Paul Delvaux

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Paul Delvaux (ur. 23 września 1897, Antheit, zm. 20 lipca 1994, Veurne) – belgijski malarz, surrealista, którego motywem przewodnim wielu dzieł są kobiece akty.

Urodził się na prowincji, był synem prawnika. Jako dziecko uczył się muzyki oraz języków – greckiego i włoskiego. Zainteresowaniem darzył twórczość Juliusa Verne i Homera, co znalazło odbicie w jego obrazach. Pierwsze prace Delvauxa przedstawiają głównie sceny mitologiczne. Ambicje jego rodziców, których nie satysfakcjonowała wizja syna-malarza spowodowały, że Delvaux studiował na Académie Royale des Beaux-Arts w Brukseli na wydziale architektury. Niemniej jednak on sam zamierzał osiągnąć swój cel i zostać malarzem i w tym celu rozpoczął naukę w szkole u Constanta Montalda i Jeanuea Deville’a, gdzie poznał Fransa Courtensa i Alfreda Bastiena, którzy wspierali artystę.

Paul Delvaux wpisujący dedykacje (1972, Bruksela)

W tym czasie Delvaux malował głównie naturalistyczne pejzaże, między rokiem 1920 i 25 powstało około 80 prac, które w 1925 roku zostały pokazane na pierwszej indywidualnej wystawie malarza. Po roku 1920, a przed 1930 artysta przedstawiał w swojej twórczości głównie akty na tle pejzaży i przypominała twórczość takich flamandzkich ekspresjonistów jak Constant Permeke i Gustave De Smet.

W roku 1930 roku uczestniczył w Targach brukselskich, gdzie Spitzner Museum (muzeum medycznych ciekawostek) wystawiło kościstą, mechaniczną Venus w szklanej kabinie, na której wyświetlano czerwoną, jedwabną kurtynę. Widowisko to wywarło bardzo duże wrażenie na Delvauxie i miało odbicie na całej jego późniejszej twórczości. Rok 1934 był punktem zwrotnym w całej karierze Delvauxa, który właśnie wtedy odkrył surrealizm.

Drugim ważnym wydarzeniem tego roku było namalowanie przez Giorgio de Chirico obrazu Minotaur, który urzekł Delvauxa. Od tego momentu styl malarza wyraźnie zwrócił się w kierunku sztuki metafizycznej i samej twórczości de Chirico, a więzi ich łączące dotąd luźne zacieśniły się. Delvaux mówił o Chirico: „Z nim zrealizuję wszystko co jest tylko możliwe-przemysłowe miasta z cichymi ulicami, zapełnione ludzkimi cieniami, których nie widać. Nigdy nie zastanawiałem się czy to jest surrealizm, czy nie”[potrzebne źródło].

Mimo iż malarz związał się wtedy na jakiś czas z surrealistami, nigdy nie utożsamiał się z ich twierdzeniem że, „surrealizm jest scholastycznym sensem świata”. Od tego czasu częstym motywem dzieł artysty stały się liczby i kobiece akty o hipnotyzującym spojrzeniu.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Enigma - 1940, kolekcja prywatna
  • Kobieta z różą
  • Miasteczko syren
  • Narodziny dnia
  • Panny z Tangres
  • Stacja w Soir
  • Dialog
  • Kobieta siedząca przed lustrem
  • Leda


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • René Passeron: Encylopedia surrealizmu. przeł. Krystyna Janicka. Warszawa: WAiF - Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 185-190. ISBN 83-01-12464-4.
  • Od Maneta do Pollocka. Słownik malarstwa nowoczesnego. Warszawa: Arkady, 1973, s. 90.
  • Cathrin Klingsöhr-Leroy: Surrealizm. Köln: Taschen, 2005, s. 46-47. ISBN 83-89192-85-3.