Partyzantka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Partyzant po lewej jest uzbrojony w pistolet maszynowy PPD-40, zaś jego towarzysz w karabin Mosin (z bagnetem) i niemiecki bagnet u pasa oraz dwa granaty RGD-33, wrzesień 1943 roku
Białoruscy partyzanci w pobliżu Połocka
Commons in image icon.svg

Wojna partyzancka – jedna z najstarszych form walki zbrojnej, polegająca na działaniach nieregularnych przy poparciu ludności i skierowana przeciwko okupantowi (zaborcy), lub w czasie walki przeciw rodzimym niepopularnym rządom. Działania partyzantki to szybkie ataki nękające, przeprowadzane z ukrycia, z przygotowaniem zasadzek, czasami w kooperacji z armią regularną (własną bądź sprzymierzoną) i podporządkowane ogólnym celom strategicznym.

W określonych warunkach partyzantka może przybierać formę wojny partyzanckiej (np. Hiszpania w latach 1807-1814, zaplecze frontu wschodniego w czasie II wojny światowej). Powodzenie wojny partyzanckiej zależy od poparcia przez szerokie kręgi społeczeństwa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cezary Chlebowski: Reportaż z tamtych dni. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988. ISBN 83-03-00654-1.
  • Cezary Chlebowski: Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie. Warszawa: Cezary Chlebowski, 1993. ISBN 83-85021-07-8.
  • Marcin Kamler (red.): PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13506-9.
  • pod red. Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 103.