Blok Petra Poroszenki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Partia Solidarność)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Partia Solidarność
Bloc Petro Poroshenko.png
Lider Petro Poroszenko, Jurij Łucenko
Data założenia 28 lutego 2001
Adres siedziby Kijów
strona oficjalna

Blok Petra Poroszenki (ukr. Блок Петра Порошенка) – ukraińska partia polityczna, zarejestrowana w 2001. Do 2014 istniejąca pod nazwą Partia Solidarność (ukr. Партія „Солідарність”).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie zawiązano 28 lutego 2001. Kilka miesięcy później zostało przejęte przez grupę deputowanych-biznesmenów z Petrem Poroszenką na czele, który objął funkcję przewodniczącego i powołał frakcję Partii Solidarność w Radzie Najwyższej III kadencji. PS wkrótce podpisała porozumienie z Blokiem Nasza Ukraina jako jeden z 10 formalnych uczestników i jako jeden z 5 głównych podmiotów bloku (obok NRU, UNP, PRP i grupy Wiktora Juszczenki reprezentowanej formalnie przez Młodzieżową Partię Ukrainy).

W wyborach parlamentarnych w 2002 partia uzyskała z list koalicji kilkanaście mandatów, przy czym kilku jej deputowanych wkrótce przeszło na stronę Łeonida Kuczmy i Wiktora Janukowycza. W wyborach prezydenckich w 2004 PS wsparła Wiktora Juszczenkę. W 2005 jej liderzy i większość działaczy (w tym wszyscy posłowie) przeszli do nowej formacji, Ludowego Związku „Nasza Ukraina”. Partia Solidarność formalnie nie została rozwiązana, jednak zaprzestała jakiejkolwiek działalności, nie przeprowadzała też wyboru nowego przewodniczącego i nie wystawiała własnych list w kolejnych wyborach.

W 2013 nowym przewodniczącym został poseł Jurij Steć, a partia formalnie stała się zapleczem Petra Poroszenki, wybranego w maju 2014 na prezydenta Ukrainy. W sierpniu tegoż roku ugrupowanie zmieniło nazwę, a jego nowym przewodniczącym został Jurij Łucenko[1]. Zmiany te wiązały się z przygotowaniami do przedterminowych wyborów parlamentarnych zaplanowanych na październik. Niezmieniona w stosunku do poprzednio obowiązującej ordynacja wyborcza umożliwiała wystawianie list krajowych wyłącznie pojedynczym partiom politycznym, BPP we wrześniu podpisał w związku z tym porozumienie o wspólnym starcie z ugrupowaniem UDAR byłego boksera i mera Kijowa Witalija Kłyczki[2], którego przedstawiciele formalnie figurowali jako bezpartyjni.

Listę wyborczą BPP otworzył Witalij Kłyczko, za nim w pierwszej dziesiątce znaleźli się Jurij Łucenko, lekarka i aktywistka społeczna Olha Bohomołeć, wicepremier Wołodymyr Hrojsman, poseł i lider krymskich Tatarów Mustafa Dżemilew, znany z aktywności w trakcie kryzysu krymskiego pułkownik Julij Mamczur, parlamentarzyści Marija Matios, Mykoła Tomenko, Iryna Heraszczenko i Witalij Kowalczuk[3].

Ostatecznie w głosowaniu z 26 października 2014 Blok Petra Poroszenki otrzymał ponad 3,4 miliona głosów (21,81%), zajmując drugie miejsce wśród komitetów wyborczych i przegrywając nieznacznie Frontem Ludowym[4]. Przełożyło się to na 63 mandaty poselskie z listy krajowej[5], ponadto 69 kandydatów BPP zwyciężyło w okręgach jednomandatowych[4], zwiększając łączną liczbę deputowanych bloku do 132 osób (o 50 więcej niż ugrupowanie Front Ludowy). Już kilka dni po wyborach akces do frakcji BPP zgłosiło również kilkunastu deputowanych wybranych jako kandydaci niezależni[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Poroshenko wants coalition to be formed before parliamentary elections (ang.). interfax.com.ua, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-30].
  2. Блок Петра Порошенка і УДАР підуть на вибори разом (ukr.). tvi.ua, 2 września 2014. [dostęp 2014-11-08].
  3. Виборчі списки Блоку Петра Порошенка (ukr.). pravda.com.ua, 19 września 2014. [dostęp 2014-11-08].
  4. 4,0 4,1 Serwis CVK – Wybory 2012 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].
  5. ЦВК обробила 100% протоколів. „Свобода” не пройшла (ukr.). pravda.com.ua, 7 listopada 2014. [dostęp 2014-11-08].
  6. До фракції Порошенка увійдуть 150 депутатів – Луценко (ukr.). unian.net, 31 października 2014. [dostęp 2014-11-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]