Patrick Devedjian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Patrick Devedjian
UMP regional elections IlM 2010-02-18 n05.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1944
Fontainebleau
Minister ds. wdrożenia planu naprawczego Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 5 grudnia 2008
do 13 listopada 2010
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Patrick Devedjian (ur. 26 sierpnia 1944 w Fontainebleau) – francuski polityk ormiańskiego pochodzenia[1], były sekretarz generalny UMP, od 2008 do 2010 minister ds. "ożywienia gospodarczego".

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem ormiańskiego uchodźcy, który opuścił Turcję w związku z ludobójstwem Ormian. W latach 60. krótko należał do skrajnie prawicowej paramilitarnej organizacji Occident[2]. Ukończył paryskie Lycée Condorcet, a następnie studia prawnicze na Uniwersytecie Paryż II. Kształcił się także w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu.

W połowie lat 70. wstąpił do gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Od 1999 do 2001 był rzecznikiem prasowym tej partii.

Od 1983 pełni różne funkcje w administracji terytorialnej. Był merem w miejscowości Antony (do 2002), następnie przez trzy lata drugim wiceburmistrzem. Zasiadał w radzie Hauts-de-Seine, od 2007 zajmuje stanowisko przewodniczącego rady generalnej tego departamentu.

W 1986 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Od tego czasu skutecznie ubiegał się o reelekcję w każdych kolejnych wyborach parlamentarnych. W 2002 powołano go na urząd młodszego ministra (wiceministra podległego Nicolasowi Sarkozy'emu) ds. swobód lokalnych. W 2004 objął tożsame stanowisko w resorcie finansów, odpowiadając za przemysł. Z administracji rządowej odszedł po powołaniu w 2005 nowego rządu, na czele którego stanął Dominique de Villepin. Powrócił wówczas do pracy w parlamencie.

Wbrew oczekiwaniom nie wszedł w skład utworzonego w 2007 gabinetu François Fillona. W tym samym roku został wybrany kolejny raz deputowanym, a następnie sekretarzem generalnym Unii na rzecz Ruchu Ludowego (do której w związku z akcesem całego RPR wstąpił w 2002), stając się tym samym jednym z liderów UMP.

5 grudnia 2008 ponownie wszedł w skład rady ministrów, obejmując nowo utworzony urząd ministra ds. wdrożenia planu naprawczego w związku z kryzysem gospodarczym[3]. Funkcję tę pełnił do 13 listopada 2010. W wyborach parlamentarnych w 2012 uzyskał poselską reelekcję[4], jednak w październiku 2012 Rada Konstytucyjna unieważniła wybory w jego okręgu[5]. Odzyskał go w grudniu tego samego roku w wyniku powtórzonych wyborów[6].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]