Parocja perska
| Parocja perska | |
|---|---|
.JPG) |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | skalnicowce |
| Rodzina | oczarowate |
| Rodzaj | parocja |
| Gatunek | parocja perska |
| Nazwa systematyczna | |
| Parrotia persica (DC.) C. A. Mey. Verz. Pfl. Casp. Meer. 46. 1831[2] |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Parocja perska znana też jako "żelazne drzewo"[3] (Parrotia persica (DC.) C. A. Mey.) – gatunek małych drzew lub krzewów z rodziny oczarowatych. Reprezentuje monotypowy rodzaj parocja (Parrotia). Naturalnie występuje w Azji Zachodniej na terenie Iranu i Azerbejdżanu[2]. Nazwa rodzajowa pochodzi od nazwiska podróżnika F.W. Parrota, który w 1829 roku zdobył górę Ararat[4].
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Dorasta do 20 metrów wysokości[4]. Korona przeważnie dość szeroka i rozłożysta, kulista, robiąca wrażenie gęstej, z bardzo długimi, daleko odstającymi gałęziami, które nierzadko są zrośnięte. Drzewo przeważnie ma wiele pni. Okazy z jednym pniem są zwykle bardzo niskie i silne rozgałęzione tuż nad ziemią[5].
- Kora
- Brunatnoszara lub lekko czerwonawa, oddziela się i odpada, większymi okrągławymi płatami, pozostawiając jasnożółte lub brązowe plamy które stopniowo ciemnieją.
- Liście
- Podłużno-owalne, odwrotnie jajowate, niekiedy prawie okrągłe, o długości 5-20 cm i szerokości 3-7 cm, u nasady klinowate, z przodu tępe i zaokrąglone, nierówno karbowane, lekko pofalowane albo prawie całobrzegie. Nieco pomarszczone, dość sztywne i skórzasto sztywne. Z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu jaśniejsze i po rozwinięciu się delikatnie owłosione[5].
- Kwiaty
- Pojawiają się wczesną wiosną przed listnieniem. Mają jaskrawoczerwone pręciki, otoczone bladozielonym zwykle pięciodzielnym kielichem i brunatnymi przysadkami. Kwitnie od stycznia do marca.
- Owoc
- Rogata torebka, pękająca dwoma klapami.
Biologia [edytuj]
Parocja perska jest jedynym przedstawicielem swojego rodzaju (rodzaj monotypowy). Kwiaty rozwija późną zimą lub wczesną wiosną, jesienią natomiast przebarwia liście na płomienne, złotożółte lub szkarłatnoczerwone kolory[5]. Jest jednym z nielicznych drzew preferujących gleby o wysokim stężeniu wapnia[4].
Zastosowanie [edytuj]
Roślina ozdobna, dość często sadzona w parkach i ogrodach botanicznych.
Linki zewnętrzne [edytuj]
Parrocia – Związek Szkółkarzy Polskich
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-12-14].
- ↑ 2,0 2,1 Parrotia persica (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2011-12-14].
- ↑ Jerzy Hrynkiewicz-Sudnik, Bolesław Sękowski, Mieczysław Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13434-8.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Russel, Cutler, Walters: Ilustrowana encyklopedia Drzewa Świata. Kraków: Universitas, 2008, s. 308. ISBN 97883242-0842-5.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 Bruno T. Kremer: Drzewa. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 170. ISBN 83-7129-141-8.
