Pasmo 136 kHz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pasmo 136 kHz (zaliczone do fal długich, z racji długości fali, która wynosi 2200 m) – najniższe pasmo fal radiowych przydzielone krótkofalowcom w większości krajów. Polskim krótkofalowcom, posiadającym zezwolenie kategorii I udostępnione zostało w roku 2003.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Maksymalna moc nadajnika przyznana do pracy w Polsce wynosi 1 W EIRP emisją A1A[1]. Największym problemem tego pasma jest sprawność anten rzadko przekraczająca 1%. Ze względu na małe moce stosuje się głównie wolnoanalizującą telegrafię QRSS. Czas trwania kropki wynosi od 3 sekund (QRSS3) do 240 sekund (QRSS240). Pracuje się również standardową telegrafią, ale zapewnia ona dużo słabsze zasięgi niż QRSS.

Do pracy stosuje się głównie anteny pionowe „T” lub odwrócone „L”. Anteny mają bardzo małą rezystancję promieniowania, rzędu miliomów, i w porównaniu z rezystancją strat rzędu kilku omów skutkuje to małą sprawnością anten. Istotnym parametrem decydującym o sprawności jest wysokość zawieszenia anteny. Prowadzone są również eksperymenty z nadawaniem za pomocą magnetycznych anten pętlowych. Ich zaletą jest mniejszy wpływ ziemi, ale sprawność pogarsza niska impedancja wejściowa. Jako anteny odbiorcze dobrze sprawdzają się wielozwojowe anteny pętlowe lub anteny Beverage.

W paśmie 136 kHz należy stosować moce doprowadzone większe niż 100 W. Zwykle buduje się wzmacniacze mocy na tranzystorach w klasie E.

Propagacja[edytuj | edytuj kod]

Rekord światowy amatorskiej łączności w paśmie 2200 m należy do stacji rosyjskiej UA0LE i wynosi 10311 km. Najdalszy odbierany sygnał należy do stacji brytyjskiej G3AQC, który odbierał stację nowozelandzką ZL4OL w odległości 19159 km.

Podział pasma 136 kHz[edytuj | edytuj kod]

Częstotliwość
w kHz
Rodzaje emisji i przeznaczenie
135,7 – 136,0
Testy i kanał transatlantycki
136,0 – 137,4
Telegrafia
137,4 – 137,6
Nietelegraficzne, cyfrowe rodzaje pracy
137,6 – 137,8
Wolnoanalizująca telegrafia (wyśrodkowane na 137,7 kHz)

Przypisy

  1. Dz. U. z 2005 r. Nr 134, poz. 1127 – Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]