Pasmo 60 m

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pasmo 60 m (5 MHz) jest stosunkowo nowym (od roku 2002) pasmem amatorskim, dostępnym tylko w kilku krajach, m.in. w USA, Wielkiej Brytanii, Norwegii, Finlandii, Danii, Irlandii i Islandii[1].

W większości krajów obowiązuje "kanałowy" przydział pasma. W Stanach Zjednoczonych praca dopuszczona jest tylko w górnej wstędze bocznej. Amatorski sprzęt radiowy produkcji japońskiej lub chińskiej często nie obsługuje tego pasma, ponieważ nie jest ono dostępne w tych krajach. Możliwe jest jednak zmodyfikowanie fabrycznych urządzeń do pracy amatorskiej na tych częstotliwościach zgodnie z warunkami licencji amatorskich[2].

Propagacja[edytuj | edytuj kod]

Rozprzestrzenianie się fal radiowych w paśmie 60 m wykorzystuje trzy odrębne mechanizmy:

Globalna komunikacja możliwa jest podczas przechodzenia Gray Line oraz w warunkach nocnych z ponad 70 krajami świata.

Aktualnie w paśmie 60 m czynni są krótkofalowcy z około 90 krajów. Ci, którzy nie mają możliwości pracy (nadawania), monitorują pasmo i wystawiają raporty ze słyszalności na stronie DX Clustera http://www.dxwatch.com

Zgodnie z rekomendacją ITU nr SM.1135 – "SINPO and SINPFEMO codes", do wystawiania raportów, zamiast tradycyjnych raportów RST używa się kodów SINPO.

Podział pasma i lista kanałów[3][edytuj | edytuj kod]

Nazwa kanału Częstotliwość
USB
w kHz
Częstotliwość
środkowa
w kHz
Kraj Przeznaczenie
102,0 5102,0 5103,5  Australia WIA / WICEN
Kanał ratowniczy
167,5 5167,5 5169,0 Alaska Alaska Kanał ratowniczy
194,5 5194,5 5196,0  Niemcy Radiolatarnia DRA5[4]
250,0~307,0 5250,0~5307,0
(VFO)
5251,5~5308,5  Bangladesz Limit pasma
5250~5310 kHz
258,5 5258,5 5210,0  Wielka Brytania
 Grenlandia
 Kanada
Kanał FA

Tylko eksperymenty
260,0~410,0 5260,0~5407,0
(VFO)
5261,5~5408,5  Norwegia Limit pasma
5260~5410 kHz
267,5 5267,5 5269,0  Kanada Tylko eksperymenty
278,5 5278,5 5280,0  Wielka Brytania
 Finlandia
 Islandia
 Grenlandia
Kanał FB



288,5 5288,5 5290,0  Wielka Brytania
 Finlandia
 Islandia
 Grenlandia
 Kanada
Kanał FC



Tylko eksperymenty
298,5 5298,5 5300,0  Finlandia
318,5 5318,5 5320,0  Kanada Tylko eksperymenty
327,5 5327,5 5329,0  Kanada Tylko eksperymenty
330,5 5330,5 5332,0  Stany Zjednoczone
 Finlandia
 Islandia
Saint Lucia Saint Lucia
346,5 5346,5 5348,0  Stany Zjednoczone
 Finlandia
 Islandia
Saint Lucia Saint Lucia
355,0 5355,0 5356,5  Australia WIA / WICEN
Kanał ratowniczy
366,5 5366,5 5368,0  Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Finlandia
 Islandia
 Grenlandia
Kanał FK




371,5 5371,5 5373,0  Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Finlandia
 Islandia
 Grenlandia
Saint Lucia Saint Lucia
Kanał FL





398,5 5398,5 5400,0  Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Finlandia
 Islandia
 Grenlandia
Kanał FE




403,5 5403,5 5405,0  Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Islandia
Saint Lucia Saint Lucia
 Kanada
Kanał FM



Tylko eksperymenty

Pasmo 60 m w Wielkiej Brytanii[edytuj | edytuj kod]

Ten segment częstotliwości znany jako 60 meters band jest przedmiotem aktywnych badań ze względu na jego właściwości propagacji. W Wielkiej Brytanii badania te znane są pod nazwą Five Megs Experiment.

