Paul-Henri Spaak
| Paul-Henri Spaak | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 stycznia 1899 Schaarbeek, Belgia |
| Data i miejsce śmierci | 31 lipca 1972 Braine-l'Alleud, Belgia |
| Premier Belgii | |
| Przynależność polityczna | Parti Socialiste belge, (Belgijska Partia Socjalistyczna) |
| Okres urzędowania | od 20 marca 1947 do 11 sierpnia 1949 |
| Sekretarz Generalny Paktu Pólnocnoatlantyckiego | |
| Okres urzędowania | od 16 maja 1957 do 21 kwietnia 1961 |
| Poprzednik | Hastings Lionel Ismay |
| Następca | Dirk Stikker |
| Przewodniczący Zgromadzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali | |
| Okres urzędowania | od 23 lipca 1952 do 21 stycznia 1954 |
| Poprzednik | (utworzenie stanowiska) |
| Następca | Alcide De Gasperi |
| Przewodniaczący Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych | |
| Okres urzędowania | od 31 marca 1946 do 20 marca 1947 |
| Poprzednik | (utworzenie stanowiska) |
| Następca | Oswaldo Aranha |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Paul-Henri Spaak posłuchaj, (ur. 25 stycznia 1899 w Schaarbeek, zm. 31 lipca 1972 w Braine-l'Alleud), belgijski polityk socjalistyczny.
Spis treści |
Biografia[edytuj]
Okres do II wojny[edytuj]
Ukończył prawo na Uniwersytecie w Brukseli i w 1920 został członkiem socjalistycznej Belgijskiej Partii Pracy. W 1932 został wybrany deputowanym do parlamentu. W 1935 został po raz pierwszy ministrem transportu w rządzie premiera Paula Van Zeelanda. Od lutego 1936 do maja 1938 sprawował funkcję ministra spraw zagranicznych w drugim gabinecie premiera Van Zeelanda. 15 maja 1938 został mianowany premierem Belgii. Funkcję sprawował do 20 lutego 1939. W czasie drugiej wojny światowej w latach 1939-1945 był ministrem spraw zagranicznych w rządzie Huberta Pierlota.
Stanowiska ministerialne po wojnie[edytuj]
- luty 1945 - styczeń 1946: Minister spraw zagranicznych w drugim rządzie koalicyjnym premiera Achille'a Van Ackera
- 13-31 marca 1946: Premier i minister spraw zagranicznych w najkrótszym rządzie w historii Belgii
- marzec - sierpień 1946: Minister spraw zagranicznych w trzecim rządzie koalicyjnym premiera Achille'a Van Ackera
- sierpień 1946 - marzec 1947: Minister spraw zagranicznych w rządzie koalicyjnym premiera Camille'a Huysmansa
- marzec 1947 - sierpień 1949: Po raz drugi premier i minister spraw zagranicznych
- kwiecień 1954 - czerwiec 1958: Minister spraw zagranicznych w czwartym rządzie koalicyjnym premiera Achille'a Van Ackera
- kwiecień 1961 - lipiec 1965: Minister spraw zagranicznych w rządzie koalicyjnym premiera Theo Lefèvre'a
- lipiec 1965 - marzec 1966: Minister spraw zagranicznych w rządzie koalicyjnym premiera Pierre'a Harmela
Po wojnie[edytuj]
Przed okresem drugiej wojny światowej był adwokatem "polityki niepodległościowej" Belgii. W czasie uchodźstwa w Londynie, starał się stworzyć współpracę regionalną między Holandią, Luksemburgiem a Belgią. W sierpniu 1946 został wybrany na pierwszym posiedzeniu przewodniczącym Rady Europy. Od 1952 do 1953 był przewodniczącym Zgromadzenia Ogólnego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. W tym czasie stworzył i przedstawił koncepcję powołania EWP[1].
Raport Spaaka[edytuj]
W 1955 w czasie konferencji przywódców europejskich w Mesynie, został mianowany przewodniczącym roboczej komisji, mającej opracować raport dotyczący stworzenia podstaw wspólnego rynku europejskiego. Raport komisji, nazwany od jego nazwiska "Raportem Spaaka", został podpisany 25 marca 1957 jako Traktaty Rzymskie Wspólnoty Europejskiej. Pozycja, jaką stworzył sobie Spaak w początkowych stadiach Wspólnoty Europejskiej, pozwala wpisać go w poczet ojców-założycieli Unii Europejskiej.
Sojusz Północnoatlantycki[edytuj]
Spaak zdobył międzynarodowe uznanie, kiedy w 1945 został wybrany na przewodniczącego 1. sesji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Podczas 3. sesji ONZ w Paryżu apostrofował delegację Związku Radzieckiego słynnymi słowami: Messieurs, nous avons peur de vous ("Panowie, my się was boimy"). W 1956 został wybrany na następcę Lorda Ismaya na stanowisku sekretarza generalnego Sojuszu Północnoatlantyckiego. Sprawował tę funkcję od 1957 do 1963, zastąpił go Dirk Stikker.
Życie prywatne[edytuj]
Wycofał się z polityki w 1966. Był członkiem Belgijskiej Akademii Królewskiej Literatury i Języka Francuskiego. W 1969 wydał swoje wspomnienia zatytułowane Combats inachevés ("Niedokończona walka" w 2 tomach). Zmarł w wieku 73 lat w swoim domu w Braine-l'Alleud blisko Brukseli.
|
|||||||
|
|||||
|
|||||||
Przypisy
- ↑ Paweł J. Borkowski: Od Wspólnot do Unii Europejskiej. W: Witold M. Góralski: Unia Europejska. Tom II. Geneza - System - Prawo. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., 2007, s. 50. ISBN 978-83-7526-805-8.
