jest najdalej na południe kontynentu Ameryki Południowej położonym parkiem narodowym. Znajduje się na wyspie Ziemia Ognista, na zachód od miasta Ushuaia. Na terenie panuje klimat chłodny z średnią letnią temperaturą nieprzekraczającą 8 °C i z zimową 0 °C. Przez cały rok wieja silne wiatry i występują opady deszczu a zimą śniegu sięgające od 2000-4000 mm na zachodzie do 1500 mm na wschodzie. W Parku dominuje roślinność strefy subarktycznej – lasy bukowe, mchy i porosty.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Ziemi Ognistej.
Widok na Park Narodowy Lodowców

Park Narodowy Lodowców[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Lodowców znajduje się we wschodniej części Andów Patagońskich w prowincji Santa Cruz), 40 kilometrów od miasteczka Calafate Park został założony w 1937 roku i zajmuje powierzchnię 4459 km². Jego teren obejmuje wschodni fragment Lądolodu Patagońskiego (Hielo Patagonico Sur). W północnej części położone są dwa granitowe masywy Cerro Fitz Roy i Cerro Torre i wznoszą się na wysokość ponad 3 tys. metrów. Teren parku obejmuje również zachodnie części dwóch wielkich jezior Argentino i Viedma, zasilane woda z lodowców.
Największym lodowcem na terenie parku, jak i Ameryki Południowej, jest Upsala. Jego szerokość wynosi 40 km a jego powierzchnia wynosi 595 km² a jego miąższość sięga do 200 metrów. Innym lodowcem patagońskim jest Moreno. Jego nazwa pochodzi od badacza tych terenów Francisco Perito Moreno. Lodowiec ma powierzchnię 200 km² i długość 23 km. Należy on do lodowców szybko przemieszczających się – w odległości 5 km od czoła lodowca jego prędkość wynosi 1000 m/rok.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Los Glaciares.

Park Narodowy Iguazú[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Iguazú położony na południowym brzegu rzeki Iguaçu.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Iguazú.

Pozostałe Parki Narodowe Argentyny[edytuj | edytuj kod]

Boliwia[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Amboró[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Amboró znajduje się w centralnej części Boliwii i zajmuje obszar 4425 km². Na jego obszarze występuje 800 gatunków ptaków i 125 gatunków ssaków w tym pumy, oceloty i niedźwiedź andyjski (Tremarctos ornatus).

Park Narodowy Madidi[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Madidi znajduje się w górnym dorzeczu Amazonki. Zajmuje obszar 18 958 km² i został założony w 1995 roku. Sąsiaduje z Manuripi-Heath, Apolobamba i Rezerwatem Biosfery Manu. Jest częścią jednego z największych obszarów chronionych na świecie. Przez teren parku przepływa rzeka Tuichi. Swoim obszarem obejmuje na zachodzie lodowce na wysokości sześciu tysięcy metrów, wschodnią selwę, pampasy od strony północnej, a pomiędzy tym tropikalne lasy górskie i lasy suche. Obszar parku zamieszkiwany jest, na mocy specjalnego statusu UNESCO, przez rdzenne plemiona indiańskie.

Park Narodowy Torotoro[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Torotoro (Parque Nacional Torotoro) jest małym parkiem znajdującym się na wschodnich zboczach południowoamerykańskich Andów w północnym departamencie Potos, 140 km na południe od Cochabamba. Park zajmuje 165 km². Teren parku zamieszkują m.in. papugi Parakeet i ary różowookie (Ara rubrogenys). Atrakcjami turystycznumi są jaskinia Cueva Humajalanta o długości 4600m i głębokości 164 metrów, zapadliska krasowe oraz Peleozoiczne i Kredowe skamieniałości – ślady stóp dinozaurów.

Park Narodowy Sajama[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Sajama w Boliwii. Na terenie parku odkryto tajemnicze rysunki. Jest ich ok. 300 i są rozsiane na przestrzeni ponad 400 km². Swoją formą przypominają geoglify z Nazca. Jeden z nich widoczny jest u podnóży Sajamy.

