Partia Demokratyczna – demokraci.pl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Partia Demokratyczna – demokraci.pl
Partia Demokratyczna - demokraci Logo.svg
Skrót PD
Lider Andrzej Celiński
Data założenia 7 maja 2005
Adres siedziby ul. Marszałkowska 2/4, 00-581 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
centryzm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalliberalizm, liberalizm klasyczny
Liczba członków 739 (styczeń 2012)[1]
Członkostwo
międzynarodowe
Partia Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy
Europejska Grupa
Parlamentarna
ostatnio Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy
Młodzieżówka oranżada.org
Barwy      biel
     pomarańczowy
     czarny
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
strona oficjalna

Partia Demokratyczna – demokraci.pl (Partia Demokratyczna, PD) – polska centrowa partia polityczna, powstała w 2005 z przekształcenia Unii Wolności.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Celiński (obecny przewodniczący Partii Demokratycznej – demokraci.pl)

Partia Demokratyczna pod względem prawnym jest kontynuacją Unii Wolności. Inicjatorami przekształcenia UW w PD byli: przewodniczący UW Władysław Frasyniuk, pierwszy niekomunistyczny premier Tadeusz Mazowiecki oraz wicepremier i minister gospodarki i pracy w rządzie Leszka Millera i Marka Belki, profesor Jerzy Hausner. Pierwotnie projekt powstania PD zakładał poszerzenie środowiska UW zarówno w lewą jak i prawą stronę sceny politycznej – prowadzone były rozmowy z Partią Centrum Janusza Steinhoffa i Zbigniewa Religi, zakończone niepowodzeniem. Ostatecznie w PD poza członkami UW znalazła się grupa dawnych członków SLD oraz osoby niezwiązane wcześniej formalnie z partiami politycznymi.

Pod deklaracją ideową Partii Demokratycznej 27 lutego 2005 podpisało się 176 ludzi nauki, kultury, przedstawicieli organizacji samorządowych i pozarządowych dotychczas popierających Unię Wolności, a wcześniej Unię Demokratyczną (m.in. Magdalena Abakanowicz, Zbigniew Bujak, Bronisław Geremek, Janusz Onyszkiewicz, Jan Kułakowski, Izabella Cywińska, Marek Edelman, Piotr Fronczewski, Agnieszka Holland, Kazimierz Kutz, Bogdan Lis, Henryk Samsonowicz, Olga Krzyżanowska, Robert Leszczyński, Andrzej Grabowski, Marek Kondrat, Piotr Machalica, Jan Miodek, Daniel Olbrychski, Antoni Piechniczek, Andrzej Seweryn, Zbigniew Zapasiewicz). Poparcia inicjatywie udzielił również urzędujący premier Marek Belka.

Polityków i działaczy społecznych, którzy zadeklarowali chęć założenia ugrupowania o nazwie "Partia Demokratyczna", ubiegli młodzi działacze Ligi Polskich Rodzin, rejestrując własną partię o takiej nazwie. Dlatego ostatecznie nowa partia przybrała nazwę "Partia Demokratyczna – demokraci.pl" (dodatkowy człon jest nazwą domeny, pod którą znajduje się oficjalna witryna internetowa ugrupowania).

W dniach od 7 do 8 maja 2005 odbył się w Warszawie założycielski Kongres Partii Demokratycznej – demokraci.pl z udziałem Władysława Frasyniuka, Tadeusza Mazowieckiego, Jerzego Hausnera oraz premiera Marka Belki. W swoim wystąpieniu premier podsumował swoją sympatię do partii słowami: Jeśli ktoś dziś przychodzi do Demokratów, to nie przychodzi do partii władzy, ale robi to z potrzeby serca i poczucia odpowiedzialności. Podjęta w trakcie kongresu decyzja o formalnym przekształceniu UW w PD spotkała się z protestami dawnych działaczy, partię opuścili m.in. Bogdan Borusewicz i Czesław Fiedorowicz.

Pod koniec maja 2005, PD deklarowała liczebność na poziomie blisko 13 000 osób, z czego ponad 8000 dawnych członków Unii Wolności.

W wyborach parlamentarnych w 2005 Partia Demokratyczna – demokraci.pl nie osiągnęła progu wyborczego, uzyskując wynik 2,45% głosów w skali kraju. Największe poparcie spośród jej polityków uzyskali Tadeusz Mazowiecki (w okręgu warszawskim 30 143 głosy, tj. 3,97% głosów w całym okręgu), Władysław Frasyniuk (w okręgu wrocławskim 13 086 głosów, 3,37%), a także Marek Belka (w okręgu łódzkim 12 774 głosy, tj. 4,34%). Jednocześnie okręg łódzki był jedynym okręgiem, w którym partia przekroczyła barierę 5%. Żaden z kandydatów do Senatu nie został wybrany.

