Paszczak papuaski
| Paszczak papuaski | |
| Podargus papuensis[1] | |
| (Quoy i Gaimard, 1830) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Rząd | lelkowe |
| Rodzina | paszczakowate |
| Podrodzina | paszczaki |
| Rodzaj | Podargus |
| Gatunek | paszczak papuaski |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Paszczak papuaski, zmrocznik papuaski[3] (Podargus papuensis) – gatunek ptaka z rodzaju Podargus. Jest największym przedstawicielem rodziny paszczakowatych i całego rzędu lelkowych[3]. Występuje w lesistych obszarach Australii, Indonezji, Papui Nowej Gwinei oraz na pomniejszych wyspach[4].
Wyróżnia się trzy podgatunki: P. p. papuensis, P. p. baileyi oraz P. p. rogersi[5]
Spis treści |
Opis gatunku [edytuj]
Charakterystyczne dla wszystkich paszczaków są wielkie głowy i szerokie dzioby, jakby nieproporcjonalne do reszty wąskiego ciała z długimi, szpiczasto zakończonymi skrzydłami i ogonem. Wokół dzioba wystają szczeciniaste pióra. Całość upierzenia utrzymana jest w tonacji szaro-rdzawej z wzorami imitującymi korę drzew, która jest naturalnym tłem dla odpoczywającego w dzień ptaka. Samce są nieco większe i o wzorach bardziej "marmurkowych". Samice zaś mają więcej barwy rudej. Oczy są duże i czerwone, nogi krótkie i krępe. Podgatunek P. p. baileyi jest nieco mniejszy i ciemniejszy od typowych przedstawicieli, natomiast P. p. rogersi jest większy i jednocześnie jaśniejszy[4].
Średnie wymiary [edytuj]
- Długość ciała: 50–60 cm
- Masa ciała: 300–570 g[3]
Biotop [edytuj]
Tropikalne i subtropikalne lasy niżej położonych obszarów, przy czym unika najbardziej wilgotnych i gęstych zadrzewień.
Tryb życia [edytuj]
Aktywny nocą, podczas której poluje na drobne zwierzęta. Dzień spędza, podobnie jak sowy, przyczajony przy pniu lub na grubej gałęzi. Głośne odgłosy paszczaków papuaskich przypominają gwizdanie lub wycie ('uuuum') i jest słyszane głównie tuż po zmierzchu i przed samym świtem. Prowadzą raczej samotniczy tryb życia, łącząc się jedynie w pary.
Pożywienie [edytuj]
Żywi się owadami, jaszczurkami, żabami i małymi gryzoniami. Istnieje teoria, że wydzielany z gardzieli paszczaka odór przyciąga muchy, obserwowano bowiem paszczaki przyczajone z otwartym dziobem i łapiące siadające w dziobie owady[6].
Rozmnażanie [edytuj]
Okres rozrodczy przypada pomiędzy sierpniem a styczniem[4]. Ptaki tworzą stałe pary na lata. Gniazdo stanowi kilka patyków ułożonych w rozwidleniu grubszych gałęzi. Samica składa 1–2 białe jaja. Wysiadują obydwoje rodzice przez 25–27 dni.
Przypisy
- ↑ Podargus papuensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Podargus papuensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Penny Olsen: Sowy i lelkowate (w:) Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 350-352. ISBN 83-85152-34-2.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Field Guide to the Birds of Australia. Sydney: HarperCollinsPublishers, 1997, s. 308. ISBN 0-207-18013-X. (ang.)
- ↑ Paszczak papuaski w bazie Avibase. [dostęp 11 listopada 2011].
- ↑ Sposób paszczaków na muchy (ang.). [dostęp 11 listopada 2011].
