Pasmo Bukowicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pasmo Bukowicy
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Zewnętrzne Karpaty Zachodnie
Podprowincja Beskidy Środkowe
Makroregion Beskid Niski
Mezoregion Pasmo Bukowica
Zajmowane
jednostki
administracyjne
woj. podkarpackie
Strumień u podnóży Pasma Bukowicy

Pasmo Bukowicypasmo górskie w północno-wschodniej części Beskidu Niskiego.

Pasmo Bukowicy leży między doliną Wisłoka na zachodzie a doliną Osławy na wschodzie. Właściwe pasmo ciągnie się na długości około 13 km z północnego zachodu na południowy wschód, od doliny Wisłoka w Puławach Dolnych do dolinki potoku Płonka na południe od Karlikowa. W kierunku północnym przedłużeniem pasma jest ramię ze szczytami Polana i Spalony Horbek, schodzące ku dolinie Wisłoka nad wsią Pastwiska. W kierunku południowo-wschodnim geometrycznym przedłużeniem Pasma Bukowicy (w węższym pojęciu) poza doliną Płonki jest pasemko Połońskiego Wierchu (zwanego też Szerokim Łanem) i Rzepedki, długości ok. 6 km, schodzące ku dolinie Osławy w Szczawnem. Natomiast orograficznym przedłużeniem jest przesunięte bardziej na południe i oddzielone od poprzedniego doliną potoku Rzepedka pasemko Kamienia i Długiego Łazu, długości ok. 6,5 km, schodzące nad dolinę Osławicy w Rzepedzi. Całkowita długość pasma (w szerszym rozumieniu) wynosi ok. 23 km, natomiast szerokość od 6 do 9 km.

W kierunku południowo-wschodnim Bukowica przez Osławę graniczy z pasmem Beskidu Lesistego (Bieszczady Zachodnie). W kierunku północnym i północno-wschodnim przechodzi w Pogórze Bukowskie. Na przełomie Wisłoka w Rudawce Rymanowskiej, na stokach ścian Olzy znajduje się największą w polskich Karpatach odkrywka łupków menilitowych.
Najwyższe i najważniejsze kulminacje tego pasma to:

Osadnictwo[edytuj | edytuj kod]

U podnóża Bukowicy dopiero od II poł. XV wieku zaczęły powstawać wsie, lokowane tylko i wyłącznie na prawie wołoskim. Były to miejscowości Wernejówka, Puławy, Tokarnia, Wola Piotrowa, Karlików, Płonna, Rzepedź, Wisłok Wielki, Przybyszów i Polany Surowiczne. Wsie te okalały wieńcem całe pasmo górskie, większość z nich już nie istnieje.

Grupy etnograficzne[edytuj | edytuj kod]

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Szlaki piesze[edytuj | edytuj kod]

  • szlak turystyczny żółty Kanasiówka (823 m n.p.m.) – Wisłok Wielki – grzbiet Pasma Bukowicy ok. 1 km na północny zachód od szczytu Tokarnia (778 m n.p.m.) – Wola Piotrowa (biegnie w poprzek Pasma Bukowicy)
Bukowica część północno-zachodnia, rzeka Wisłok w Puławach

Wyciągi narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Baza noclegowa[edytuj | edytuj kod]

Gospodarstwa agroturystyczne znajdują się m.in. w miejscowościach: Puławy, Tokarnia, Nagórzany, Nadolany, Nowotaniec, Bukowsko, Wola Sękowa, Wola Piotrowa, Karlików, Płonna, Szczawne, Rzepedź, Wisłok Wielki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Beskid Niski. Mapa turystyczna 1:50 000, wyd. Compass, Kraków 2004, ISBN 83-89165-54-6;
  • Krukar Wojciech, Kryciński Stanisław, Luboński Paweł, Olszański Tadeusz A. i in.: Beskid Niski. Przewodnik, wyd. II poprawione i aktualizowane, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ISBN 83-85557-98-9;
  • Krukar Wojciech: Bukowica, w: "Magury 89", wyd. Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich, Warszawa 1989, s. 45-50;
  • Krygowski Władysław: Beskid Niski, Pogórze Ciężkowickie (część wschodnia) i Pogórze Strzyżowsko-Dynowskie (część zachodnia), wyd. II poprawione i uzupełnione, wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1977.