Paul Badura-Skoda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Paul Badura-Skoda (ur. 6 października 1927 w Wiedniu) – austriacki pedagog i pianista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończenu wiedeńskiego konserwatorium kontynuował naukę u Edwina Fischera.

Jest laureatem III nagrody w Konkursie im. Marguerite Long i Jacques'a Thibaud 1949. W tym samym roku, niemal z dnia na dzień, stał się znanym na całym świecie pianistą dzięki koncertom z orkiestrami pod dyrekcją Wilhelma Furtwänglera i Herberta von Karajana. Współpracował także z takimi dyrygentami jak George Szell, Karl Böhm, Charles Mackerras, Georg Solti oraz John Eliot Gardiner. Dokonał kilkudziesięciu nagrań, w tym wszystkich sonat Wolfganga Amadeusza Mozarta, Franza Schuberta i Ludwiga van Beethovena.

W swojej karierze używał zarówno instrumentów epokowych, jak i współczesnych. Był jednym z pionierów koncepcji wykorzystywania wczesnych fortepianów (wykonawstwo historyczne). Uczestniczy w pracach jury wielu konkursów pianistycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Bachowskiego w Lipsku (2006) i Międzynarodowego Konkurs Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (2000) w Warszawie.

We wrześniu 1951 poślubił Evę Halfar, z którą następnie współpracował przy pisaniu książek o interpretacji Mozarta i Bacha, a także wydań źródłowych ich utworów.

Prowadził mistrzowską klasę fortepianu w konserwatorium wiedeńskim. W 2013 otrzymał doktorat honoris causa Akademii Muzycznej w Krakowie; laudację wygłosił jego były student, prof. Andrzej Pikul[1].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]