Pozostałe Parki Narodowe Boliwii[edytuj | edytuj kod]

Brazylia[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Panatanl[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Panatanl (Parque Nacional Pantanal) znajduje się na równinnych północnych terenach Niziny La Platy w widłach rzek Paragwaj i Cuiabá. Park zajmuje 1350 km² i został założony w 1981 roku. Na terenie parku występują tereny trawiaste, roślinność bagienna i wodna, gaje palmowe oraz lasy, które są schronieniem dla m.in. pancerników, kapibar, mrówkojadów, pekari, ocelotów, wilków grzywiastych oraz zagrożonych wyginięciem jeleni bagiennych i pampasowych.

Park Narodowy Amazonii[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Amazonii (Parque Nacional da Amazônia) znajduje się we wschodniej części Niziny Amazonki w stanie Itaituba w Pará i pokryty jest meandrującymi rzekami. Jego obszar wynosi 9940 km² i został założony w 1974 roku. Na terenie parku dominują wilgotne lasy równikowe, obfitujące w palmy, paprocie, epifity i orchidee. W lasach żyją tapiry, kapibary, mrówkojady wielkie, pancerniki i liczne gatunki małp a w rzekach manaty amazońskie oraz delfiny słodkowodne.

Wodospady Iguaçu w Parku Narodowym Iguaçu

Park Narodowy Iguaçu[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Iguaçu (Parque Nacional do Iguaçu) położony jest na północnym brzegu rzeki Iguaçu, i obejmuje tereny wyżynne przechodzące w północno-wschodniej części w górskie pasmo Serra do Boi Preto. Park zajmuje powierzchnie 1700 km² i został założony w 1939 roku. Na terenie parku znajduje się jeden z największych na świecie wodospadów Iguaçu o wysokości 80 m.
W Parku Narodowym Iguaçu rosną lasy z quebracho, rododendronem, podokarpem i ostrokrzewem oraz lasy araukariowe w których występują: koati, pumy, jaguary, oceloty, kapibary, a wśród gadów kajmany i żararaki urutu. Park jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO

Park Narodowy Itatiaia
Widok na Park Itatiaia

Park Narodowy Itatiaia[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Itatiaia (Parque Nacional do Itatiaia) znajduje się na najwyższych partiach górskiego pasma Serra do Itatiaia na Wyżynie Brazylijskiej, z najwyższym szczytem Agulhas Negras wznoszącym się na wysokość 2787 m n.p.m. Park zajmuje obszar 300 km² i został założony w 1939 roku. Szatę roślinną tworzą bujne wilgotne lasy równikowe, przechodzące wyżej w zarośla bambusów i zbiorowiska trawiaste. W parku żyją liczne przedstawiciele ssaków – tapiry, leniwce, jaguary, oceloty oraz różnorodne gatunki małp, oraz ptaków – harpie, mrówkołowy, tukany arasari, różnobarwne papugi i zagrożony gatunek marmozety lwiej.

Park Narodowy Abrolhos Marine[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Abrolhos Marine (Parque Nacional Marinho dos Abrolhos) położony jest w północnej części stanu Bahia na północy Brazylii pomiędzy 17º25'–18º09' S a 38º33'–39º05' W. w sąsiedztwie miast Alcobaça, Caravelas i Prado. Park usytuowany jest w Archipelagu Abrolhos na pieciu wyspach wulkanicznych Saint Bárbara, Guarita, Sueste, Siriba i Redonda. Park zajmuje powierzchnię 91 300 km² i został założony w 1983 roku.

Park Narodowy Aparados da Serra[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Aparados da Serra (Parque Nacional de Aparados da Serra) położony jest w górach Serra Geral w stanie Rio Grande do Sul na południu Brazylii

Park Narodowy Aparados da Serra
Park Narodowy Aparados da Serra
Park Narodowy Aparados da Serra

Park Narodowy Araguaia[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Araguaia (Parque Nacional do Araguaia) znajduje się w stanie Tocantins w północnej Brazylii. Zajmuje 520 km² i został założony w 31 października 1969 roku.

