Pasmo 500 kHz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pasmo 500 kHz (600 m) – pasmo radiowe w zakresie fal hektometrowych, przyznane krótkofalowcom w niektórych krajach.

Propagacja[edytuj | edytuj kod]

Na północy Polski możliwy jest codzienny odbiór stacji z Niemiec, Czech, Szwecji i Belgii. W miesiącach zimowych możliwy jest codzienny odbiór z Wielkiej Brytanii.

Pasmo 500 kHz przydaje się doskonale w łącznościach kryzysowych (do ok. 200 km), niezależnie od stanu jonosfery[1].

Kraje, w których praca jest dozwolona[2][edytuj | edytuj kod]

Kraj Częstotliwość w kHz Maksymalna moc
nadajnika (W)
Licencja Uwagi
 Belgia
501–504
5 EIRP
CW i QRSS, maks. szerokość emisji 100 Hz
 Chorwacja
493–510
Specjalne zezwolenie dla stacji 9A5K do 30 maja 2011
 Czechy
505–505,2
1 EIRP
 Dania
specjalne zezwolenie
 Hiszpania
501–504
5 EIRP
specjalne zezwolenie
maks. szerokość emisji 100 Hz, zezwolenia ważne do 31 maja 2011
 Holandia
501–504
5 EIRP
specjalne zezwolenie
maks. szerokość emisji 100 Hz
 Irlandia
501–504
10 EIRP
 Islandia
493–510
100
specjalne zezwolenie
zezwolenia do końca 2010
 Kanada
504–509
specjalne zezwolenie
 Niemcy
505,0–505,2
9 EIRP
Pasmo nie jest traktowane
jako krótkofalarskie, licencja płatna
wyłącznie radiolatarnie, prefiks dla stacji DI
 Norwegia
493–510
100
emisja A1A (CW)
 Nowa Zelandia
505–515
25 EIRP
maks. szerokość emisji 200 Hz
 Stany Zjednoczone
505–510
20 ERP
Stacja WD2XSH: zakres 495-505 kHz, emisja CW, PSK, WSPR, moc 20 W ERP
Stacja WE2XGR zakres 505-515 kHz, emisja CW, DIGI i SSB, moc 200 W ERP
 Szwecja
501–507
20 EIRP
Stacje SM6BHZ i SM6BGP posiadają specjalne zezwolenie
 Wielka Brytania
501–504
10 EIRP

Przypisy