Parowiec Willie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Parowiec Willie
Steamboat Willie
Plakat
Plakat
Gatunek animowany
Rok produkcji 1928
Data premiery Stany Zjednoczone 18 listopada 1928
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 7:23 min
Reżyseria Walt Disney
Ub Iwerks
Scenariusz Walt Disney
Ub Iwerks
Muzyka Wilfred Jackson
Bert Lewis
Produkcja Roy Disney
Walt Disney
Wytwórnia Disney Brothers Studio
Dystrybucja Celebrity Productions

Parowiec Willie (ang. Steamboat Willie) – film animowany Walta Disneya, jeden z pierwszych dźwiękowych filmów animowanych[1]. Film miał premierę 18 listopada 1928 roku. Był trzecim filmem z Myszką Miki i źródłem sukcesu tej postaci[2]. Nawiązywał do filmu aktorskiego Marynarz słodkich wód (org. Steamboat Billy Jr.) z Busterem Keatonem.

Parowiec Willie powstał w trudnym dla Disneya momencie – jego filmy nie odnosiły sukcesu, a większość pracowników przeniosła się do konkurencji. Próba stworzenia udźwiękowionego filmu animowanego była więc przedsięwzięciem ryzykownym[2]. Kreskówka powstawała latem 1928 roku w tempie 700 rysunków dziennie[3]. Autorem scenariusza oraz pomysłodawcą sposobu wykorzystania dźwięku w filmie był Walt Disney, nad rysunkami pracował m.in. Ub Iwerks; przy filmie pracował też Wilfred Jackson[4].

Disney od początku kładł duży nacisk na udźwiękowienie filmu[3], rozpoczął więc poszukiwania technologii, która mogła spełnić jego oczekiwania. Interesował się m.in. systemem RCA Photophone, z którego korzystał Paul Terry, ale nie zdecydował się na niego ze względu na wysokie koszty. 15 września 1928 roku Disney spróbował dograć dźwięk do animacji z pomocą 20-osobowej orkiestry, mającej doświadczenie w towarzyszeniu niemym filmom. Próba ta okazała się jednak nieudana, więc Disney stworzył nową kopię filmu, która oprócz samej animacji zawierała rysunek podskakującej piłki, której ruchy miały kierować orkiestrą. Ta technika pozwoliła ostatecznie na udane nagranie warstwy dźwiękowej 30 września 1928 roku[5].

Parowiec Willie był jedną z podejmowanych ówcześnie prób udźwiękowienia filmu animowanego (inne to m.in. Czas na obiad Paula Terry'ego oraz My Old Kentucky Home braci Fleischerów). Od pozostałych odróżniał go jednak fakt, że Disney nie próbował uczynić z dźwięku tła dla animacji, ale potraktował go jako integralny element akcji i tworzywo gagów[1][4]. Tak więc dialogi w filmie obejmują zaledwie kilka słów, ścieżkę dźwiękową stanowią natomiast głównie muzyka i zsynchronizowane z animacją efekty dźwiękowe, m.in. dźwięki nietypowych "instrumentów" (zwierzęta, garnki i.in.), na których gra główny bohater[6].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Daniel Goldmark, Yuval Taylor, Leonard Maltin: The Cartoon Music Book. Chicago Review Press, 2002. ISBN 978-1-55652-473-8.
  • Richard Koszarski: Hollywood on the Hudson: film and television in New York from Griffith to Sarnoff. New Brunswick, N.J.: Rutgers University Press, 2008. ISBN 978-0-8135-4293-5.
  • Louise Krasniewicz, Walt Disney: Walt Disney : a biograph. Santa Barbara, Calif.: Greenwood, 2010. ISBN 978-0-313-35830-2.
  • Paweł Sitkiewicz: Małe wielkie kino : film animowany od narodzin do końca okresu klasycznego. Gdańsk: słowo/obraz terytoria, 2009. ISBN 978-83-7453-934-0.