Park Narodowy Brasília[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Brasília (Parque Nacional de Brasília) znajduje sie 10 km od stolicy Brazylii – Brasília w Dystrykcie Federalnym. Park zajmuje powierzchnię 28 000 km².

Park Narodowy Cabo Orange[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Cabo Orange (Parque Nacional do Cabo Orange) położony jest w stanie Amapá w północnej Brazylii w pobliżu granicy Brazylii z Gujana Francuską.

Park Narodowy Caparaó[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Caparaó znajduje się na granicy stanów Minas Gerais a Espírito Santo. Na jego terenie znajduje się najwyższy szczyt Brazylii Pico da Bandeira.

Pozostałe Parki Narodowe Brazylii[edytuj | edytuj kod]

Chile[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Lauca[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Lauca (Parque Nacional Lauca) położony jest w północnym Chile nad granicą z Boliwią, na zachodnich stokach Kordylierów Zachodnich w Andach Środkowych. Jego powierzchnia wynosi 1360 km². Park został założony w 1970 roku i jest jednym z najwyżej położonym parków narodowych na świecie, Jego średnia wysokość wynosi 4500 m n.p.m. Swoim terenem obejmuje płaskowyż położony na wysokości 3000 – 4000 m n.p.m. ponad którym na wysokość 6000 m wznoszą się zaśnieżone stożki wulkaniczne. U ich podnóży znajdują się jeziora wśród których do najbardziej znanych należą Chungara, Paiachatas i Chuquito. W części południowo-zachodniej występują jeziora słone oraz pola bagienne. Na terenach parku znajdują się osady Indian Ajmara

Klimat, fauna i flora[edytuj | edytuj kod]

Na terenach parku letnie średnie temperatury dochodzą do 18 °C a zimą spadają do 4 °C. Za sprawą zimnego Prądu Peruwiańskiego, roczne opady sięgają tylko 250 mm rocznie. W Parku Lauca występuje uboga roślinność, przeważnie trawiasta i kaktusowata i żyję niewiele gatunków zwierząt: gwanako, alpaki, wigonie, liczne gatunki gadów, kondory i flamingi.

Park Narodowy Torres Del Paine[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Torres Del Paine (Parque Naconal Torres Del Paine) położony jest na południu Chile, górskim terenie 350 km od miasta Punta Arenas. Park został założony w 1959 roku jako Park Narodowy Lago Grey. W 1962 roku został powiększony do 2420 km² i nazwany dzisiejsza nazwą. Nazwa parku wywodzi się z języka Mapuche od słowa szaroniebieski, gdyż taki kolor przybierają wody kilku jezior. Do największych z nich należą Jezioro Sarmiento (20 km długości) i Jezioro Grey. Na terenie znajdują się skalne granitowe wieże o stromych ścianach, Torres del Paine z najwyższym szczytem Cerro Paine Grande sięgającym do 3248 m n.p.m. i pokrytym lodowym grzybem. Do największych atrakcji parku należy Jaskinia Cuerva del Miladon

Klimat fauna i flora[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku panuje klimat subpolarny z letnia temperaturą ok. 9 °C i zimowej 3 °C oraz z opadami 2500 – 5000 mm rocznie. W ciągu roku dni deszczowe sięgają do 250. Niżej położone obszary parku porośnięte są roślinnością stepową a wyżej tundra.

Grey Lake, w Parku Narodowym Torres del Paine

Park Narodowy Hornopirén[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Hornopirén znajduje się w Andach w prowincji Palena w regonie Los Lagos. Park zajmuje górzysty obszar 482 km² i został założony w 1988 roku. Jego teren jest pokryty lasami tropikalnymi. Od północy Park graniczy z rezerwatem przyrody Parkiem Pumalin. Na jego terenie położone sa dwa wulkany – Hornopiren i Yate oraz lodowce zajmujące powierzchnię 30 km².

W Parku Narodowy Hornopirén żyje 25 gatunków ssaków w tym kuguary, kodkody, Galictis cuja, lisy argentyńskie, norki amerykańskie, nutrie, pudu i huemale.

