Paschał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paschał

Paschał to duża woskowa świeca (z wosku pszczelego), którą zapala się w wigilię paschalną i ustawia w centrum prezbiterium lub obok ambony na czas Okresu wielkanocnego. Jest symbolem zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.

Obrzęd poświęcenia ognia i zapalenia paschału w wigilię paschalną nazywa się lucernarium (liturgia światła). W czasie tego obrzędu na paschale należy wyryć krzyż (symbol męki Chrystusa). Pięć otworów z czerwonymi ziarnkami kadzidła symbolizuje zbawcze rany Chrystusa, natomiast wyryty rok bieżący i greckie litery Alfa i Omega(Α i Ω) oznaczają, że do Chrystusa należy czas i wieczność. On jest początkiem i końcem.

Następnie Paschał jest wnoszony w procesji do Kościoła z trzykrotnym śpiewem "Światło Chrystusa". Od Paschału zapala się świece uczestników liturgii. Następnie jest odśpiewane orędzie paschalne- Exsultet mające na celu wychwalenie Chrystusa przynoszącego światło.

Poza okresem wielkanocnym Paschał stawia się koło chrzcielnicy i od niego zapala się świecę chrzcielną. Symbolizuje to narodzenie się dziecka dla królestwa Bożego.

Odnowione po Soborze Watykańskim II obrzędy pogrzebu nakazują umieszczanie zapalonego paschału obok trumny w czasie Mszy św. pogrzebowej. Zwyczaj ten symbolizuje naukę o zmartwychwstaniu Chrystusa, które zapowiadając zmartwychwstanie umarłych, stawia we właściwym świetle tajemnicę śmierci człowieka.