Patrick McEnroe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patrick McEnroe
Patrick McEnroe
Patrick McEnroe podczas turnieju legend we French Open 2012
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Oyster Bay
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1966
Manhasset
Wzrost 183 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 1998
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 28 (11 września 1995)
Australian Open SF (1991)
Roland Garros 3R (1991)
Wimbledon 2R (1991, 1992, 1995)
US Open QF (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 16
Najwyżej w rankingu 3 (12 kwietnia 1993)
Australian Open F (1991)
Roland Garros W (1989)
Wimbledon QF (1992, 1993)
US Open QF (1988, 1994)

Patrick McEnroe (ur. 1 lipca 1966 w Oyster Bay) – amerykański tenisista specjalizujący się w grze podwójnej, zwycięzca turniejów ATP World Tour w singlu, jak i deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.

Jest młodszym bratem wybitnego tenisisty, Johna, zwycięzcy siedmiu wielkoszlemowych turniejów w singlu oraz dziewięciu w deblu.

Jako junior McEnroe wygrał w roku 1984 wielkoszlemowy turniej French Open, partnerując Luke'owi Jensenowi. W roku 1988 rozpoczął karierę zawodową. W grze pojedynczej wygrał jeden turniej rangi ATP World Tour w Sydney (1995), pokonując w finale 6:2, 7:6(4) Richarda Fromberga. Ponadto osiągnął również trzy finały, które zakończyły się porażką Amerykanina, najpierw w Chicago (1991), a potem w Auckland i Bazylei (oba w 1994).

W grze podwójnej McEnroe wygrał 16 turniejów rangi ATP World Tour, w tym wielkoszlemowy French Open w roku 1989, kiedy to razem z Jimem Grabbem zwyciężyli w pojedynku finałowym z parą Mansur Bahrami-Éric Winogradsky 6:4, 2:6, 6:4, 7:6. Tegoż samego roku Amerykanin odniósł triumf (z Grabbem) w kończącym sezon turnieju Tennis Masters Cup, pokonując w decydującym meczu duet John Fitzgerald-Anders Järryd 7:5, 7:6, 5:7, 6:3. McEnroe jest również finalistą 21 innych deblowych turniejów, w których ostatecznie został pokonany.

W roku 1993 był w składzie drużyny, która zdobyła Drużynowy Puchar Świata w tenisie ziemnym.

Najwyżej w rankingu singlistów był we wrześniu 1995 roku na 28. miejscu, z kolei w zestawieniu deblistów w kwietniu 1993 roku został sklasyfikowany 3. pozycji.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska olimpijskie
ATP Championship Series
ATP World Series

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1995 Australia Sydney Twarda Australia Richard Fromberg 6:2, 7:6(4)

Finalista (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1991 Stany Zjednoczone Chicago Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone John McEnroe 6:3, 2:6, 4:6
2. 1994 Nowa Zelandia Auckland Twarda Szwecja Magnus Gustafsson 4:6, 0:6
3. 1994 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Republika Południowej Afryki Wayne Ferreira 6:4, 2:6, 6:7(7), 3:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (16)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1984 Stany Zjednoczone Richmond WCT Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone John McEnroe Stany Zjednoczone Kevin Curren
Stany Zjednoczone Steve Denton
7:6, 6:2
2. 1987 Stany Zjednoczone San Francisco Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Grabb Stany Zjednoczone Glenn Layendecker
Stany Zjednoczone Todd Witsken
6:2, 0:6, 6:4
3. 1989 Francja French Open Ceglana Stany Zjednoczone Jim Grabb Iran Mansur Bahrami
Francja Éric Winogradsky
6:4, 2:6, 6:4, 7:6
4. 1989 Wielka Brytania Londyn Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Grabb Australia John Fitzgerald
Szwecja Anders Järryd
7:5, 7:6, 5:7, 6:3
5. 1990 Wielka Brytania Wembley Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Grabb Stany Zjednoczone Rick Leach
Stany Zjednoczone Jim Pugh
7:6, 4:6, 6:3
6. 1991 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Szwajcaria Jakob Hlasek Czechy Petr Korda
Stany Zjednoczone John McEnroe
3:6, 7:6, 7:6
7. 1992 Hiszpania Madryt Ceglana Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Hiszpania Francisco Clavet
Hiszpania Carlos Costa
6:3, 6:2
8. 1992 Australia Sydney Twarda (hala) Stany Zjednoczone Jonathan Stark Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Richey Reneberg
6:2, 6:3
9. 1992 Francja Paryż Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone John McEnroe Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
Republika Południowej Afryki Danie Visser
6:4, 6:2
10. 1993 Stany Zjednoczone Coral Springs Ceglana Stany Zjednoczone Jonathan Stark Stany Zjednoczone Paul Annacone
Stany Zjednoczone Doug Flach
6:4, 6:3
11. 1993 Holandia Rosmalen Trawiasta Stany Zjednoczone Jonathan Stark Republika Południowej Afryki David Adams
Rosja Andriej Olchowski
7:6, 1:6, 6:4
12. 1993 Australia Sydney Twarda (hala) Stany Zjednoczone Richey Reneberg Niemcy Alexander Mronz
Niemcy Lars Rehmann
6:3, 7:5
13. 1994 Nowa Zelandia Auckland Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Kanada Grant Connell
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
6:2, 4:6, 6:4
14. 1994 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Stany Zjednoczone Jared Palmer Republika Południowej Afryki Lan Bale
Republika Południowej Afryki John-Laffnie de Jager
6:3, 7:6
15. 1995 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Jim Grabb Stany Zjednoczone Alex O'Brien
Australia Sandon Stolle
3:6, 7:5, 6:0
16. 1995 Malezja Kuala Lumpur Dywanowa (hala) Australia Mark Philippoussis Kanada Grant Connell
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
7:5, 6:4

Finalista (21)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]