Park Narodowy Alerce Andino[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Alerce Andino (Parque Nacional Alerce Andino) położony jest w Andach w regionie Los Lagos. Jego powierzchnia wynosi 393 km². Park został założony 22 grudnia 1982. W parku dominującym gatunkiem drzew jest endemiczna Fitzroya cupressoides – potężne drzewo dorastające do 60 m wysokości i żyjące blisko 3500 lat. Na obszarze żyją rzadkie gatunki zwierząt takie jak: pudu, beztorbik bambusowy czy kot argentyński.

Widok na masyw Cuernos del Paine w parku narodowym Torres del Paine

Park narodowy Bosque de Fray Jorge[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Bosque de Fray Jorge (Parque Nacional Bosque de Fray Jorge) położony jest w prowincji Limar w rejonie Coquimbo, ok. 100 kilometrów na południe od La Sarena nad Oceanem Spokojnym i ok. 30 km na zachód od Ovalle. Park sąsiaduje z pustynią Atakama a na południu z rzeką Limar Jest rezerwatem biosfery wpisanym na listę UNESCO.

Zaledwie 4% powierzchni parku zajmują lasy deszczowe. Pozostałą szatę roślinną tworzą:

W Parku Narodowy Bosque de Fray Jorge żyje bardzo duża liczba mniejszych zwierząt takich jak koszatniczka, szynszyla i lisy oraz różne gatunki ptaków kusacz chilijski i wojak długosterny.

Park Narodowy Conguillío[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Conguillío położony jest w Andach, na terenach prowincji Caut i Malleco, w regionie Araucan. Jego nazwa pochodzi z języka Indian Mapuche. Park zajmuje obszar 608 km² i założony został w 1950 roku. Na terenie parku znajduje się wulkan Llaima, stratowulkan i Sierra Nevada de Lagunas Bravas oraz jeziora wulkaniczne otoczone wygasłą bazaltową lawą. W parku rosną lasy tworzone przez wieczniezielone, długowieczne drzewa iglaste: araukarię chilijską i bukan.

Park Narodowy Przylądka Horn[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Przylądka Horn (Cabo de Hornos National Park) znajduje się na Przylądku Horn należącego do francuskiego okręgu administracyjnego Cabo de Hornos w prowincji Antártica Chilena w rejonie Región de Magallanes y de la Antártica Chilena. Został założony w 1945 roku.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Przylądka Horn.

Park Narodowy Bernardo O'Higgins[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Bernardo O'Higgins jest największym obszarem chronionym w Chile, którego powierzchnia wynosi 35 259,01 km².

Pozostałe Parki Narodowe Chile[edytuj | edytuj kod]

Ekwador[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy El Cajas[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy El Cajas (Nacional de Recreación Cajas) położony jest na wyżynach Ekwadoru w prowincji Azuay Zajmuje obszar 289 000 km² pomiędzy 3100 m a 4450 m n.p.m. i został założony w 1996 roku. Na terenie parku znajduje się ok. 270 jezior. Na terenie parku znajdujz się ślady 96 preinkaskich wsi Indian Cañari.

W Parku żyją zagrożone Południowoamerykańskie Kondory, oraz m.in. tapiry górskie, Kuguary, Oceloty i tukany.

Park Narodowy El Cajas

Park narodowy Cotopaxi[edytuj | edytuj kod]

Park narodowy Cotopaxizajmuje powierzchnię 334 km² i został utworzony w 1975 roku.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park narodowy Cotopaxi.

Park Narodowy Galapagos[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Galapagos został utworzony w roku 1934, na terenie należącego do Ekwadoru archipelagu wysp Galapagos. Zajmuje powierzchnię 6938 km².

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Galapagos.

Pozostałe Parki Narodowe Ekwadoru[edytuj | edytuj kod]

Gujana[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Kaieteur[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Kaieteur (Kaieteur National Park) znajduje się na północnym obrzeżu Wyżyny Gujańskiej, na wysokości 100-500 m n.p.m., Park ma powierzchnię 585 km² i został założony w 1929 roku. Rezerwat otoczony jest dolinami rzek Muremure, Elinku i Potaro. Na jego terenie znajduje się na rzece Potaro, wodospad Kaieteur mający wysokość 225 m Na obszarze chronionym występują wilgotne i suche lasy równikowe, a w wyższych położeniach sawanny. Tutaj żyją tapiry, leniwce, jaguary, oceloty i wydry, a spośród ptaków: papugi, tukany, kolibry i tinamu.

