Parzystość T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Transformacja[edytuj | edytuj kod]

Odbicie czasowe, odbicie T - transformacja funkcji polegająca na zmianie znaku upływu czasu.

 T f(x, y, z, t) = f(x, y, z, -t)

Złożenie dwóch odbić czasowych jest przekształceniem tożsamościowym.

W mechanice kwantowej definiuje się operator odwrócenia czasu T, jednak nie zmienia on kierunku upływu czasu, ponieważ jest operatorem antyunitarnym.

Gdyby operator ten był unitarny, to cząstki poddane jego działaniu miałyby ujemną energię. Nie obserwuje się takich cząstek, dlatego zmieniono jego definicję. Antyunitarny operator odwrócenia czasu zmienia zwrot wszystkich pędów oraz spinów, oraz dodatkowo zamienia każdy operator na jego hermitowskie sprzężenie (np. z operatorów kreacji czyni operatory anihilacji).

Wielkość fizyczna[edytuj | edytuj kod]

Wartość własną operatora odwrócenia czasu nazywa się parzystością czasową. Wielkość tę definiuje się czysto formalnie, ponieważ nie ma ona żadnego znaczenia fizycznego. Każde pole można poddać skończonemu przekształceniu, które zmieni jego parzystość czasową na przeciwną. Cząstkom przypisuje się jednak dla wygody różne wartości parzystości.

Parzystość czasowa może przyjmować wyłącznie wartości 1 i -1.

Symetria[edytuj | edytuj kod]

Przez długi czas wierzono, że w świecie fizycznym zachodzi symetria względem odwrócenia czasu. Obecnie wiadomo, że to nieprawda.

Istnieje cząstka zwana mezonem K (kaon), której antycząstka rozpada się w inny sposób niż cząstka wyjściowa.

Konsekwencją pogwałcenia symetrii T jest inna ilość materii i antymaterii we Wszechświecie.

Ponieważ obowiązuje ścisła symetria względem przekształcenia CPT, naruszenie symetrii T implikuje naruszenie symetrii CP.