Pateryk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pateryk (od gr. pater – ojciec) – gatunek literatury hagiograficznej pochodzenia bizantyjskiego.

Pateryki były zwykle zbiorami opowiadań i legend z życia ascetycznych mnichów-eremitów, spędzających czas na umartwianiu się i modlitwie.

Po przyjęciu chrześcijaństwa przez Ruś pateryki stały się popularnym gatunkiem staroruskiej literatury religijnej. Była to literatura przekładowa, mniej lub bardziej dokładnie tłumaczona na język cerkiewnosłowiański. Określony pateryk był zwykle związany z jakimś miejscem – miastem, klasztorem, pustelnią czy rejonem geograficznym. Na średniowiecznej Rusi szczególnie popularne były pateryki Egipski i Synajski oraz Pateryk Rzymski[1].

Przypisy

  1. T. Kołakowski: Piśmiennictwo Rusi Kijowskiej (w. XI - pocz. XIII w.). W: Literatura rosyjska w zarysie. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 15-21. ISBN 8301067586.