Kolumbia[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Los Nevados autorstwa Mauricio Agudelo

Na terenie Kolumbii znajdują się 52 Parki Narodowe.

Park Narodowy Purace[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Purace (Parque Nacional Puracé) znajduje się na stokach Kordylierów Środkowych w Andach Północnych. Centralną część parku zajmuje masyw aktywnego wulkanu Puracé wznoszącego się na wysokość 4756 m n.p.m. Park zajmuje ogólna powierzchnię 830 km² i został założony w 1961 roku. W parku rosną wilgotne lasy równikowe górskie, przechodzące w zbiorowiska formacji paramo. W obszarze chronionym występują rośliny poduszkowe i żyją niedźwiedzie andyjskie i tapiry górskie.

Park Narodowy Sierra Nevada de Santa Marta[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Sierra Nevada de Santa Marta (Parque Nacional Sierra Nevada de Santa Marta) został założony w roku 1959 i zajmuje powierzchnię 3830 km². Park znajduje się na terenie krystalicznego masywu górskiego Sierra Nevada de Santa Marta, wraz z szczytem Cristóbal Colón wznoszącym się na wysokość 5775 m n.p.m. W parku widoczna jest piętrowość klimatyczno-roślinna, występują w nim wilgotne lasy równikowe górskie z drzewiastymi paprociami. W górnej części parku występują formacje paramo a roślinność krzewiasta i trawiasta. Przedstawicielami świata zwierząt są pekari, tapiry, jelenie, jaguary, pumy, a z ptaków kondory i kolibry.

Park Narodowy – Kompleks Wulkanów Doña Juana-Cascabel[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy- Kompleks Wulkanów Doña Juana-Cascabel (Parque Nacional Naturalnego Complejo Volc á nico Dońa Juana – Cascabel) jest położony w południowym departamentach Nariño i Cauca. Swoja nazwę otrzymał od trzech wulkanów znajdujących się na terenie parku – Doña Juana, Petacas i Animas. Park zajmuje obszar 65 858 km² i został założony w 23 marca 2007 roku.

Pozostałe Parki Narodowe Kolumbii[edytuj | edytuj kod]

Peru[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Manú[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Manú znajduje się w południowo-wschodnich Peru, na wschodnich zboczach Andów Peruwiańskich. Został założony w 1973 roku i zajmuje powierzchnię 18 800 km². Swoją powierzchnią obejmuje górny odcinek rzeki Modre de Dios oraz obszar dorzecza rzeki Manú. Obie należą do systemu rzecznego Amazonki. Większość terenu parku położone są na płaskim obszarze wyżynnym, poprzecinanym dolinamu rzek. 70% obszaru terenu podlega całkowitej ochronie, 10% jest przeznaczone dla celów naukowych a 20% udostępniona jest turystom, na której mieszkają miejscowi Indianie.

Klimat fauna i flora[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Manú leży w strefie klimatu zwrotnikowego gorącego wilgotnego z średnią temperaturą roczną 20 °C i maksymalną 35 °C. Roczne opady wahają sie od 2000 do 4000 mm z wyraźnym nasileniem w czasie okresu deszczowego. Dna dolin rzecznych pokryte są roślinnością bagienną, a wyżej porastają lasy mahoniowe i kauczukowe. W zachodniej części parku roślinność zmienia się w zależności od wysokości. Najniżej występują palmy i paprocie, powyżej 2000 m rosną krzewy kokainowe a od 3000 w górę występują trawy puny.
Na terenie Parku Manú żyje ok. 200 gatunków ssaków, 90 gatunków żab oraz 100 gatunków ptaków. Do najliczniejszej grupy należą pancerniki, pekari, tapiry, pumy, jaguary, oceloty, kondory królewskie.

