Patty Hearst

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patricia Hearst podczas napadu na bank, krzyczy do obecnych na sali

Patricia Campbell Hearst, znana bardziej jako Patty Hearst (ur. 20 lutego 1954) − dziedziczka fortuny amerykańskiego magnata prasowego Williama Randolpha Hearsta.

O Patty Hearst stało się głośno, gdy 4 lutego 1974 została porwana przez lewicową grupę rewolucyjną Symbionese Liberation Army (SLA). Grupa nie zażądała okupu, ale zwróciła się o zakup żywności i przekazanie jej potrzebującym. Mimo spełnienia żądań porywaczy Patty Hearst nie została uwolniona.

60 dni po porwaniu do mediów trafiło nagrane na taśmę magnetofonową oświadczenie Patty, w którym mówiła o swoim dobrowolnym przystąpieniu do SLA. Twierdziła, że nie doświadczyła prania mózgu, nie jest pod wpływem narkotyków, itp. Oskarżyła swojego ojca o zbrodnie przeciwko ludzkości i oświadczyła, że zrywa ze swoim narzeczonym: "Zmieniłam się – dorosłam. Stałam się świadoma i nie potrafię nigdy powrócić do takiego życia, jakie prowadziłam uprzednio...". 15 kwietnia 1974 podczas napadu na bank okazało się, że jednym z napastników jest sama porwana. Jako członkini SLA miała używać pseudonimu Tania. Brała także udział w innych nielegalnych akcjach SLA.

We wrześniu 1975 Patty Hearst została aresztowana. Podczas procesu utrzymywała, że została zmuszona siłą do przystąpienia do SLA, a swoje działania tłumaczyła jako skutek prania mózgu[1]. Niektórzy uznali jednak jej przypadek jako przykład tzw. syndromu sztokholmskiego, kiedy to zakładnicy utożsamiają się ze swoimi porywaczami i starają im się nawet pomóc. Jednak podczas napadu na bank nieobecni byli porywacze, którzy ją uprowadzili - zostali zabici ponad rok wcześniej w strzelaninie w Los Angeles. Mimo to Hearst została skazana na 7 lat. Później jednak prezydent Jimmy Carter zastosował prawo łaski i skrócił jej karę do 2 lat. Ostatecznej amnestii dokonał Bill Clinton w finalnej serii amnestii prezydenckich, dokonanej przed złożeniem urzędu[2].

Jako aktorka wystąpiła w kilku filmach, ale nie odniosła większego sukcesu.

W 1979 roku wyszła za mąż za swojego dawnego ochroniarza, Bernarda Shawa. Ma z nim dwie córki Gillian Hearst i Lydię Hearst.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jane Alpert. Not Proven. „New York Magazine”, s. 56, 1982-01-11. ISSN 0028-7369. 
  2. Office of Public Affairs: President Clinton's Pardons, January 2001. 2001-01-20. [dostęp 2013-03-09].