W wyborach prezydenckich w 2005 Partia Demokratyczna wystawiła kandydaturę bezpartyjnej Henryki Bochniarz, która uzyskała 1,26% głosów, zajmując 7. miejsce spośród 12 kandydatów. W drugiej turze PD poparła Donalda Tuska z PO.

4 marca 2006 Władysław Frasyniuk na kongresie Partii Demokratycznej zrzekł się przewodnictwa w ugrupowaniu, przekazując swoje poparcie Januszowi Onyszkiewiczowi.

Latem 2006, przed wyborami samorządowymi, po nieudanych próbach wejścia w sojusz z Platformą Obywatelską, władze partii nawiązały współpracę z Sojuszem Lewicy Demokratycznej, Socjaldemokracją Polską oraz Unią Pracy. Ugrupowania te stworzyły koalicję Lewica i Demokraci[2]. Doprowadziło to do sporów w PD, które spowodowały dalsze odejścia z partii. Część rozłamowców (w tym pięciu szefów regionów PD) stworzyło nową formację – stowarzyszenie Forum Liberalne. Z podobnych przyczyn ścisłą współpracę z PD zakończyła dotychczasowa młodzieżówka partii, Młode Centrum, podejmując samodzielną działalność; w jej miejsce została powołana oranżada.org. W Łodzi powstało stowarzyszenie "Młodzi dla Młodych", na czele którego stanął dotychczasowy wiceprzewodniczący koła młodzieżówki Młode Centrum Janusz Wdzięczak, a samo MdM wprowadziło z list Platformy Obywatelskiej najmłodszych radnych do sejmiku wojewódzkiego w historii Polski. Część nielicznych już w tym czasie samorządowców związanych z Partią Demokratyczną zdecydowała się na start z list PO.

PD z ramienia LiD wprowadziła 4 radnych do sejmików, a także nielicznych radnych (w tym po jednym do rad miejskich Warszawy, Poznania i Łodzi).

W ramach tej samej koalicji PD wystartowała także w wyborach parlamentarnych w 2007. Rekomendowani przez nią Bogdan Lis, Marian Filar i Jan Widacki uzyskali mandaty poselskie. 94 członków PD kandydujących z list koalicyjnego komitetu wyborczego Lewica i Demokraci zdobyło w sumie ponad 145 tysięcy głosów (ok. 0,9% wszystkich ważnie oddanych głosów).

29 marca 2008 Wojciech Olejniczak ogłosił koniec współpracy z Partią Demokratyczną w ramach koalicji Lewicy i Demokratów. W odpowiedzi posłowie rekomendowani w wyborach przez PD wystąpili z klubu poselskiego LiD i utworzyli odrębne Demokratyczne Koło Poselskie.

10 stycznia 2009 nową przewodniczącą partii została Brygida Kuźniak, która w głosowaniu pokonała dotychczasowego wiceszefa PD Bogdana Lisa, zastępując Janusza Onyszkiewicza[3].

1 lutego 2009 Partia Demokratyczna wraz z SDPL i Zielonymi 2004 powołała koalicję Porozumienie dla Przyszłości. 13 marca 2009 koalicja ta zarejestrowała Koalicyjny Komitet Wyborczy Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica przed wyborami do Parlamentu Europejskiego (z list komitetu startowali również członkowie Stronnictwa Demokratycznego oraz Unii Lewicy III RP). Uzyskał on 179 602 głosów (2,44%), nie osiągając progu wyborczego. Członkowie PD otrzymali 25 937 głosów (14,44% głosów na listę).

26 czerwca 2009 należący do PD posłowie Demokratycznego Koła Poselskiego – Marian Filar i Bogdan Lis – opuścili partię, pozbawiając demokratów.pl reprezentacji w parlamencie (wszyscy posłowie DKP wstąpili następnie do SD).

W 2009 i 2010 kolejna fala członków opuściła PD, rozpoczynając działalność w Platformie Obywatelskiej lub Stronnictwie Demokratycznym. W grudniu 2009 z partii wystąpił jej były przewodniczący Władysław Frasyniuk.

Wspólnym kandydatem PD i SDPL na urząd prezydenta w wyborach w 2010 został ogłoszony 1 grudnia 2009 polityk SDPL Tomasz Nałęcz, jednak 21 kwietnia 2010 w związku z przyspieszeniem wyborów po katastrofie smoleńskiej wycofał swoją kandydaturę. 25 kwietnia tego samego roku partia udzieliła poparcia kandydatowi PO Bronisławowi Komorowskiemu[4]. Po jego wygranej kilku członków PD zostało doradcami prezydenta.

