Partia Pracujących Belgii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Partij van de Arbeid van België
Parti du Travail de Belgique
Lider Peter Mertens
Data założenia 1979
Deklarowana
ideologia polityczna
leninizm, maoizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm
Członkostwo
międzynarodowe
International Meeting of Communist and Workers' Parties,
International Communist Seminar
Młodzieżówka Comac
Obecni posłowie 2
strona oficjalna (wersja niderlandzka)
strona oficjalna (wersja francuska)

Partia Pracujących Belgii (nid. Partij van de Arbeid van België, PVDA; fr. Parti du Travail de Belgique, PTB) – belgijska lewicowa partia polityczna skupiająca zarówno Flamandów, jak i Walonów[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie zostało założone przez radykalnych studentów, początkowo jako organizacja młodzieżowa – SVB – Studenten VakBeweging. Ugrupowanie przeprowadzało antyrasistowskie wiece i zorganizowało akcje solidarnościowe ze strajkującymi górnikami w Limburgii, Afroamerykanami czy ruchami antykolonialnymi w krajach Trzeciego Świata. Wkrótce organizacja zaczęła wydawać periodyk pod nazwą AMADA a nazwa to została przyjęta także w stosunku do organizacji. W 1979 roku odbył się pierwszy kongres organizacji na którym podjęto decyzję o zmianie nazwy na PVDA-PTB. W okresie zimnej wojny opowiadała się po stronie NATO przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Partia Pracujących Belgii zorganizowała cykl spotkań na które zaprosiła przedstawiciela ambasady Stanów Zjednoczonych[2]. W wyborach samorządowych w 2006 roku w okręgu Zelzate partia odnotowała największe poparcie w historii – 21,67%.

W wyborach w 2007 roku partia uzyskała wynik 0,88% we Flandrii i 0,81% w Walonii. W wyborach samorządowych w 2009 roku partia zdobyła 1,04% we Flandrii i 1,24% w Walonii. W wyborach do europarlamentu w tym samym roku partia uzyskała poparcie 0,98% wśród Flamandów i 1,16% wśród Walonów. W wyborach w 2010 roku partia uzyskała 1,4% poparcia do Izby Reprezentantów i 1,4% do Senatu. W niektórych kantonach poparcie dla ugrupowania przekraczało od 4 do 9,8%[3]. W 2014 roku po raz pierwszy wkroczyła do parlamentu zdobywając 3,72% głosów[4].

Jej założycielem i długoletnim przywódcą był Ludo Martens.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]