Park Narodowy Huascarán[edytuj | edytuj kod]

Góra Taulliraju leżąca na terenie Parku Narodowego Huascaran

Park Narodowy Huascarán (Parque Nacional del Huascarán) znajduje się na wysokogórskich terenach obejmujących łańcuchy Cordillera Negra i Cordillera Blanca w Andach Środkowych, ze szczytem Nevado Huascarán wznoszącym się ma wysokość 6768 m n.p.m. oraz z dolinami rzek Marańón i Santa i z 260 niewielkimi jeziorkami, Ogółem Park zajmuje powierzchnię 3400 km² i został założony w 1975 roku.

Na terenie Parku występują głównie luźne zbiorowiska trawiaste z pojedynczymi osobnikami Puya raimondii i Polylepis a faunę reprezentują wigonie, alpaki i szynszyle oraz kondor wielki i kondor królewski. W roku 1985 Park Narodowy Huascaran został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Park Narodowy Bahuaja-Sonene[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Bahuaja-Sonene znajduje się w regionie Madre de Dios. W jego obszarze znajduje się miasto Puno, Heath Pampas i część rezerwatu Tambopata-Candamo. Park zajmuje powierzchnię 25 km².

Pozostałe Parki Narodowe Peru[edytuj | edytuj kod]

Wenezuela[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Henri Pittier[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Henri Pittier (Parque Nacional Henri Pittier) jest położony w północnej części Wenezueli, nad Morzem Karaibskim i w jego granicach, znajdują się stoki łańcucha Cordillera de la Costa sięgające do wysokości 2344 m n.p.m. Park ma powierzchnię 1070 km² i został założony w 1937 roku. Swoja nazwę obrał na cześć szwajcarskiego botanika Henri Pittiera.

Na terenie Parku występują lasy monsunowe, kaktusy oraz trawiaste sawanny a nad morzem namorzyny (mangrowe). Na obszarze chronionym żyje ponad 530 gatunków ptaków.

Park Narodowy Jaua-Sarisa-Rinama[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Jaua-Sarisa-Rinama (Parque Nacional Jaua Sarisarińama) położony jest w zachodniej części Wyżyny Gujańskiej na wysokości 900-1000 m n.p.m. zbudowana z kwarcytowych, płaskich gór stołowych – tepuí (największe – Jaua, Sarisarińama). Park ogółem zajmuje powierzchnię 3300 km² i został założony w 1978 roku. Na terenie parku występują wilgotne lasy równikowe. Świat zwierzęcy i roślinny jest bardzo ubogi, gł. bezkręgowce, z ptaków guacharo.

Park Narodowy Sierra Nevada[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Canaima

Park Narodowy Sierra Nevada (Parque Nacional de Sierra Nevada de Mérida) zajmuje obszar w środkowej części łańcucha Cordillera de Mérida w Andach Północnych z najwyższym szczytem Pico de Bolivar wznoszącym się na wysokość 5002 m n.p.m. Park zajmuje obszar 2764 km² i został założony w 1952 roku. Na terenie parku szata roślinna zmienia sie w zależności od wysokości. W niższych partiach rezerwatu występują wilgotne lasy równikowe a w wyższej wilgotne lasy górskie z dominującym podokarpem. W najwyższych partiach rosną bezdrzewne formacje paramo z espelecjami. W Parku Narodowym Sierra Nevada żyją niedźwiedzie andyjskie, jaguary, pumy, oposy i jelenie oraz kondory, harpie i różne gatunki sów i papug.

Park Narodowy Canaima[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Canaima położony jest w południowo-wschodniej części Wenezueli, przy granicy z Gujaną i Brazylią.

Information icon.svg Osobny artykuł: Park Narodowy Canaima.

Pozostałe Parki Narodowe Wenezueli[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Maik: Ameryka Południowa. Poznań: Kurpisz, 1998. ISBN 83-87621-00-5.
  • Popularna encyklopedia powszechna. Ameryka Południowa. Warszawa: Grupa Wydawnicza Bertelsmann, 1999. ISBN 83-7227-736-2.