W wyborach parlamentarnych w 2011 PD zarejestrowała dwóch kandydatów do Senatu: Henryka Kierzkowskiego w okręgu włocławskim i Grażynę Szelc w okręgu krośnieńskim[5]. Do PD wstąpił wówczas także poseł niezrzeszony Andrzej Celiński, startujący do Senatu jako kandydat niezależny. W wyborach do Sejmu kilku reprezentantów PD znalazło się na listach SLD, pojedynczy również na listach PO i Ruchu Palikota. Żaden z nich nie uzyskał mandatu. Kandydaci do Senatu zajęli ostatnie miejsca w swoich okręgach.

21 stycznia 2012 Andrzej Celiński został wybrany na nowego przewodniczącego partii. W głosowaniu pokonał dotychczasową przewodniczącą Brygidę Kuźniak. 10 listopada tego samego roku odbyła się konferencja pod hasłem "Nowego Otwarcia" PD, która miała być wyrazem rozpoczęcia ponownego rozwoju działalności partii[6].

W 2013 PD nawiązała bliższe kontakty z SD. W czerwcu tego roku obie partie przystąpiły do zespołu politycznego Europy Plus wraz z Ruchem Palikota, SDPL, Unią Lewicy, Racją Polskiej Lewicy, Polską Partią Pracy – Sierpień 80 i stowarzyszeniem Ryszarda Kalisza Dom Wszystkich Polska (PD przystąpiła do koalicji 24 czerwca, podczas gdy pozostałe podmioty 17 dni wcześniej).

4 września tego samego roku Andrzej Celiński na wspólnej konferencji z Januszem Palikotem zapowiedział, że PD przyłączy się do nowej partii tworzonej na bazie Ruchu Palikota[7]. Partia nie przystąpiła 6 października do powstałego wówczas ugrupowania Twój Ruch, jednak Andrzej Celiński przemawiał na jego kongresie i zasugerował możliwość przyłączenia się PD do nowego ugrupowania w przyszłości[8].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Europa Plus wystartowała jako KKW Europa Plus Twój Ruch. Na listach komitetu znalazło się 9 członków PD (m.in. szef partii Andrzej Celiński, który otwierał listę E+ w okręgu mazowieckim, a także m.in. Małgorzata Gryniewicz i Ewa Hołuszko). Na listach koalicji znaleźli się też ostatecznie działacze TR (w większości), a także DWP i SD. Komitet otrzymał 252 779 głosów (3,58%), nie osiągając progu wyborczego. Na działaczy PD oddano łącznie 12 294 głosy (4,86% głosów na komitet, 0,17% w skali kraju). 26 maja (dzień po wyborach) koalicja przestała istnieć.

Kilka miesięcy później w jednym z trzech okręgów, w których odbywały się wybory uzupełniające do Senatu, kandydatem PD był jej sekretarz generalny Zdzisław Litwińczuk. Zajął on 5. miejsce spośród 6 kandydatów w okręgu podwarszawskim, uzyskując 1,34% głosów[9].

Program polityczny[edytuj | edytuj kod]

Do postulatów Partii Demokratycznej należą:

  • obniżka pozapłacowych kosztów pracy i ulg podatkowych dla osób zakładających swoją pierwszą firmę;
  • tworzenie nowych miejsc pracy (m.in. przez roczne zwolnienia obowiązku opłacania ZUS-u dla absolwentów podejmujących pierwszą pracę);
  • powołanie Rzecznika Przedsiębiorstw dla obrony pokrzywdzonych przez urzędy skarbowe czy inne instytucje publiczne;
  • zwiększenie wydatków na edukację;
  • stworzenie funduszu stypendialnego dla studentów z dobrymi wynikami w nauce;
  • upowszechnienie wychowania przedszkolnego pięciolatków (szczególnie z obszarów wiejskich) oraz nauczania dwóch języków obcych w szkole podstawowej;
  • standaryzacja wyceny świadczeń medycznych w całym kraju;
  • stabilizacja zasad kontraktowania usług zdrowotnych;
  • restrukturyzacja długów ZOZ-ów;
  • utworzenie sieci szpitali publicznych niepodlegających prywatyzacji;
  • obniżenie taryf telekomunikacyjnych w celu upowszechnienia dostępu do Internetu.