Istnieje kilka dodatkowych ograniczeń np. niedozwolone jest "łamanie" znaków przez /m (radiostacje przenośne) lub /mm (praca na morzu) oraz obowiązuje ograniczenie mocy nadajnika do 200 W PEP. Pasmo to używane jest również do łączności wykorzystujących cyfrowe rodzaje emisji, takie jak PSK31, MFSK, SSTV i Hellschreiber.

W paśmie 60 m aktywne są także radiolatarnie pracujące zmiennymi mocami: GB3RAL (IO91IN), GB3WES (IO84QN) oraz GB3ORK (IO89JA)[5].

Instrukcje do pracy w paśmie 60 metrów w Wielkiej Brytanii określone są na stronach RSGB[6].

Obowiązujące kanały używane do pracy w paśmie 60 metrów w Wielkiej Brytanii:

Pasmo 60 metrów 5258,5 5278,5 5288,5 5366,5 5371,5 5398,5 5403,5
 Wielka Brytania FA FB FC FK FL FE FM
Uwaga: w Wielkiej Brytanii moc jest ograniczona do 200 W oraz stosuje się kanały o szerokości pasma 3kHz.
Częstotliwość 5403,5 kHz jest wspólna dla USA, Wielkiej Brytanii, Norwegii i Danii.
Kanał FC używany jest przez radiolatarnie.

Pasmo 60 m w Danii i Norwegii[edytuj | edytuj kod]

Pasmo 60 metrów początek 5310,0 5335,0 5355,0 5375,0 5403,5 koniec
 Norwegia
 Dania
5260.0 5250.0 Wywołanie CW QRP Emisje cyfrowe Wywołanie krajowe USB Wywołanie USB 5410.0 5450.0
Uwaga: pasmo 60 metrów w Norwegii 5260-5410 kHz, w Danii 5250-5450 kHz.
W Danii moc nadajnika ograniczona jest do 1 kW.
Częstotliwość 5403,5 kHz jest wspólna dla USA, Wielkiej Brytanii, Norwegii i Danii.

Pasmo 60 m w USA[edytuj | edytuj kod]

Pasmo 60 metrów stało się dostępne dla amerykańskich krótkofalowców w 2003 r.[7]. Dozwolona jest praca wyłącznie USB. Zabrania się pracy emisjami cyfrowymi.

Kanały używane do pracy w paśmie 60 metrów w USA:

Pasmo 60 metrów 5330 – 5406
 Stany Zjednoczone 5330,5 5346,5 5366,5 5371,5 5403,5
Licencje:
General, Advanced, Extra
Uwaga: Dozwolona jest praca wyłącznie USB, szerokość pasma 2,8 kHz (emisja 2K80J3E), moc 50 W PEP ERP w stosunku do dipola półfalowego na częstotliwości nośnej wskazanej w tym wykresie.
Częstotliwość 5403,5 kHz jest wspólna dla USA, Wielkiej Brytanii, Norwegii i Danii.

Pasmo 60 metrów w innych krajach[edytuj | edytuj kod]

Stacje irlandzkie otrzymały pozwolenie na pracę w paśmie 60 m na początku 2008 roku. Dopuszczalna szerokość pasma 3 kHz, częstotliwości środkowe 5280 kHz, 5400 kHz, 5405 kHz oraz 5290 kHz tylko dla radiolatarni.

Odnotowano także działalność w paśmie 5 MHz podczas ekspedycji DX w Kenii (5Z4HW), na Wyspie Wniebowstąpienia (ZD8I) oraz w Rosji, Kolumbii i Meksyku.

Niektóre kraje niechętnie wydają zezwolenia krótkofalowcom na pracę w tym paśmie, a jeśli już to nastąpi, to wyjątkowych przypadkach, po indywidualnych wnioskach na zasadzie drugorzędności i często na czas określony.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy