Paszczak papuaski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paszczak papuaski
Podargus papuensis[1]
(Quoy i Gaimard, 1830)
Paszczak papuaski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Rząd lelkowe
Rodzina paszczaki
Rodzaj Podargus
Gatunek paszczak papuaski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Paszczak papuaski, zmrocznik papuaski[3] (Podargus papuensis) – gatunek ptaka z rodzaju Podargus. Jest największym przedstawicielem rodziny paszczaków i całego rzędu lelkowych[3]. Występuje w lesistych obszarach Australii, Indonezji, Papui Nowej Gwinei oraz na pomniejszych wyspach[4].

Wyróżnia się trzy podgatunki: P. p. papuensis, P. p. baileyi oraz P. p. rogersi[5]

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczne dla wszystkich paszczaków są wielkie głowy i szerokie dzioby, jakby nieproporcjonalne do reszty wąskiego ciała z długimi, szpiczasto zakończonymi skrzydłami i ogonem. Wokół dzioba wystają szczeciniaste pióra. Całość upierzenia utrzymana jest w tonacji szaro-rdzawej z wzorami imitującymi korę drzew, która jest naturalnym tłem dla odpoczywającego w dzień ptaka. Samce są nieco większe i o wzorach bardziej "marmurkowych". Samice zaś mają więcej barwy rudej. Oczy są duże i czerwone, nogi krótkie i krępe. Podgatunek P. p. baileyi jest nieco mniejszy i ciemniejszy od typowych przedstawicieli, natomiast P. p. rogersi jest większy i jednocześnie jaśniejszy[4].

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała: 50–60 cm
  • Masa ciała: 300–570 g[3]

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Tropikalne i subtropikalne lasy niżej położonych obszarów, przy czym unika najbardziej wilgotnych i gęstych zadrzewień.

W dzień paszczaki papuaskie odpoczywają ukryte wśród wysokich drzew

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Aktywny nocą, podczas której poluje na drobne zwierzęta. Dzień spędza, podobnie jak sowy, przyczajony przy pniu lub na grubej gałęzi. Głośne odgłosy paszczaków papuaskich przypominają gwizdanie lub wycie ('uuuum') i jest słyszane głównie tuż po zmierzchu i przed samym świtem. Prowadzą raczej samotniczy tryb życia, łącząc się jedynie w pary.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się owadami, jaszczurkami, żabami i małymi gryzoniami. Istnieje teoria, że wydzielany z gardzieli paszczaka odór przyciąga muchy, obserwowano bowiem paszczaki przyczajone z otwartym dziobem i łapiące siadające w dziobie owady[6].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Okres rozrodczy przypada pomiędzy sierpniem a styczniem[4]. Ptaki tworzą stałe pary na lata. Gniazdo stanowi kilka patyków ułożonych w rozwidleniu grubszych gałęzi. Samica składa 1–2 białe jaja. Wysiadują obydwoje rodzice przez 25–27 dni.

Przypisy

  1. Podargus papuensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Podargus papuensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Penny Olsen: Sowy i lelkowate (w:) Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 350-352. ISBN 83-85152-34-2.
  4. 4,0 4,1 4,2 Field Guide to the Birds of Australia. Sydney: HarperCollinsPublishers, 1997, s. 308. ISBN 0-207-18013-X. (ang.)
  5. Paszczak papuaski w bazie Avibase. [dostęp 11 listopada 2011].
  6. Sposób paszczaków na muchy (ang.). [dostęp 11 listopada 2011].