Partia Demokratyczna postuluje wprowadzenie rejestrowanych związków partnerskich[10], sprzeciwia się natomiast legalizacji eutanazji, przywróceniu kary śmierci, powszechnemu dostępowi do broni oraz archiwów Instytutu Pamięci Narodowej. Jest zwolenniczką wprowadzenia częściowej odpłatności za studia państwowe i usługi medyczne w placówkach publicznych oraz zachowania powiatów i Senatu.

Struktura i działacze[edytuj | edytuj kod]

Władze krajowe partii składają się z Zarządu Krajowego, Rady Politycznej oraz Rady Krajowej. Lokalnymi jednostkami organizacyjnymi, które grupują członków i umożliwiają im działanie w ramach partii, są koła, wchodzące następnie w skład regionów. Zarządy wszystkich ciał są wybierane w sposób demokratyczny przez wszystkich członków (w przypadku kół), bądź też ich delegatów (w przypadku regionów bądź stopnia krajowego). Władze krajowe partii wybierane są na kongresie krajowym.

Przewodniczący PD[edytuj | edytuj kod]

Eurodeputowani (2004–2009)[edytuj | edytuj kod]

Posłowie PD w Sejmie VI kadencji (tworzący Demokratyczne Koło Poselskie, wybrani z list LiD)[edytuj | edytuj kod]

Na początku lipca 2009 wszyscy przystąpili do Stronnictwa Demokratycznego. W październiku 2011 do PD wstąpił poseł niezrzeszony Andrzej Celiński, wybrany z listy LiD jako kandydat SDPL.

Senator PD w Senacie VI kadencji (2007, niezrzeszony, wybrany z ramienia PO)[edytuj | edytuj kod]

Poseł PD w Sejmie IV kadencji (2005, niezrzeszony, wybrany z listy SLD-UP)[edytuj | edytuj kod]

Senatorowie Koła Senackiego demokraci.pl w Senacie V kadencji (2005)[edytuj | edytuj kod]

Koło przybrało nazwę "demokraci.pl" 18 maja 2005 (wcześniej nosiło nazwę "Koło Senackie Unii Wolności"). Krystyna Bochenek i Klemens Ścierski zostali wybrani w wyborach uzupełniających w 2004 z ramienia komitetu wyborczego UW. Pozostali senatorowie PD (pełniący mandat od początku kadencji) zostali wybrani w 2001 z ramienia komitetu Blok Senat 2001.

Poparcie[edytuj | edytuj kod]

Wyniki w wyborach parlamentarnych
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty (Sejm) Zmiana Mandaty (Senat) Zmiana
2005 2,45%
2007[11] 3 Green Arrow Up Darker.svg 3 0
Wyniki w wyborach prezydenckich
Wybory Kandydat Głosowanie Poparcie Uwagi
2005
Henryka Bochniarz I tura 1,26% Kandydat nie przeszedł do II tury
2010
Tomasz Nałęcz[12] Kandydat wycofał się
Wyniki w wyborach do Parlamentu Europejskiego
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty Zmiana L. miejsc dla Polski
2009[13] 0 Red Arrow Down.svg 4[14] 50
2014[15] 0 51

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat kongresu założycielskiego Partii Demokratycznej
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Partii Demokratycznej – demokraci.pl

Przypisy

  1. Według komentarza działacza partii Fryderyka Popiel-Schneidera pod artykułem.
  2. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 536. ISBN 978-83-240-2130-7.
  3. Kuźniak przewodniczącą Partii Demokratycznej. rp.pl, 10 stycznia 2009. [dostęp 4 września 2011].
  4. Uchwała Rady Krajowej Partii Demokratycznej – demokraci.pl z dnia 25 kwietnia 2010 r.. demokraci.pl. [dostęp 4 września 2011].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011
  6. 10 listopada – Nowe Otwarcie Partii Demokratycznej. demokraci.pl, 10 listopada 2012. [dostęp 12 lutego 2013].
  7. Ruch Palikota i Partia Demokratyczna będą tworzyć nową partię. rp.pl, 4 września 2013. [dostęp 6 października 2013].
  8. Celiński: nie ma jeszcze decyzji Partii Demokratycznej ws. dołączenia do Palikota. onet.pl, 6 października 2013. [dostęp 6 października 2013].
  9. Serwis PKW – Wybory 2014
  10. Demokraci a związki partnerskie. demokraci.pl. [dostęp 4 września 2011].
  11. W ramach koalicji Lewica i Demokraci.
  12. Wspólnie z SDPL.
  13. W ramach koalicji Porozumienie dla Przyszłości.
  14. W stosunku do UW.
  15. W ramach koalicji Europa Plus.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]