Partycypacja obywatelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Partycypacja obywatelska – zespół działań i metod uczestnictwa obywateli w określaniu i rozwiązywaniu własnych problemów. Podstawą partycypacji jest uznanie legalności wybranej demokratycznie władzy i partnerstwo władz z grupami i organizacjami mieszkańców. Opiera się ona również na założeniu, że udział obywateli w zarządzaniu demokratycznym państwem nie powinien być ograniczony wyłącznie do udziału w wyborach.

Kroki w rozwoju zasad obywatelskiego uczestnictwa[edytuj | edytuj kod]

  1. Podstawa: Informacja (władza mówi do obywateli)
  2. Krok I: Opozycja (obywatele wyrażają sprzeciw)
  3. Krok II: Odpowiedzi (władza wyjaśnia obywatelom)
  4. Krok III: Konsultacje (władza wysłuchuje obywateli)
  5. Krok IV: Partnerstwo (obywatele razem z władzami)
  6. Szczyt: Samozarządzanie (obywatele załatwiają swoje własne sprawy)

Obywatele sami określają, co dla nich stanowi największy problem i w jaki sposób byłoby najlepiej go rozwiązać. Zadaniem władz jest wspomożenie ich w realizacji zadania.

Partycypacja obywatelska zaczyna się tam, gdzie władze konsultują rozwiązanie problemu z obywatelami przed podjęciem decyzji.

Zakres spraw podlegających partycypacji[edytuj | edytuj kod]

  • zagospodarowanie przestrzenne
  • komunikacja
  • ekologia
  • bezpieczeństwo
  • wizja i przyszłość
  • problemy społeczne (bieda, bezrobocie)

Techniki partycypacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • konsultacje społeczne
  • dostęp do informacji publicznej
  • referendum
  • obywatelska inicjatywa ustawodawcza
  • kontakt z radnym, prezydentem
  • składanie wniosków, petycji
  • pośrednie ciała przedstawicielskie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • ABC samorządu terytorialnego, Warszawa 2006
  • Ł. Krzyżanowska, Ł. Facjejew "Partycypacja obywatelska w Polsce", Fundacja im. Stefana Batorego 2009

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]